Nog niet eerder heb ik zo vaak getwijfeld over een horloge, en toch de knoop doorgehakt. Vaak is het zo dat je het bij twijfel beter niet kunt doen. In dit geval durf ik dat te betwisten.
De Rivanera kwam ergens vorig jaar uit, en had direct mijn aandacht. De brutalistische titanium case, in combinatie met een Art Deco wijzerplaat. Een soort clash tussen verschillende kunststromingen, die soms wel en soms niet lijkt te werken. Maar met een 5,9mm dikte, en een handopwinder (die ik nog niet in mijn collectie had) leek het wel een paar vakjes af te vinken.
Hier zat voor mij de twijfel. Vind ik hem nou écht mooi, of tikt hij gewoon toevallig alle vinkjes af? Dun, bijzonder materiaal, interessant merk, titanium, goed dagelijks draagbaar, handopwind, zichtbodem met mooi afgewerkt uurwerk. En op de meeste marketingplaatjes een beauty.
Toen ik wat verder ging lezen en kijken, kwam ik steeds vaker foto’s tegen van mensen die hem op de pols hadden. En bijna elke keer viel dit me tegen. Het leek een lomp kastje op de pols van veel mensen. Zelfs ondanks de beperkte lug to lug en dikte, droeg hij nog groter dan ik van een tank zou verwachten.
Hieronder een screenshot van Reddit, van iemand waarbij ik hem te groot vind:
Regelmatig bleek dit, omdat dit mensen waren met dunne polsen, en dit stelde me iets gerust. Toch dacht ik: ik laat het even rusten.
Nadat ik de afgelopen maanden wat ruimte in mijn collectie had gemaakt, spookte de Rivanera weer door mijn hoofd. En toen werd het vuurtje extra aangewakkerd: 2 weken geleden bracht Echo/Neutra namelijk de Ros’antico uit. Een variant van de Rivanera met zalmkleurige wijzerplaat en blauwe handen. Nu is dat een combinatie waar ik altijd al hebberig van word, dus ik geraakte weer in een Youtube/Reddit fuik.
Wat blijkt natuurlijk: overal uitverkocht. Voor velen van jullie vast niet onbekend, maar juist het onbereikbare maakte het verlangen groter. Toen ik afgelopen week een mailtje kreeg van een retailer die er één binnenkreeg, hapte ik toe. Fomo nam over.
De afgelopen week heb ik regelmatig ijsberend door het huis gelopen. Gaat dit hem zijn? Ben ik te impulsief geweest? Dat sowieso, maar gaat het kwartje de goede kant op vallen?
Ik kan gelukkig beamen: het kwartje is de goede kant op gevallen. Toen ik hem zag was ik direct onder de indruk van de afwerking, en vooral van de details die lastig te spotten zijn op foto’s. Het verschil in textuur tussen de gepolijste stukken en het gezandstraalde titanium zijn prachtig om naar te kijken. Ook zijn de handen en indices prachtig om naar te kijken. Ze veranderen als ik door het huis loop constant van zwart, naar blauw, naar lichtblauw, naar donkerblauw.
Daarnaast ben ik ook blij, dat ik iets dikkere polsen heb waardoor hij (wat mij betreft) perfect op mijn pols ligt.
Ik heb eigenlijk maar 1 (à 2) kritische punten. De AR coating vind ik niet super, en het kristal trekt redelijk snel vlekken aan. Dit is een minuscuul kritiekpunt, maar doet soms afbreuk aan hoe het licht speelt met de wijzers.
Verder ben ik nog niet zeker van het bandje. In mijn hoofd was het een perfecte combinatie met het struisvogellerenbandje. Ik zocht een iets grover bandje, dat complementair zou zijn aan het titanium in de hoop hem wat ‘down te dressen’ . Toch vind ik hem dit niet zo goed staan, dus ben ik teruggevallen op het blauwe saffiano leren bandje. Misschien dat ik later het meegeleverde rubberen bandje eens probeer.
Al met al: zeer tevreden, en ik ben niet vaak zo positief verrast over een horloge. Wat mij betreft een uniek en gedurfd design van Echo/Neutra. Het maakt me blij om te zien dat dit soort risicovolle stapjes buiten de gebaande paden hun vruchten af kunnen werpen voor microbrands.
Leuk: het viel mijn vrouw op dat hij erg goed bij onze Moccamaster past…
Ik vind die blauwe saffiano best goed staan 
