Hallo allemaal,
Ik lees hier inmiddels al een tijdje mee en ben sinds dit jaar ook wat actiever op het forum. Ik realiseerde me alleen dat ik me nog nooit fatsoenlijk heb voorgesteld. Dus bij deze!
Ik ben Marco, 37 jaar en kom uit Limburg. Ik ben eigenlijk altijd al geïnteresseerd geweest in mechanische dingen. Auto’s, motoren, bromfietsen en dus ook horloges.
Mijn eerste horloge kreeg ik volgens mij voor mijn communie. Ik heb werkelijk geen idee meer welk merk het was. Het enige wat ik me nog herinner is dat het een blauwe draaibare bezel had. Misschien ligt hij zelfs nog ergens op zolder in een doos.
Tijdens mijn middelbareschooltijd en studie begon ik horloges steeds interessanter te vinden. Ik kocht twee Lorus-horloges, allebei quartz: een chronograaf en een wat netter/dressier model. Die heb ik jarenlang heel veel gedragen.
Toen ik afstudeerde won ik een soort afstudeerprijs. Een onderdeel daarvan was een paar honderd euro aan VVV-bonnen. Ik wilde daar bewust iets van kopen waar ik lang plezier van zou hebben.
Van goede horloges had ik nog geen verstand, dus ik ging simpelweg naar een winkel waar ik die bonnen kon inleveren. Het werd een Tommy Hilfiger quartz op leer, met een beige wijzerplaat en volgens mij een rode wijzer. Die heb ik nog steeds en gaat niet weg door de herinnering aan mijn afstuderen, de batterij is al een heel aantal jaren leeg.
Toen ik eenmaal werkte kwam naast de Tommy Hilfiger nog een Fossil quartz-chronograaf met blauwe wijzerplaat en bruine leren band. Die Fossil en Tommy Hilfiger waren zo’n twaalf jaar geleden mijn voornaamste horloges.
Totdat ik bij een vriend voor het eerst echt naar een automaat keek. Door de achterkant zag ik alles bewegen en toen dacht ik meteen: dat moet ik ook hebben.
Die vriend had via Watch2Day een Thomas Earnshaw gekocht, dus je raadt het al: ik ook. Een behoorlijk blingbling 42mm exemplaar met koperkleurige kast. Inmiddels zou ik hem niet meer kopen, maar het was wel het horloge waardoor ik mechanische horloges echt interessant begon te vinden.
Uiteindelijk ging ik steeds meer online lezen en ontdekte langzaam wat er allemaal bestond op horloge gebied. De grote merken kende ik natuurlijk wel, maar in mijn hoofd betekende een serieus Zwitsers horloge destijds vooral “Rolex van €10.000”, en dat lag ver buiten mijn budget.
Een aantal jaren later werd mijn smaak volwassener en wilde ik voor het eerst een wat serieuzer horloge kopen. Dat werd een Tissot PRX quartz van 40 mm met blauwe wijzerplaat. De PRX was toen nog vrij nieuw. Ik kocht hem licht gebruikt, waardoor mijn eerste Zwitser nog redelijk betaalbaar bleef. Hij is uiteindelijk een van mijn meest gedragen horloges geworden.
Ongeveer een half jaar later kreeg ik een goede promotie op mijn werk. Ik vond dat daar iets tastbaars bij hoorde en tijdens een bezoek aan de Tissot-outlet winkel in Roermond kocht ik een Tissot Chemin des Tourelles Automatic van 42 mm op leer.
Alleen kwam ik toen langzaam achter iets waar ik daarvoor nauwelijks rekening mee had gehouden: mijn pols is maar 16,5 cm.
Die 42 mm Tissot was simpelweg veel te groot voor mij. Zelfs op het kleinste gaatje zat de leren band eigenlijk nog te ruim en viel hij niet fijn om mijn pols heen. Ik wist vrij snel dat het niet ideaal was, maar omdat ik hem bewust ter herinnering aan die promotie had gekocht, heb ik hem toch een tijd gehouden.
Eigenlijk gold iets vergelijkbaars voor mijn PRX 40. Die zat beter en heb ik veel gedragen, maar achteraf gezien was ook die gewoon net aan de forse kant voor mijn pols.
Tussendoor heb ik nog even een vintage Oris geprobeerd: goudkleurig, handopwinder, ongeveer 34 mm en heel plat. Dat was weer te veel de andere kant op. Het liep niet helemaal lekker en ik vond zo’n oud en kwetsbaar horloge uiteindelijk toch niets voor mij. Die is dus vrij snel weer vertrokken.
Tussendoor kwam er vervolgens een horloge bij met een heel ander verhaal: ik erfde een Poljot Traveller 24 Hour. Een bijzonder horloge waarbij de uurwijzer één volledige ronde per 24 uur maakt. Met de buitenste stedenring kun je bovendien in één oogopslag de tijd op verschillende plekken in de wereld aflezen. Die gaat nooit meer weg.
Ik draag hem niet dagelijks, maar om de zoveel weken komt hij weer een paar dagen om de pols. Dit jaar heb ik hem volledig laten servicen omdat hij wat uit de pas begon te lopen. Het is het horloge waar ik de meeste vragen over krijg, meestal merkt iemand op dat mijn horloge niet goed loopt, waar op ik uitleg dat het in 24 uur rond gaat en dan is het gesprek over horloges op gang.
En daarmee komen we ongeveer bij dit jaar.
Ik begon steeds duidelijker te beseffen dat die grote horloges gewoon niet mijn ding zijn. Dus de Chemin des Tourelles ging eruit en ook mijn Fossil-chronograaf heb ik verkocht.
Daar moest natuurlijk iets voor terugkomen…
Na behoorlijk wat zoeken kocht ik mijn eerste Omega: een 1st gen Omega Seamaster Aqua Terra 36 mm quartz, zwarte wijzerplaat.
En bij die 36 mm dacht ik eigenlijk meteen: ja, dit klopt.
De maat past mijn pols gewoon ontzettend goed en de zwarte Aqua Terra kan werkelijk overal bij. Ik heb bewust voor quartz gekozen. Ik heb ook naar de automatische variant gekeken, maar die was ruim €1.000 duurder. Bovendien wist ik dat er waarschijnlijk nog meer automaten in mijn collectie zouden komen. Niet ieder horloge hoeft mechanisch te zijn en ook die moeten uiteindelijk allemaal weer onderhouden worden.
De Aqua Terra is nu juist het horloge dat ik uit de box kan pakken als ik geen zin heb iets op te winden of gelijk te zetten. Om de pols en klaar. Binnen mijn verzameling vind ik dat eigenlijk een prima plek voor quartz.
Alleen maakte die goed passende 36 mm Omega nóg duidelijker dat mijn PRX 40 eigenlijk ietsje te groot was.
Ik had in het voorjaar op het vliegveld tijdens een zakenreis toevallig de nieuwe PRX Powermatic 80 Titanium 38 mm gepast. Die 38 mm zat meteen veel beter.
Net voor de zomer ging ik eens online op zoek en opeens op Marktplaats verscheen precies zo’n Titanium 38, in vrijwel nieuwstaat, 1 maand oud en voor ongeveer de helft van de nieuwprijs. De vorige eigenaar had er geen klik mee. Dus erheen gereden, alles bekeken en hem meegenomen.
Dat bleek voor mij echt een enorme upgrade ten opzichte van mijn PRX 40. Betere maat, automatische Powermatic, titanium, de waffle wijzerplaat en vooral gewoon veel mooier in verhouding op mijn pols.
Het gevolg was alleen onvermijdelijk: mijn oude PRX 40 kwam niet meer uit de box.
Daar heb ik nog wel even over getwijfeld. Ik heb die PRX drie à vier jaar ontzettend veel gedragen en er zitten dus ook veel herinneringen aan. Maar uiteindelijk vond ik het zonde om hem alleen daarom te bewaren terwijl de 38 mm hem voor mij op vrijwel ieder vlak vervangt. Dus ook die is inmiddels verkocht.
Daarmee is er meteen weer een begin van een potje voor een volgend horloge ontstaan. Wat dat wordt weet ik nog niet helemaal. Ik merk in ieder geval dat 36–38 mm voor mij een heel prettig gebied is en dat ik inmiddels veel meer let op proporties, kastdikte en lug-to-lug dan vroeger.
Verder heb ik nog twee Casio’s voor de momenten waarop er een verhoogd risico is om mijn horloge kwijt te raken of serieus beschadigd te worden. Denk aan meerdaagse festivals, TT Assen op de camping en dat soort zaken. Dan vind ik het wel prettig om iets om te hebben waar ik niet voortdurend over na hoef te denken.
Door de jaren heen heb ik vooral door kopen, dragen en soms weer verkopen langzaam geleerd wat ik zelf daadwerkelijk prettig en mooi vind. En dat vind ik misschien nog wel het leukste aan deze hobby.
Ik lees hier inmiddels al een tijdje met veel plezier mee, dus het werd tijd om me ook eens fatsoenlijk voor te stellen
aan denken?
