Goedenavond,
In mijn voorsteltopic vertelde ik dat ik voor een speciale gelegenheid op zoek was naar een mooie toevoeging aan mijn kleine collectie. En dan heb ik het niet over de horlogedoos verder vullen met kaassoufflés zoals hier werd geopperd .
Binnenkort word ik 40 en ik had besloten mezelf voor deze mijlpaal iets bijzonders cadeau te doen. De afgelopen 10 jaar waren niet altijd makkelijk en ik wilde iets tastbaars om te vieren waar ik nu sta en waar ik vandaan ben gekomen. Dat moest natuurlijk wel iets speciaals zijn.
De zoektocht was inmiddels in volle gang. Een Aqua Terra, Black Bay, Grand Seiko… er kwam van alles voorbij. Maar wat moest het worden? Dresswatch, duiker, chrono? Welke kleur, welke maat en wat mocht het kosten? Tijd om eens wat horloges in het echt te bekijken.
Maar voordat ik daarmee aan de slag kon gaan, kwam mijn vader onverwacht langs. En tot mijn grote verrassing had hij een cadeau meegenomen: zijn Omega Seamaster uit 1967. Een horloge dat hij zelf jarenlang heeft gedragen en dat hij nu aan mij wilde overdragen.
Ik had zelf nooit naar dit soort vintage horloges gekeken en dacht eigenlijk dat het niet mijn stijl was. Maar wat draagt hij goed. De kast heeft de nodige gebruikssporen, maar is dat erg bij een horloge van bijna 60 jaar oud dat bovendien al tientallen jaren in de familie is? Absoluut niet. Een prachtige aanwinst met een verhaal.
Fantastisch natuurlijk, maar mijn oorspronkelijke plan stond nog steeds: ik wilde ook zelf een horloge uitzoeken en kopen. Dus op naar de winkels.
Eerst de Seamaster Aqua Terra geprobeerd, die al langer mijn aandacht had. Maar helaas, geen klik. Hetzelfde gold voor de Railmaster en de Tudor Black Bay. Ook bij andere merken en modellen ontbrak dat gevoel. Een blauwe Longines Flagship Heritage vond ik mooi, maar die was helaas net te dik.
Toen ik de hoop al bijna had opgegeven, viel mijn oog tussen een aantal protserige horloges op een blauwe Longines Master Collection Moonphase. Niet helemaal wat ik vooraf in gedachten had, maar toch maar eens passen. En dat voelde meteen goed. Dit was hem.
Uiteindelijk dus twee NA’s voor één bijzondere gelegenheid. De horlogekist is weer wat verder gevuld met twee prachtige horloges, allebei met hun eigen verhaal.
Nu maar weer sparen voor de volgende aanwinst. Even kijken wat het volgende excuus gaat worden 
