Mijn oog viel op deze zogenaamde Enicar. Het bevindt zich in een lotje met afgeragde horloges waarvan één zeker nep is. Nu kom ik wel vaker met het zieligste hondje uit het asiel thuis, dus mijn interesse is gewekt.
Maar met een klein rondje langs het internet kom ik geen Enicar tegen met zulke dunne indices. Wat denken jullie? Echt of nep?
Edit: toch een zelfde exemplaar gevonden op de Baai.
Dat is geen garantie natuurlijk - er zijn meer fake Enicar horloges verkocht via eBay dan echte via officiële verkoopkanalen (beetje overtrokken, maar zie het als waarschuwing). Deze behoort tot de eerste categorie.
Zeker niet. Hoe weet je dat het nep is? Het model? Ik ben benieuwd of we het hier terug gaan zien. Inmiddels is er een fatsoenlijk bod gedaan dat mijn bod ruimschoots overstijgt. Iemand gelooft in ieder geval in de echtheid 
Het is in mijn ogen gewoon dezelfde prut als al die Etsy-verkopers uit India, die een overschot aan “Enicar” horloges aanbieden, die gewoonweg niet zo mooi en strak zijn als een Enicar die een liefhebber zoekt.
Meestal voorzien van redials, samengesteld uit een berg losse onderdelen. De aardappelfoto’s helpen niet mee om het geschonden vertrouwen terug te winnen.
Mijn argwaan is te verklaren: Ik zie 't veelal Amerikaanse forumbezoekers die blij hun eerste vintage showen, van Oris of Enicar (of erger: Omega en Zenith voor veuls teveel geld). En dan blijkt keer op keer dat ze genaaid zijn met een Mumbai Special / Frankenwatch. Zoals ik ooit een Seiko op Marktplaats - die ik met mijn ongetrainde oog destijds - heel cool vond. Daar zat een wijzerplaat in (een verder originele kast en uurwerk) die buiten India nooit is verkocht. Zelfs niet op AliExpress. 
Ik zou dit gewoon overslaan. Er is sowieso aan gerommeld, omdat de secondewijzer ontbreekt, al is dat geen reden voor mij om een wrakje te laten liggen.
Maar hé, misschien heb ik het mis. Ik heb maar 1 Enicar Star Jewels…
@Serge2 jij hebt meer referentiekader paraat… Wat vind jij van deze? 
Ik plaatste dit bericht niet voor niets. Ik heb mijn bedenkingen.
Mooi dat mijn gevoel erbij klopt. Het zou als een knutselprojectje op de werktafel gekomen zijn. Omdat iemand in de echtheid gelooft is de prijs voorbij mijn acceptabele marges gestegen.
Op de Baai is ook zonder secondenwijzer.
Die op de baai komt uit Japan, en dit model oogt ook vrij Japans. Ik kom in Japan veel afwijkende Tissot modellen tegen die speciaal voor die markt gemaakt lijken. Ik beschouw die Tissots als echt omdat ze een logisch referentienummer en serienummer hebben en een voor de tijd kloppend Tissot uurwerk erin.
Ik krijg bij deze Enicar hetzelfde gevoel; speciaal voor de Japanse markt gemaakt en daarom hier weinig te vinden.
Zou wat mij betreft echt kunnen zijn, kwaliteit lijkt mij ook stukken beter dan die Mumbai special zooi.
Overigens word ik niet gehinderd door veel Enicar kennis, dus ik ga m’n hand er niet voor in het vuur steken 
Een interessante hypothese is dat sommige Zwitserse merken vroeger restpartijen of eenvoudigere modellen exporteerden naar markten als India. Dat gebeurde bij verschillende merken, en in sommige gevallen vond zelfs lokale assemblage plaats. Voor Enicar heb ik daar echter geen overtuigend bewijs voor gevonden. Wel zijn er berichten dat er vroeger veel Enicar dealers (en meerdere importeurs?) waren in India. In de jaren 50-70 was het een populair merk aldaar.
De meest waarschijnlijke verklaring voor de vele goed ogende “Enicars” uit India is daarom een andere. India heeft decennialang een enorme voorraad oude Zwitserse horloges en losse onderdelen opgebouwd. Tegenwoordig worden daar vaak originele uurwerken gecombineerd met generieke kasten, opnieuw bedrukte wijzerplaten en andere onderdelen. Daardoor ontstaan horloges die op het eerste gezicht verrassend overtuigend zijn.
Juist omdat de makers vaak met originele Enicar-onderdelen hebben gewerkt, klopt het totaalplaatje bíjna. Pas wanneer je beter kijkt, vallen kleine inconsistenties op in de bedrukking, kast, wijzers of referenties. Dit geldt ook voor andere merken. Dat maakt frankenwatches lastig te herkennen voor een ongetraind oog. Aldoende leert men en ik vind het ook lastig. Samen staan we sterk! 
Daarom geldt bij veel Enicars uit India niet zozeer “fake!”, maar eerder “too good to be true”. Een mooie wijzerplaat of een aantrekkelijk geprijsd exemplaar is geen bewijs van originaliteit. Uiteindelijk geven het uurwerk, de referentienummers / scherpte en de historische plausibiliteit meestal de doorslag. Een foto van het uurwerk is vaak het eerste dat ontbreekt in advertenties. Dat zegt niet alles, maar maakt mij wel alert.
Een horloge kan ook ooit bewust bedoeld zijn voor lagelonenlanden… Dat maakt ze nu nog niet meteen begeerlijk, maar het kán origineel zijn.
Goeie aanvulling. Niet aan gedacht!
Een oud draadje gevonden hier
Ik denk dat ie legit is.
De fotos zijn wel bedroevend, maar er zijn reguliere europese enicars die hier op lijken hoor.
Deze stijl is best typisch voor jaren 60.
Bijv hier een zakhorloge
