Ja, even de Lichamelijke Reis terugā¦ in September 2022, dus bijna 4 jaar geledenā¦ kreeg ik een ongeval met de motor, op de terugweg van een weekendje Duitsland,
Tot Ulmen kan ik me de terugreis herinnerenā¦ 't was regenachtige Zondag, we hadden de regenpakken aan, en ondanks het minder goede weer, toch lekker geredenā¦ en toen werd het zwartā¦ tot de Donderdag erna, toen kwam ik bij kennis in het Ziekenhuis in Trier, alwaar ik in het Duits aangesproken werdā¦ "Hmmmā¦ even denkenā¦ mijn hele lijf doet pijn, ik lig in een ziekenhuis, de verpleegster spreekt Duitsā¦ Ergoā¦ er moet iets Vreselijk mis gegaan zijnā¦ maar goedā¦ ik kan de verpleegster verstaan, ze begrijpt mij ookā¦ dusā¦ mijn Duits heeft er in elk geval NIET onder geleden, dat is alvast een hele geruststellingā¦
die verpleegster vertelde me dat ik naar een ander ziekenhuis ging om aldaar weer geopereerd te wordenā¦ ik werd de gang op gereden, op een brancard gelegd (en dan voel je pas echt wat er allemaal stuk is in je lijf), door de gangen, de lift inā¦ naar buitenā¦ waar ik in een Heli geschoven werdā¦ en dan weet jeā¦ DAT doen ze niet voor de Lol!.. Op naar Kaiserslautern, en omdat nog nooit in een Helicopter gevlogen had, heb ik mijn best gedaan om de hele reis bij Kennis te blijvenā¦ Daar ben ik binnengebracht, en ben ik blijkbaar weer buiten kennis geraaktā¦ want ik kan me niets herinneren van een operatiekamerā¦ Toen ik bijkwam, zaten mijn moeder en mijn zusje wel aan mijn bedā¦ dat was wel fijnā¦ vertrouwde gezichtenā¦
Uiteindelijk heb ik in Kaiserslautern nog een week of 4 op de IC gelegenā¦ wel daar met wat ondersteuning en een speciale rollator mijn eerste stapjes gemaaktā¦
Gelukkig had mijn moeder een Tekenblok, een vulpotloot en een gummetje voor me meegenomenā¦ zodat ik in het ziekenhuis wat te doen had, en ik heb daar mijn tijd besteed met tekenignen maken van dingen die ik om me heen zagā¦ Na 4 weken Kaiserslautern, per Ambulance terug naar Trier, wachtend op vervoer naar Nederlandā¦ dat duurde ook nog 1Ā½ weekā¦ maar op een Maandag kwamen de ambuverpleegkundigen me ophalen om me naar Leeuwarden te brengenā¦Daar ben ik voorzichtig begonnen met Revalideren, wachtend op een plaats in een Revalidatiekliniek, ik kon me in Leeuwarden weer korte stukjes voortbewegen op krukkenā¦ ik mocht mijn rechterbeen weer vol belastenā¦ Maar mijn rechterbeen kon ik toen nog amper buigenā¦
Na een week of 2 (het was inmiddels November) ben ik naar Lindestein in Beetsterzwaag gegaan (de revalidatie kliniek), en ben daar verder gaan revalideren. veel zwemmen, fietsen op een Hometrainer, En ik was daar weer in staat om op mijn zij te slapenā¦ Eind December thuis gekomen, (al was ik al wel een paar keer het weekend thuis geweest)ā¦ enā¦ Thuisā¦ dat was bij mijn oudersā¦ want ik kon inmiddels wel weer lopen met een wandelstok (een speciale van Kreupelhout)ā¦ maar traplopenā¦ neeā¦ Autorijden?.. Ook nog nietā¦ Wantā¦ ik zag als gevolg van een beschadigde oogspier nog Dubbel, de Orthoptist in Leeuwarden had me inmiddels wel een bril met Prisma aangemeten, en dat werkteā¦ vanaf DAT moment kon ik weer Autorijden, en ik heb toen meteen mijn Auto weer āGangbaarā gemaaktā¦ die was tijdelijk gestald bij Familie op het erf, maar ze hadden em op de handrem gezet, dus de remmen zaten vastā¦ Gereedschap meegenomen, en samen met mijn vader de remmen los gemaaktā¦ naar mijn ouders geredenā¦ spullen gepakt, en naar mijn eigen huisā¦ en Aldaar verder met Revalidatie, ik kon zelf naar Sneek rijden naar de Sportschool waar ik therapie kreegā¦ en dat ging ook aardigā¦ ook daar een aantal keren gezwommen, omdat dat goed is voor de spierenā¦ (En ik vind het ook gewoon Leukā¦)
Ook ben ik toen gaan afbouwen met de pijnstillersā¦ en halverwege 2023 slikte ik NIETS meerā¦ Ik liep inmiddels ook weer zonder stok, heb toen ook alweer bij therapie oefeningen gedaan op mijn Skateboardā¦ en mijn Fysio stond daar wel even verbaasd bij te kijken, dat iemand die ZO in elkaar gezeten hadā¦ weer zo makkelijk op een Skateboard stapteā¦ maar jaā¦ ik doe dat al sinds 1979ā¦ en dat verleer je niet zo snel
IN September 2023 merkte ik dat die bril niet meer werkteā¦ ik zag inmiddels beter zonder, maar mijn Orthoptiste kwam bij elke controle weer met een ander verhaalā¦ en daar ben ik allergisch voorā¦ dus heb ik een Second Opinion gevraagdā¦ en in Mei 2024 ben ik in Rotterdam aan mijn Ogen geopereerdā¦ Even Paniek gezaaid daarā¦ want toen ik bijkwam uit die operatieā¦ vroeg een Verpleegkundige me of alles in orde wasā¦ āJaā¦ maar ik zie nog maar de helft!āā¦ Eh?.. āJaā¦ ehā¦ Voor de operatie zag ik alles DUBBEL wijsneus!āā¦ die zag ie niet aankomenā¦ op de terugweg met de trein heel de rit lekker naar buiten zitten kijkenā¦ wel vreemd je gaat Dubbelziend het ziekenhuis in, en 'smiddags kom je eruit, met normaal zichtā¦ maar wel fijn dat ze dat kunnen!..
Lichamelijk ging het inmiddels ook weer de goede kant opā¦ hoewel ik nog niet ben waar ik zijn wil, maar mijn rechterbeen kan ik weer bijna zover buigen dat ik op mijn knieĆ«n kan zittenā¦ Ik fiets veel (de afgelopen weken een kleine 150 Km weggetrapt) ik loop veel, want ik heb gemerkt dat het dan ook minder pijnlijk wordt (Ducati Clubraces bezocht, en 10 km gelopen op 1 dagā¦ dat gaat de goede kant opā¦
De āSchadeā 13 Botbreuken, Klaplong, Longperforatie, en een beschadigde oogspierā¦ mijn gebroken schouder was eigenlijk al weer totaal geheeld tegen de tijd dat ik in het revalidatieoord verbleef, mijn ribben zijn ook wel weer in orde, die gebroken nek was eigenlijk Voor ik vanuit Trier naar Nederland ging wel weer in ordeā¦ alleen mijn heup en mijn rechterbeen zijn nog gevoeligā¦ (eigenlijkā¦ een mens heeft 206 bottenā¦ dus er waren er nog 193 prima in ordeā¦ waar hebben we het eigenlijk over?) de Plaat in mijn Rechterbeen is er inmiddels ook uitā¦ en ik heb nu een gave Titanium Design Schoenlepel van 36 Cm in de gang hangenā¦ 
