Was vandaag bij mijn schoonouders op bezoek… (Pasen, je weetwel…)
Schoonpapa zijn horloge was stuk, de goede man was er mee naar een juwelier geweest en die kon het wel herstellen, maar…hij moest een onderdeeltje bestellen…
Schoonmama + schoonpapa vonden dit nogal omslachtig en wilden geen kosten meer aan het horloge doen.
Benne ze dan maar naar (misschien wel diezelfde ? - dat weet ik niet ) juwelier gegaan - de brave man verkocht met fikse kortingen wegens verbouwing van de zaak.
Hebben ze daar een mooi horloge gekocht.
Ahum, ik wist nog altijd niet WAT ze gekocht hadden.
Maar…ze waren nog maar net thuis of het horloge stond als stil ! Terug naar de winkel, alwaar wederom die brave man er geen enkel probleem van maakte om er stante pede er een nieuw batterijtje in te plaatsen. ( Toen wist ik dat het een quartz was 
- Ik quote effe “Onslow” : “Oh Nice…” )
Enfin, na veel vijven en zessen mocht ik dan toch het nieuwe horloge eens zien:
Het was een net fijn ver(guld) ? horloge ( de juiste term was “winkeldochter” ) ter waarde van … 40 euro.
Beide schoonouders mega-fier over hun nieuwe aanwinst.
Tot hiertoe niks mis, het klokje van het merk Rodania, mocht eigenlijk best wel gezien worden en persoonlijk heb ik niets tegen quartz en zeker niets tegen “goedkope” horloges.
Maar nu komt het punt waarop ik bijna een stuk uit de tafel beet:
… spanning
… tromgeroffel
… bloeddruk stijgt …
En…vroeg ik schuchter, je wat heb je met je oude horloge gedaan ?
Schoonpapa: " Oh, dat werkte toch niet meer, dus… weggegooid ! ! ! "
Noot van de schrijver: Het was een Omega ! ! ! ( Nu heb ik een smiley nodig die met zijn hoofdje tegen een muur bonkt )
Ik ken het type niet, maar het was een mooie vintage Omega.
Als jullie mij nu dus een tijdje niet meer gaan horen: ik ben wellicht op de plaatselijke vuilnisbelt te vinden… 
[/center]