Op zich wel. Sterker nog, ik vind qua gewicht folded en hol eigenlijk fijner dan al dat massieve gelul. Maar als een mechanisch onderdeel (wat een bracelet is, het beweegt, schuift en roteert steeds om de pols) veertig tot zestig jaar dienst heeft gedaan is het opgerekt, hangt het slap en zou het eigenlijk vaak volledig gereviseerd moeten worden. Da’s ook logisch. Tenzij je een NOS bracelet vindt.
Maar goed, zijn we het zowaar eens, met één klein verschilletje… Sommige quartz die in de vroege jaren zeventig tot midden jaren tachtig uit kwam is excellent.
Kijk hier eens, de Grand en King Quartz van @EG1337:
Dat is met recht l33t te noemen. Ook in neo-vintage is er goed spul te vinden. A propos Grand Seiko, die introduceerden het merk weer in 1988, dus er is plenty Japans spul:
De jaren 70 waren voor mechanische uurwerken echt wel top jaren.
Niet alleen de duurdere mer
Dat geldt echt niet alleen voor de topklasse. Seiko bijvoorbeeld had echt zijn top jaren in het hogere segment van het merk, maar dat is zeker nog geen topklasse.
Okay, die oude banden zijn inderdaad wat wiebelig en de crystals krasgevoelig. Maar… is dat waar je een horloge op moet beoordelen?
Is een nieuwe band op een vintage horloge geen optie voor je?
Daar ligt een deel van mijn achtergrond en expertise, dus dan is het makkelijk om daarop terug te grijpen. En vaak helpt zo’n vergelijking voor de beeldvorming. Hopelijk zonder teveel off-topic te genereren. Ik had elders hier al de gebruikte termen uiteen gezet: neo vintage, young of modern classic en youngtimer. In de hoop dat mensen inzien dat deze termen nagenoeg hetzelfde betekenen (handig bij zoekfuncties).
Smaak is persoonlijk. Wat mij betreft zijn de jaren 90 en de “noughies” ene grote ramp qua stijl. Jaren 90 ontwerp is zo lachwekkend lelijk dat ik die x factor graag mis, dan liever een discreet horloge wat als een generiek horloge voelt.
