Mooie complicatie, een horloge met een asbak
2 likes
Ik zou niet zo stellig zijn. Er is sowieso onderzoek naar gedragsverandering in dieren en naar stress reacties in honden met verschillende soorten muziek, en dat heeft zeker impact.
Nu hebben we een epistemologisch probleem omdat wij te dom zijn om te begrijpen wat een hond communiceert, maar we weten bijvoorbeeld wel dat kraaien even Intelligent kunnen zijn als een kind van vijf tot zeven jaar, en dat ze zelfs een wrok kunnen koesteren.
Er is ook bewezen dat varkens, dolfijnen en andere dieren intelligenter zijn dan we toegeven, en dat er zeker vermoed wordt dat een aantal soorten complexe emoties voelt, en dan heb ik het nog niet over primaten gehad.
Bovendien vergeet je dat de mens gewoon een dier is.
Ik denk eerder dat jij de capaciteit niet hebt om die meningen af te lezen als je dat zo platweg stelt. Wie vroeger bij een slachterij de varkens hoorde had dondersgoed door dat ze wisten wat dat gebeurde, en dat ze er zowel een mening als complexe emoties bij hadden.
Daarom claim ik ook helemaal niet te weten wat dieren voelen wanneer hun eigenaar dood gaat, bijvoorbeeld. Ik heb honden gezien die daar danig van over de pies waren.
Wel een gedeeld standpunt. 
2 likes
Jij denkt zeker dat ik die voorbeelden uit mijn duim zuig? Het zijn levensechte ervaringen en mijn empirische bevinding is dat dieren bij dit soort zaken geen emoties hebben of voelen.
Ik heb aan de parkiet van de buurman (daar pas ik op ivm buurmans reis naar Bali) het bekende sprookje van Andersen Het meisje met de zwavelstokjes voorgelezen (ik kan goed voorlezen en heb, al zeg ik het zelf, een mooie voorleesstem). Ik hou het in de Efteling maar zelden droog bij deze tranentrekker. Maar bij de parkiet van buurman: 0 reactie, niente, niets. En een spanningsboog van niks, dat beest, na een paar regels te hebben aangehoord al fladderen en er tussendoor fluiten. Een vrolijk verhaal heb ik ook geprobeerd, In het publiek van Simon Carmiggelt. Toen ik dat voor de eerste keer las liepen me de tranen van het lachen over de wangen, en ook bij herlezing moet ik nog schuddebuiken. De parkiet? Wederom 0 reactie.
Moos, de cavia van mijn dochter, daar pas ik ook wel eens op. De kooi staat dan in de buurt van de muziekinstallatie en dan draai ik Mozart pianoconcert 21, Bach air, Wim Sonneveld Het dorp, Jacques Herb Manuela, Sam Cooke A Change is Gonna Come, ik heb ze allemaal gedraaid. Ik moet diverse brokken wegslikken als Cooke aanheft na de, toegegeven, licht bombastische intro, maar dan is er ook geen houden meer aan. Maar bij de cavia, niks, geen emotie, geen tranen, niets van geraakte snaren te bespeuren. Ook vrolijke muziek had geen merkbare uitwerking.
Met de hond van mijn broer was ik bij PostNL om een verloren gewaand pakje met een horloge op te halen. Mijn immense opluchting en vreugde werden op geen enkel moment door het beest gedeeld, terwijl ik hem/haar/het er wel degelijk in betrok op dezelfde debiele manier die ik hondenbezitters vaker zie doen, namelijk alsof ze tegen een peuter of een dementerende bejaarde praten. Maar, niks hè. De kont van een andere hond was net even interessanter dan mijn blijdschap.
Dat honden schrikken van harde muziek en daarop reageren vind ik toch net even een tikkie anders.
1 like
Verschikkelijk, nu heb ik honden gehad maar zie niet in waarom ik met het as van een hond of een dierbare rond moet gaan lopen, alsof ik ze anders zou vergeten? Heeft totaal geen functie voor mij zoiets, sterker ik vind het echt nergens op slaan.
3 likes
Wij zijn ook maar gewoon dieren, iets verder ontwikkeld ( nou ja ontwikkeld… Zie de ellende in de wereld ) De mens heeft zichzelf hoger op de ladder/binnen alle andere levensvormen gezet… o.a. door religie.
Dat wij de dieren niet ( meer ) kunnen begrijpen, is omdat we vergeten zijn te leven. Het wat wij noemen “verstand” is er met ons vandoor gegaan zeg maar…
Ja, dat kunnen andere dieren echt veel beter dan wij…
wrok koesteren als (onder meer) teken van intelligentie…zit de mensheid momenteel in een extatische, orgastische explosie van intelligentie denk ik. Hopen dat we snel wat dommer worden.
en inderdaad, rouw is voor iedereen anders en vooral een al dan niet opgetuigd ritueel voor de nabestaanden. Het horloge? Niet doen, herrinneringen zitten in het hoofd.
Het meisje met de zwavelstokjes is natuurlijk ook een betekenisloze geschiedenis voor een keihard geworden gedetineerde die het grootste deel van z’n leven achter tralies door heeft gebracht, die moet je gewoon uit z’n kooitje laten, wat mais / popcorn voeren, en voor de buis zetten zodat je 'm The Shawshank Redemption kunt laten kijken.
Die Cavia voelt zeker wat, dat zie je aan het trillen van de snor. Zo hebben wetenschappers ontdekt dat echt letterlijk ieder dier wat ooit heeft geleefd op god’s groene aarde moorddadige gevoelens krijgt wanneer Bach’s Air van stal wordt gehaald, terwijl Mozart’s piano concert 21 gewoon een zen-achtige staat op roept van kalmte, rust, en gemoedelijkheid.
Je had zeker weer eens een Seiko gekocht? Daar krijg ik de poten van onze kat ook niet voor op elkaar, maar op het moment dat mijn vrouw aan komt kakken met de Cartier snort en knort hij er bij alsof hij godnondeju dit om de hoek ziet komen met een come-hither blik in de ogen:
Maar mij negeert hij steeds met m’n Japanse rommel. Drie keer raden wie er niet om mijn pols terecht komt als hij ooit de oogjes dicht knijpt?
1 like
Menselijk emotioneel denk ik niet. Maar, bijvoorbeeld paarden, hebben een sterk ritme gevoel. Mijn vader had fokmerries en die werden geshowd op een paarden keuring. Moesten voordraven op muziek. Dat ging perfect op de maat van de Radetzky mars. En “bijna niet te houden” opgewonden werden ze.
O ja nog een voorbeeld. Koeien zouden juist rustiger worden en beter melk geven bij (rustige) muziek. Dat laatste werd op onze boerderij nooit gepraktiseerd 
On topic, bij overlijden van de huisdieren van de boerderij kan ik mij geen herdenkings horloges voorstellen. Ik heb heel wat honden zien “vertrekken” daar.
Mijn ouders waren zeer goed voor de dieren. En mijn vader vond het bijvoorbeeld altijd akelig als de varkens opgehaald werden voor de laatste trip. De veearts was hun grootste kostenpost.
Maar ze maakten wel onderscheid tussen de mens en het dier.
Kan mij wel voorstellen dat honden “in huis” een andere positie hebben en persoonlijker beleefd worden. Ik heb, jaren geleden, een mooi grafje gemaakt in onze achtertuin voor onze 19 jaar oude overleden kat. 
(En zo’n 7 jaar later bouwden wij aan. Je raad het al, in dat stuk van de tuin. Alles is relatief.) 
Goed weekend.
Zeker. Mijn vorige bovenbuur werkte in de uitvaart. We konden goed met elkaar overweg en ik kwam wel eens bij hem boven op de koffie (heb nu een heel lieve bovenbuuv trouwens). Bij zijn werkgever was er een competitie - bij elke massief eiken kist die aangesmeerd werd, kreeg de medewerker een mooie fles rode wijn. Toen-ie me dit vertelde, wees-ie naar een wijnrek met een paar dozijn flessen. “Niets voor betaald”. 
Wij zijn ook gewoon dieren IMO. We zijn alleen in alles wat verder doorontwikkeld; zowel ten goede als ten kwade…
Da’s nog maar afwachten!
2 likes