Dat kan om verschillende redenen zijn: misschien is het model intussen extreem zeldzaam geworden en quasi onmogelijk om nog terug te vinden. Of de prijs is door de jaren heen zo sterk gestegen dat je het vandaag niet meer over je hart krijgt om het opnieuw te kopen, terwijl het destijds eigenlijk een koopje was. Het kan ook een emotionele waarde hebben gehad, of je moest het destijds noodgedwongen verkopen om financiële redenen.
Kortom: welk uurwerk doet je vandaag nog steeds denken: “Shit … had ik dat maar nooit weggedaan”?
Voor mij zijn er wel enkele maar met voorsprong komt deze toch op de eerste plaats…
Een jaar of 10-15 gelelden kocht ik een tweedehandse DeBethune DB1 … het allereerste horloge van dat toen vrij nieuwe merk. Tweedehands kwam je ze amper tegen wegens de zeer kleine productie maar af en toe gebeurde het en de prijzen waren schandalig goedkoop.
Ik kocht deze toen voor exact 7.000 euro …
Droeg hem 1-2 jaar maar verkocht hem terug. Helaas in die periode verkocht ik vaker dan vandaag. Vandaag eigenlijk zo goed als niet. Anyway, ik had er &-é jaar plezier aan en verkocht hem voor dezelfde 7.000 euro. Op zich niets verkeerd denk je dan want je droeg het gratis.
Echter vandaag … met toch nog iets meer bewondering te hebben voor independents dan laten we zeggen in 2013 (?) vind ik het serieus shit dat ik net deze verkocht. Eerste reeks ooit en een zeeg laag productie nr. Ik dacht dat het nr 6, 7 of 8 was. En wetende dat je er vandaag geen 7.000 gaat voor betalen maar eerder 70.000 tot 100.000 … damn das niet domste verkoop ooit. Zowel voor wat het uurwerk is als de waarde.
Mijn 1ste luxehorloge. Dacht destijds dat het een 36mm maar bleek 34mm te zijn.
Gekocht voor 2.4k en verkocht voor 2.5k. En reuzeblij met de volle 100 Euro.
Destijds gekocht van @Colacoca
Er is ooit een vergelijkbaar topic geweest op het vintage Rolex forum. Daar kwamen verhalen voorbij die minstens zo pijnlijk waren. Mensen die perfecte Big Crowns, MilSubs en PN’s hebben weggedaan voor absurde bedragen. En dan gaat het niet alleen om de waarde, maar (zoals jij ook zegt) vooral om de zeldzaamheid. Want zelfs als je de financiële middelen hebt - vind ze maar eens in die conditie.
Wat moet ik er meer over zeggen ? THA binnenwerk dat je ook vind in de monopusher Cartier en Ulysse Nardin. Gemaakt door Dennis Flageolet (DeBethune) en Vianney Halter. Tof mouvement maar absoluut geen haute horlogerie.
Het uurwerk was relatief groot, 42mm geloof ik.
Citizen Satellite Wave F150, daarom heb ik er nu maar twee in huis, eentje met blanke bezel met zwarte letters en eentje met zwarte bezel en witte letters.
Deze gaan nooit meer weg, zeg ik nu, ik denk dat ik er de afgelopen jaren minimaal 6a7 van gekocht en weer verkocht heb maar steeds komt er weer eentje terug.
Mijn eerste automatische horloge, SARB033, in 2019 gekocht via Spaanse invoerder. Verkocht toen de Rona-hysterie de prijzen de hoogte in duwde.
Achteraf gezien moest dit gewoon een blijver zijn!
Tja. Spijt. Zo gaat dat. Maar als mijn tante een snor had gehad was het mijn oom geweest.
Alles leuk en wel dat je grofweg 60k mis bent gelopen, maar dit is wel een typisch geval van achteraf een koe in de kont kijken.
Zou je het horloge nog gehad hebben als het nu 7000€ waard was? Dat weet je niet, maar ik vermoed ook van niet. Je hebt hem immers verkocht met een reden. Niet vanwege de waarschijnlijke onwetende waardestijging, danwel wetende dat je ooit meer interesse kreeg in independents. Ik bedoel: verkoop je een paar stalen daytona’s en nog iets en je kan hem zo weer terugkopen. Toch doe je dat niet
Ik vind dit dus geen spijt, ik vind spijt als je iets verkoopt en je vind het direct daarna eigenlijk toch wel heel erg mooi. Los van het geld of veranderende interesses door de tijd heen.
Ik heb vooral spijt dat ik 30 jaar geleden niet alle Paul Newmans heb gekocht die er te koop waren. Oh nee dat is geen spijt. Dat is wensdromen.
Ik heb wel oprecht spijt dat ik een Seiko 7a28 7010 speedmaster heb verkocht. En ik weet dat ik die morgen zo kan terugkopen, maar het feit dat ik hem verkocht heb vind ik jammer. Koop ik hem terug? Nee.
Ik vind hem best wat meer waard dan wat ik er toen aan betaalde, vandaag terug kopen zou een optie zijn als de prijs bv maal 2 of 3 ging. Maar X 10 … dat is op zich al veel te duur en vind ik persoonlijk veel te veel voor dat horloge.
Dus terugkopen is vandaag geen optie meer aan die prijzen.
Als ik er 1 goed lees aan overhield … ‘verkoop zo weinig mogelijk en hou het gewoon bij. Je moet niet te snel iets nieuw willen. Wees blij met wat je hebt en spaar gewoon voor het volgende. Tenzij het een super speciaal ding is waarvan je weet dat je snel moet toehappen.’
Geen idee waarom ik deze weg deed, waarschijnlijk wou ik op dat moment een Rolex GMT of zo met die eerste ceramische bezel. Moet wat de domste beslissing ooit geweest zijn
