Hierbij …
Ik maakte deze post origineel voorn een Engelstalig forum en had geen zin om alles opnieuw te typen dus om naar Nederlands te vertalen goede ik de originele tekst in ChatGPT. Voor de rest kwam AI er inhoudelijk nergens aan te pas.
Een vergelijkende studie, of op zijn minst een visuele vergelijking, van de IWC Ingenieur uit 2006 en het huidige model. Er zijn fervente voorstanders van de versie van twintig jaar geleden, maar ook minstens even gepassioneerde aanhangers van de moderne uitvoering. En eerlijk gezegd kan ik beide standpunten goed begrijpen. Laten we beide modellen eens van dichterbij bekijken om een goed onderbouwde vergelijking te kunnen maken.
Eerste foto’s van beide modellen naast elkaar.
Wat mij meteen opvalt wanneer je beide horloges naast elkaar hebt of ze in de hand kunt houden en vergelijken, is dat het formaat, ondanks het feit dat het ene model wordt opgegeven als 40 millimeter en het andere als 42,5 millimeter, in de praktijk helemaal niet zo verschillend aanvoelt. Hoewel ik hier later in deze post nog op terugkom, kom ik bij het zelf opmeten uit op 39,7 en 42 millimeter.
Op papier is er dus absoluut een verschil. Maar wanneer je beide horloges daadwerkelijk naast elkaar hebt en ze rechtstreeks met elkaar kunt vergelijken, moet ik zeggen dat ze voor mij qua formaat vrijwel identiek lijken.
Wat meteen opvalt, is het guilloché. Hoewel ik denk dat guilloché hier eigenlijk niet de juiste term is, want voor zover ik kan zien is er waarschijnlijk helemaal geen echt guillochéwerk aan te pas gekomen. Het lijkt veel waarschijnlijker dat de wijzerplaat is gestanst of geperst. Er is dus vermoedelijk weinig tot geen traditioneel guillochéwerk aan te pas gekomen.
Dat gezegd hebbende, valt vooral op wanneer je beide horloges naast elkaar hebt dat het huidige model, waarschijnlijk door het andere patroon, een veel duidelijkere textuur heeft. Het reliëf op de wijzerplaat is veel nadrukkelijker aanwezig, terwijl de vorige generatie, in dit geval de zwarte uitvoering, een veel fijner patroon heeft. Wanneer je het horloge om de pols draagt, valt daardoor veel minder op dat de wijzerplaat eigenlijk behoorlijk veel reliëf heeft. Je moet er echt van dichtbij naar kijken of gebruikmaken van macrofotografie om het volledig te kunnen waarderen.
Wat het patroon zelf betreft, geef ik eigenlijk de voorkeur aan de oudere generatie. Naar mijn oog oogt die verfijnder dan de vierkantjes met de kleine lijntjes die in de wijzerplaat van de huidige generatie zijn gestanst of geperst.
Als we nu naar de kast zelf kijken, zien we dat beide modellen eigenlijk met een even hoge afwerkingsgraad zijn uitgevoerd. We hebben een combinatie van geborsteld staal en prachtige anglage langs de zijkanten.
Wat wel meteen opvalt, is de vorm van de kast richting het uiteinde, waar deze overgaat naar de lugs. Bij het oudere model is die hoek veel scherper, wat enigszins doet denken aan een Audemars Piguet Royal Oak. Ik hoop dat duidelijk is wat ik bedoel.
Het huidige model heeft diezelfde scherpe hoek niet en is veel ronder vormgegeven, waardoor het meer doet denken aan een Girard Perregaux Laureato.
Uiteindelijk komt dit natuurlijk neer op persoonlijke smaak en zelf heb ik hierin geen uitgesproken voorkeur. Als je houdt van scherpere en meer uitgesproken lijnen, zul je waarschijnlijk de voorkeur geven aan het oudere model. Als je juist een meer afgerond ontwerp prefereert, dan is het huidige model de betere keuze.
Laten we nu kijken naar de roestvrijstalen bracelet. Wat betreft de kwaliteit zijn beide naar mijn mening op een zeer hoog niveau afgewerkt. Beide bracelets dragen bovendien bijzonder comfortabel om de pols.
Wat meteen opvalt, is dat de schakels van het oudere model aanzienlijk groter zijn. Daarmee bedoel ik ook dat ze dikker zijn. Daarnaast zijn ze volledig geborsteld. Persoonlijk vind ik dat dit het horloge een wat sportievere uitstraling geeft. Ook hier komt het uiteindelijk weer neer op persoonlijke smaak. Hou je van een sportieve uitstraling, of heb je liever iets dat wat meer glanst?
Bij het nieuwere model is de bracelet duidelijk verfijnder. De schakels zijn kleiner en dunner. Aan het einde van deze post zal ik foto’s toevoegen met de exacte afmetingen. Wat vooral opvalt, is dat de bracelet niet volledig geborsteld is. Het midden van iedere schakel is namelijk gepolijst.
Sterker nog, de bracelet van het nieuwere model doet me misschien iets te veel denken aan de bracelet van een Patek Nautilus. Maar ook hier is dat natuurlijk volledig een kwestie van persoonlijke voorkeur en smaak.
Je zou het ook kunnen vergelijken met de Rolex Daytona en de Rolex Submariner. De Submariner heeft volledig geborstelde schakels, waardoor het horloge een iets sportievere uitstraling krijgt, terwijl de Daytona gepolijste middenschakels heeft. Uiteindelijk komt het dus echt neer op persoonlijke voorkeur.
Zelf heb ik hierin geen uitgesproken voorkeur. Sommigen zullen liever wat minder glans zien en daarom kiezen voor de volledig geborstelde bracelet, terwijl anderen juist de extra visuele dynamiek van gepolijste middenschakels zullen waarderen.
Als we naar de sluiting zelf kijken, in dit geval de deployant sluiting, dan is er voor mij een duidelijke winnaar: het nieuwe model.
De sluiting voelt simpelweg veel beter en steviger aan. De afwerking is beter en sluit veel beter aan bij wat je tegenwoordig mag verwachten van de deployant sluitingen van topmerken.
De sluiting van het oude model sluit wel degelijk goed en ik heb absoluut niets negatiefs te zeggen over de functionaliteit ervan. Maar het geheel voelt simpelweg nogal grof aan. Er is weinig tot eigenlijk geen echte afwerking en visueel ziet het eruit als iets wat eerder op een veel goedkoper horloge zou thuishoren.
Als ik opnieuw de vergelijking met Rolex mag maken, denk dan aan de deployant sluiting van een recente Submariner en vergelijk die met de sluiting van een Submariner van 25 jaar geleden. Die oudere sluiting had datzelfde nogal eenvoudige en bijna blikkerige gevoel.
De Rolex sluiting is tegenwoordig aanzienlijk beter uitgevoerd en hetzelfde geldt hier. Op dit specifieke vlak is de huidige IWC voor mij dan ook de duidelijke winnaar.
Waar het echt grote verschil zit, is echter in de dikte van de kast.
Het oudere model heeft een kast die echt behoorlijk dik is. Als je houdt van horloges zoals de AP Offshore, de Panerai Luminor, de IWC Big Pilot of in het algemeen wat forsere horloges, dan zal je hier absoluut geen probleem mee hebben. Het is geen extreem dikke kast, maar het is zeker een fors horloge.
Ik kom hier later nog op terug met foto’s waarop de exacte afmetingen te zien zijn, maar de kast is ongeveer 14,5 millimeter dik. Dat is een behoorlijk stuk horloge om de pols. Het voelt veel meer aan als een echt sporthorloge.
Maar ook hier gaat het natuurlijk weer om persoonlijke voorkeur en smaak.
Als we naar het nieuwe model kijken, dat ongeveer 11 millimeter dik is, zal dit voor veel mensen waarschijnlijk gemakkelijker te dragen zijn. Aan de andere kant vind ik wel dat het iets van het sportieve karakter wegneemt. Persoonlijk heb ik er absoluut geen probleem mee wanneer een sporthorloge wat meer body heeft.
Voor mij zou het ideale formaat eigenlijk ergens tussen beide modellen in liggen. Om eerlijk te zijn vind ik het oudere model net iets te dik, hoewel ik er zeker mee kan leven. Ik draag bijvoorbeeld ook een Blancpain Fifty Fathoms en die is zelfs nog dikker.
Het huidige model vind ik daarentegen net iets te dun. Zo’n profiel werkt uitstekend voor een klassieker horloge, bijvoorbeeld aan een leren band. Maar bij een sporthorloge vind ik het mooi als het wat meer volume en aanwezigheid heeft.
Voor mij zou ergens tussen de 12,5 en 13,5 millimeter ideaal zijn, waarschijnlijk eerder richting de 13,5 millimeter.
Om opnieuw de vergelijking met Rolex te maken, vind ik dat de Submariner de dikte van de kast ongeveer perfect heeft. Dik genoeg om sportief en solide aan te voelen, maar niet zo dik dat het horloge oncomfortabel of onpraktisch wordt om te dragen.
De oudere IWC zit net boven die ideale balans, waardoor hij voor mij iets te dik is. De huidige IWC zit er net onder, waardoor hij naar mijn smaak iets te dun is.
Gelukkig was IWC zo slim om het horloge als geheel dezelfde uitstraling en aanwezigheid te geven, ongeacht of je kijkt naar de dunnere en elegantere uitvoering of naar de dikkere en sportievere versie.
De kast van het oudere model is niet alleen groter, maar vooral ook dikker. Gelukkig is die daarom gecombineerd met een bracelet met aanzienlijk forsere schakels. Het huidige model heeft daarentegen een bracelet met duidelijk dunnere schakels.
En dat is op zichzelf juist een goede zaak, omdat hierdoor de verhoudingen van het volledige horloge mooi in balans blijven, precies zoals het hoort.
Natuurlijk is er een behoorlijk groot verschil wanneer je beide horloges op een weegschaal legt die tot op de gram nauwkeurig is. Ook hier is het natuurlijk weer een kwestie van persoonlijke smaak.
Als je iemand bent die houdt van forse horloges en, wanneer de omstandigheden en het budget het toelaten, misschien zelfs de voorkeur geeft aan platina, dan ben je waarschijnlijk iemand die het prettig vindt om wat gewicht om de pols te voelen. Voor sporthorloges vind ik dat eigenlijk juist een goede eigenschap. Bij meer elegante en klassieke horloges heb ik liever dat ze niet overdreven zwaar zijn.
Ik vind beide horloges meer dan zwaar genoeg. Het is heel duidelijk dat het oudere model aanzienlijk zwaarder is, maar het nieuwere model, met ongeveer 140 gram, voelt nog steeds zeer comfortabel om de pols.
Persoonlijk ben ik absoluut geen fan van lichte horloges. Titanium kan er zeker prachtig uitzien, maar voor mij geeft het een wat vreemd, bijna goedkoop en plasticachtig gevoel. Ik wil dat een horloge echt wat gewicht heeft.
Op dit vlak scoren beide modellen voor mij dan ook zeer goed. De 210 gram van het oudere model is behoorlijk fors, maar zeker geen probleem. Het geeft het horloge een zeer solide gevoel.
Zoals ik eerder al aangaf en zoals je ook al op de vorige foto’s kon zien, heeft het verschil tussen 10,9 millimeter en 14,5 millimeter wel degelijk een merkbare invloed.
De schakels zijn mooi in verhouding tot het horloge. Een groter en forser horloge vraagt om grotere en forsere schakels. De schakels van het oudere model zijn niet alleen breder, maar ook duidelijk dikker. Naar mijn mening geeft dit het horloge een iets sportievere uitstraling en draagt het zeker bij aan het totale gewicht.
Ik heb de kasten zelf opgemeten. Ik dacht dat ze op papier werden opgegeven als 40 en 42,5 millimeter. Wanneer ik ze zelf meet, kom ik echter uit op 39,7 en 42 millimeter. Ik heb geen idee waar dat verschil vandaan komt. Misschien meet IWC op een andere manier.
Maar wat mij vooral opvalt, en wat je waarschijnlijk al op de allereerste foto hebt gezien en straks op de volgende foto opnieuw zult zien, is dat ze er voor mij simpelweg even groot uitzien.
Ik weet niet helemaal waar dat aan ligt, maar sommige horloges kunnen in werkelijkheid groter of kleiner lijken dan de afmetingen die op papier worden opgegeven. Dat kan vaak te maken hebben met de grootte van de wijzerplaat, de bezel of de verhoudingen van de kast. Zelfs de kleur van de wijzerplaat kan een rol spelen. Er kunnen dus verschillende redenen voor zijn.
Maar in dit geval hebben we het eigenlijk over twee vrijwel identieke horloges. Het zijn allebei IWC Ingenieurs en qua algemene uitstraling lijken ze opvallend veel op elkaar. Ik zou zelfs zo ver gaan om te zeggen dat ze vrijwel identiek ogen.
En toch lijken ze voor mijn ogen daadwerkelijk even groot, ondanks het feit dat er wel degelijk een verschil is tussen beide en de kasten op papier worden opgegeven als 40 en 42,5 millimeter.
Beide horloges naast elkaar, waarbij op de ene foto de nadruk meer op het oudere model op de voorgrond ligt en op de andere foto meer op het nieuwere model op de achtergrond.
Uiteindelijk zijn er natuurlijk liefhebbers van het huidige model en zijn er zeker ook liefhebbers van het oudere model. Voor mij zijn dit twee complementaire horloges, elk met hun eigen kwaliteiten, en ik denk dat er absoluut plaats is voor beide.
Wat ik hier niet heb gedaan, is beide horloges openen en de uurwerken met elkaar vergelijken. Er is echter één ding aan het nieuwe model dat mij echt stoort. Het oudere model heeft een echt in house IWC uurwerk, terwijl het nieuwe model gebruikmaakt van een, zoals je weet, vrij eenvoudig uurwerk dat je ook in aanzienlijk goedkopere horloges kunt terugvinden.
Daarmee wil ik absoluut niet zeggen dat het uurwerk slecht is. Het is perfect functioneel en zeker geen rommel. Maar ik begrijp simpelweg niet waarom IWC voor die keuze heeft gemaakt. Als ze dit nieuwe model vandaag voor ongeveer €13.000 of €14.000 verkopen, dan mogen we toch op zijn minst een behoorlijk hoogwaardig uurwerk verwachten. Ik verwacht niet iets wat normaal gesproken wordt gebruikt in horloges van €2.000 of €3.000.
Afgezien daarvan hebben ze een werkelijk prachtig horloge gemaakt. Het is zeer goed afgewerkt en bijzonder prettig om te dragen. En hoewel de achterkant geen glazen achterdeksel heeft, maar een massieve stalen achterzijde waardoor je het uurwerk niet kunt zien, vind ik het feit dat je weet wat erin zit toch een aanzienlijk nadeel.
Ik begrijp die beslissing van IWC simpelweg niet.
Het uurwerk in het oudere horloge is zeker geen haute horlogerie. Het is geen indrukwekkend voorbeeld van hoogwaardige horlogerie en hetzelfde geldt eigenlijk voor het nieuwe uurwerk. Maar het feit dat IWC bij het oudere model de moeite heeft genomen om een eigen uurwerk te gebruiken, was naar mijn mening een veel betere keuze voor wat uiteindelijk toch een relatief duur sporthorloge van roestvrij staal is.
