Dit zilveren dameshorloge bracht een vriend van me langs met de vraag om de band eens grondig schoon te maken. Het horloge komt uit een erfenis. Helaas ben ik vergeten foto’s te maken van hoe het horloge eruit zag voor de schoonmaakbeurt. De gaatjes van de band waren een beetje dicht geslibt en zag er niet mooi uit. Na een ultrasoonbad met schoonmaakazijn ben ik maar eens in de weer gegaan met zilverpoets. Ook dit heb ik weer schoongespoeld in het ultrasoonbad. Nadat ik dit een paar keer herhaald had kon je de solderingen weer duidelijk herkennen.
Het uurwerkje zelf ziet er nog prima uit en heb ik zo weer teruggeplaatst.
Ik ben benieuwd of er nog iemand iets kan vertellen over dit horloge. Ik vermoed dat het niet zo heel oud is want er zit ook al een incabloc in het uurwerk.
Horloge zal toch zo een 40 jaar oud zijn. Een typisch dameshorloge uit die tijd. Dikke kans dat er een Felsa caliber in zit. Lasita is een zgn plakmerk. Stomtoevallig dat een kamaraad van mij ook met een lasita van zijn moeder op de proppen kwam een tijd geleden al weer. De balansveer was niet goed meer was mijn conclusie. Of het de moeite waard was om het te repareren. Moet je nooit aan mij vragen zei ik want ik zeg altijd ja. Bleek het horloge voor 40 euro weer aan de praat te krijgen zijn bij de plaatselijke horlogeboer. Loopt inmiddels al drie jaar weer als een zonnetje. Tja sentimentele waarde overstijgt soms de reeele waarde. Ach wat een blij gezicht is soms meer waard dan de duurste Rolex.
Prachtige fotoreportage van dit dames horloge, ziet er weer top uit.
incabloc werd al in 1933 toegepast, lijkt mij een typisch cocktail horloge uit de dertiger of veertiger jaren
groet,
andré
Alvast bedankt voor jullie leuke reacties en informatie. Het is was wederom niet zo’n hele moeilijke klus, maar toch wel leuk om te doen vooral als je daarna de eigenaar van dit erfstukje weer blij kunt maken. Ik heb zojuist nog even een blik op de testbank geworpen en de Lasita loopt, na gistermiddag, nog netjes op tijd.
Knap werk weer (tu) ziet er weer goed uit; heel leuk altijd als je iemand blij kan maken met een familiestuk.
Kan weinig info toevoegen, maar als hij niet in de Pritchard van Henrik voorkomt (en er staat geen “Swiss” op de wijzerplaat) dan kan het misschien Duits (hoewel ik het niet in een Duitse handelsmerkenlijst terug kan vinden) of misschien Frans zijn?
Het horloge ziet er oud uit, maar de “versiering” op de uurwerkbruggen (dat gedrukte patroon) lijkt me eigenlijk wat nieuwer (60-er 70-er jaren??) kan het echter niet met zekerheid zeggen.
Dit horloge is niet mijn smaak, maar ik zou er in het verleden maar zo voor gekozen kunnen hebben…
Het horloge dat ik voor mijn 18e verjaardag van mijn ouders kreeg was ook een Lasita. Ik koos het zelf vanwege de bling. Het was helemaal goudkleurig. Niet veel later had ik er al spijt van want het goud vloog er van af.
En dat terwijl er voor het zelfde geld ook een Pulsar (?) met een gouden kast lag. Maar ja die had een leren bandje en dus minder bling
Ik heb me met dit horloge erg bekocht gevoeld. Ik kan me herinneren dat de verkoper (een juwelier) opgaf over het uurwerk dat er in zat; dat zou Zwitsers zijn. Hartstikke leuk, maar het oog wil ook wat.
Met de Pulsar die ik voor mijn dertigste keer had ik niet veel meer geluk, want dat is zilverkleurig, maar daar komt geel door heen.
Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik wat teleurgesteld was toen ik het uurwerkje eruit gehaald had. Ik verwachte een of ander oud exemplaar, maar dit ziet er inderdaad ‘modern’ uit. Met de info van Arjay ben ik nog even verder gaan zoeken en kwam ik hier (http://www.christophlorenz.de/watch/movements/lorsa_8fa.php?l=en) uit. De Lorsa heeft er wel iets van weg.
Is een model van eind ’ 70 en heeft als caliber FHF/ ST 69-21, dus een standaard ebauche caliber.
Om het zilver mooi te krijgen in de groefjes van de band moet je het in een dompelbadje doen voor zilver en daarna gewoon spoelen met water. Is in alle warenhuizen te koop.
Het zilvergehalte is 835, minder zilver dan het sterlingzilver 925.
Ik heb deze nu ook opgezocht: ‘A truely standard ladies’ watch form movement was the FHF caliber 69-21, which was markted with the “Standard” suffix.’
Wat ik me dan weer afvraag is hoe je dat dan ziet? De bruggen komen namelijk niet overeen met elkaar, maar dat zal ook wel niet het verschil maken. Kan je dat is uitleggen, Freddy?
Voor het schoonmaken van zilver heb ik ook nog zilverdip in huis, maar dat heb ik eigenlijk nog niet durven gebruiken. Ik ben altijd bang iets te ruïneren en aangezien het een erfstukje is… Zou ik dit er wel voor kunnen gebruiken?
Op eBay bied een Nederlandse verkoper : — vacheron_nl ---- 2 Lasita horloges aan , een Quartz en een Mechanische (links en rechts)
plus nog 2 andere horloges alles samen in één lot.
Deze band kun je beter niet dippen.
De zilverdip haalt namelijk de oxidatie weg, wat bij dit soort banden opzettelijk is aangebracht om het oud te doen lijken.
Ook komt door deze oxidatie de vorm van de schakels beter uit.
Meestal komt er na het dippen van dit soort banden een rare witte waas onder de oxidatie vandaan, en dat is helemaal geen gezicht.
Nee hoor, zo ziet ie er door de ogen van een goudsmid weer tiptop uit!
niet echt nuttig, maar wellicht aardig om te zien: in hetzelfde boekje als waar ik Remova in vond, stond ook een advertentie van de vertegenwoordiging van Lasita:
Dit bedrijf bestaat blijkbaar nog steeds in Amstelveen als groothandel in juweliersartikelen en uurwerken, maar garantie zal er wel niet meer inzitten; weet iemand of de prijzen vanaf 45 guldens in 1960 veel geld was voor een horloge??
Oh, trouwens @Tom (tjvreeken): de Pritchard is een heeeeeeeeeel dik naslagwerk waar alle Zwitserse horlogemerken in terug te vinden zijn, Henrik heeft een exemplaar in zijn bezit.
Een Angelus
chronodato in staal of doublé kostte toen $ 37,50 zeg zo’n 100 zilveren guldens.
een gemiddeld weekloon was zo’n Hfl 50,-
vanaf 45 gulden voor zo’n Lasita lijkt mij dan ook aardig prijzig
Zou ik dit er wel voor kunnen gebruiken?
