Ik koop eigenlijk alleen wat ik mooi vind en al een tijd wil hebben.
Vintage is staat voor mij enorm belangrijk. Moeilijk te vinden en je best ervoor moeten doen geeft mij meer “waardering” dan gewoon aankopen. Hebben een langer leven beschoren in mn collectie.
En ik ga altijd voor horloges die voor mij echt de x factor hebben. Soms maak je dan alsnog een foutje…
Van snobisme heb ik geen kaas gegeten. Mijn G10 houd me goed met de voetjes op de grond. Ik heb vorig jaar zoals je weet een tijdje al mijn horloges weg gelegd en er 2 horloges uitgekozen om echt te dragen. Dat is met goed bevallen. Ik had dan ook heel erg snel de speedmaster in mijn hoofd. Wat ik mij afvraag Koen… Heb je al eens een speedmaster gehad? Koop een speedmaster Koen. Een Speedmaster is een chronograaf Koen. Kom eens een kijkje nemen in het speedmaster only topic Koen
Joh, wat kan een beetje snacken voor kwaad? Als je ze zat bent verkoop je ze en haal je er iets anders moois voor.
Het is in wezen ook een leuke manier om naar iets duurders toe te werken. Elke maand een leuke snack en als je ze zat bent doe je die weg en haal je met de opbrengsten daarvan iets groters.
Lever je uiteindelijk wel iets op in, maar ja, alle hobby’s kosten geld.
ikzelf herken me daar wel enigszins in en wat ik dan doe is eender welk horloge in de collectie op de pols zwieren en die blijft erop zitten tot dat ik terug de interesse begin te voelen om eens wat anders te dragen, dat kan (in mijn geval) dagen duren
Je hebt een prachtige 3 piece collectie te pakken, wanneer je de door jou als snacks aangeduide horloges wegstreept.
De Navitimer: Altijd goed en een echte classic;
De Ebel: Een connaisseurs horloge “onder de radar”: ultiem stiekem genieten;
De Nomos: minimalistisch ontwerp van een lekker eigenwijs atelier
Als dat niet genieten is… Maak het jezelf niet te moeilijk
Als iemand die tot nu toe meer geeft om de sentimentele waarde dan andere zaken, valt het mij in dit wereldje op dat mensen vooral veel kopen met andere redenen dan: ik ga hiervan genieten.
Als je eenmaal gewend raakt aan het feit dat je een horloge makkelijk weer doorverkocht krijgt, dan is de drempel om mee te doen aan het snaaien (snacken) erg groot. De lol neemt dan af. Probeer eens meer te houden en er goed en lang voor te zorgen. Dan zijn ze echt van jouzelf en niet voor de volgende eigenaar.
Of je nu 2 horloges hebt of 20, ik verwacht dat je dan goed weet wat je in handen hebt (lees: om de pols draagt). Vooral omdat in je achterhoofd het "als ik deze en deze verpats, kan ik weer wat nieuws kopen" zal verdwijnen. Ieder krasje, iedere foto, het is deel van jóuw verhaal, jouw leven. Misschien moet je af en toe even je Smartwatch om om te ervaren of je je lievelingshorloge mist.
Afgelopen donderdag had ik mijn eerste horlogedoos opgehaald. Toen het virus toesloeg in januari leek het mij te gek om óók een gevulde la met horloges te hebben. Maar ik besloot niet te impulsief te handelen en dat was de beste aanpak. Het gesprek met de Mp-verkoper was goud waard. Het was moeilijk om de gezellige conversatie aan zijn keukentafel te staken. Alsof we elkaar al jaren kenden. Zo warm en welkom. Het doosje zelf is niet zo boeiend, die had ik ook nieuw kunnen bestellen. Ik vind het ook helemaal niet leuk om mijn horloges in dat bakkie te zien liggen. Ze dragen, dát vind ik leuk. En het duurde enkele decennia totdat ik mij dat realiseerde, want dat was eigenlijk altijd al zo, vanaf de eerste Swatch. Het doosje is een hulpmiddel om ze iedere dag klaar te hebben voor gebruik.
De speurtocht naar nieuwe horloges vind ik ook een mooi tijdverdrijf, maar ik kan mij voorstellen dat dat gaat vervelen zodra het nieuwe virus gewoon is geworden door verzadiging. Ik hoop vooral dat er dan een collectie overblijft waar ik niet alleen zelf plezier aan beleef, maar ook mijn kinderen later en daarnaast iedereen die ik foto’s, verhalen en andere horloge-onzin deel. Omdat ik het zelf ook leuk vindt om andermans passie te zien en ervan te leren. Mijn mening over ieders horloge doet minder terzake.
Ja, dank, dit begrijp ik. Hoewel ik volgens mij me vooral er tussenin begeef (andere soort keuzes ook). POV sure, maar andermans ervaring kan verhelderend zijn. Ik zit de laatste tijd veel te kijken naar die vintage Dolces, maar het is het eigenlijk nooit helemaal (zelfs als ze haast puntgaaf zijn) en het is quartz en dat heeft eigenlijk mijn interesse niet. Dus misschien ruik ik de ‘snack’ al van tevoren. Ik zou juist wat moeten afvallen
Ik ben gewoon steeds duurdere horloges gaan kopen. Dat werkt perfect, want mn inkomen en vermogen groeit niet mee. Het duurt dus steeds langer voordat ik wat nieuws kan kopen. De tussenpozen duren inmiddels eeuwig en ondertussen geniet ik van de struggles én aanwinsten van anderen