Dit zal de grootste drempel zijn. Een opgepimpte Seiko vs een merk met geschiedenis. Oh wacht, geschiedenis Nou ja, die promopraat over de Seiko geschiedenis hoef ik hier niet te houden. Maar bij Lange is die geschiedenis niet meer dan de naam van een overgrootvader en een investeerder op zoek naar een merk:
In the final months of the war, their workshops were caught in a bombing raid and completely destroyed. By 1948, the Lange family was expropriated, and the Soviet administration nationalized the company’s remaining property. For the next 45 years, the A. Lange and Sohne named disappeared.
In 1989, everything changed for the remaining Lange family. The Iron Curtain collapsed and Walter Lange, Adolf Lange’s great-grandson, was finally able to return to Germany and continue his family’s tradition in the field of watchmaking. By 1990, he had re-registered the A. Lange and Sohne trademark, and just four years later, in 1994, they presented their first watches in nearly half a century.
Het gaat uiteindelijk bij dit geld toch om prestige. Heb je een afgekauwde en niet bijzonder afgewerkte Patek om de pols (voor je kinderen, niet voor jezelf), of een heruitgevonden verdwenen merk, of een staaltje Japanse verfijning? Waarmee maak je meer indruk bij je vrienden?
Dit waren letterlijk de woorden bij de Lange AD: “Grand Seiko heeft maar één ding tegen en dat is het Seiko in de naam.”.
Voor sommigen ongetwijfeld. Lange heeft voor mij, net als GS, een hoog ‘those who know know’-gehalte. Ieder met enige interesse in horloges kent Rolex, Omega en in mindere mate de holy trinity. GS en Lange zijn beter bewaarde ‘geheimen’ voor hen die weten. En los van legacy en prijs heeft Lange net als GS aangetoond dat een ingetogen, innovatief horloge met hoogstaande afwerking (Zeitwerk bijvoorbeeld) niet uit Zwitserland hoeft te komen.
Indruk moeten maken op vrienden is voor Rolex-dragers
Gisteren werd de Phillips Toki watch auction gehouden in Hong Kong.
Alle Seiko familie horloges zijn verkocht voor rond of (ver) boven de hoogste waardebepaling.
Zo, 220.000 euro voor een Eichi van de eerste generatie. Maar ja, hoe vaak komen die ook te koop? Met dat er maar 25 gemaakt zijn door de Micro Artist Studio. Beter te duur dan niet te koop, is de gedachte dan voor een gefortuneerde verzamelaar.
Nou ja, die promopraat over de Seiko geschiedenis hoef ik hier niet te houden. Maar bij Lange is die geschiedenis niet meer dan de naam van een overgrootvader en een investeerder op zoek naar een merk:
