Allen horloges gemaakt zo een 25 tot 35 jaar geleden.
Hier nog liefhebbers van dergelijke horloges ?
Goud op een gouden armband is niet voor mij ( is gewoon too much ) maar goud op een lederen band heeft wel iets.
Vintage is niet echt mijn ding, vaak kwalitatief toch iets minder dan vandaag, vaak te klein naar mijn smaak, maar wat ze maakten vanaf laten we zeggen 1985 tot begin de jaren 2000 spreek mij wel vaak erg aan.
Wat een wild statement. Qua kwaliteit is die periode in de horlogewereld de minste periode (wat mij betreft qua design ook maar dat is natuurlijk subjectief). Veel budget en kwaliteit cuts in de loop van de 70s en 80s. Echt minder dan de vintage van er voor of modernere horloges. Er is veel top kwaliteit vintage te vinden, waar men nog echt tijd en aandacht aan de horloge spendeerde en er veel vakmanschap was.
Ik ga volledig akkoord als de prijsklasse geen rol speelt. Een Patek 2499 om er 1 als voorbeeld te nemen is inderdaad van sublieme kwaliteit … Maar ooit had ik een Submariner uit de jaren 70 en ik vond dat maar niets. De stalen bracelet gaf me het gevoel dat ik vandaag krijg bij een Rolex van 99 euro uit China.
Nooit ene Daytona gehad type Paul Newman maar een vriend wel. Ik vind het zeker een mooi uurwerk maar het geef mij niet de degelijkheid die ik bv wel al voel bij een Zenith Daytona ergens gemaakt tussen 1988 en 2000.
Het verschilt per merk, Rolex heeft nooit de pieken en dalen gehad die andere merken hadden. Maar voor merken als Seiko, Omega, (Tag) Heuer is het dal in kwaliteit in die periode echt duidelijk te merken. En dan nog te zwijgen over alle merken die er destijds niet meer waren, failliet waren, opgedoekt, en later weer terug kwamen om zomaar iets te noemen Squale, Doxa.
Zeker een heel mooi segment. Voor mij werkt dit net zoals auto’s uit die tijd. Dat komt omdat dit destijds auto’s en horloges waren die je als kleine jongen adoreerde en droomde ooit te kunnen bezitten. Ik heb zo diverse horloges uit deze tijd in mijn collectie (Ebel Sport Classic Chrono, een 5 digit Sub, een 5 digit Daydate, een 5 digit Yachtmaster in 18k.
Een Zenith uit deze tijd ambieer ik ook graag. Onderstaande vind ik werkelijk waanzinnig; een bold jaren 80 statement qua design en kwalitatief absoluut (nog steeds) hoogwaardig:
Foto credits: Chrono24
Wat idd DE verklaring is voor de verschuiving in de oldtimer markt. Wagens uit de jaren 50-60-70 doen het vandaag slechter dan wagens uit de jaren 80-90
Ik zeg nu niet dat iedere top oldtimer van het ene of andere Italiaanse supermerk uit de jaren 60 waardeloos werd en de Countach en Testarossa plots extreem duur … Maar de procentuele prijsstijging en in interesse is de laatste jaren sterker bij deze uit 1990 dan deze gemaakt in 1960.
Deze Fortis van 1999 toch niet echt klein volgens mij. ( 40 mm )
Met ETA 2824-2.
Nog in bezit en doet het nog prima.
Mooie collectie; volgens mij veel Parmigiani Fleurier?
Zeker waar, maar dat heeft alles te maken met kwaliteit.
Een Aston Martin DB5 die køt gerestaureerd is, blijft køt. Topkwaliteit blijft waarde behouden. Dat maakt een verschil. Met de kennis van nu zijn veel klassiekers (wij noemen ze geen oldtimers) gewoon slecht neergezet - voor de hoofdprijs. Dat heeft dus minder waarde. Zonde ook.
Een BMW M1 of Diablo opknappen kon heel lang economisch niet uit, totdat mensen ontdekten dat je de Lambo-motor ergens goed kon laten reviseren, of door Röntgen scans om een M1-chassis te controleren tijdens de aankoopkeuring wist je welke goed was en welke total loss. Dus ontstond er meer vraag naar die auto in topconditie. Het maakt niet uit of je een DB5, Diablo, of Peugeot 205 GTI 16V pakt, als ze in topkwaliteit zijn dan leveren ze in bepaalde markten meer op dan de lokale marktwaarde. Dus namen online platforms die daarop inspeelden een spurt. Dat versterkte elkaar, icm social media, Fomo en heeeel veel kapitaal dat de markt overspoelde. Een Boomer wilde een TR6, maar kon opeens óók een 993 kopen. Dat effect is veel groter ná 2010, dan voor het Millennium.
Ik kan zo nog wat modellen opnoemen. Een belangrijk punt blijft jeugdsentiment inderdaad, maar onderschat kapitaal niet. Met start-ups, coins etc. kon je opeens de hidden gems oppakken met weinig financieel risico, terwijl je met de juiste aanpak je aanschaf plus investeringen aan kon bieden én toch winst kon maken. Van Youngtimers zijn er veel gemaakt, maar toch zijn goede exemplaren schaars. Dat lukt niet met een Opel Kadett, op dat niveau. En veel niche merken, modellen én perioden werden zo ontdekt.
TAG Heuers uit de '80s en '90s zitten prima en degelijk in elkaar, is mijn ervaring en ik heb er diverse gehad. Ze kunnen heel wat hebben en lopen gewoon lachend decennialang door, zonder onderhoud. Dus zeker geen troep.
Het merk concentreerde zich in de '80s en '90s vrijwel geheel op het maken van duikershorloges en heeft tussen 1985 en tweede helft jaren '90 de hiervoor (en nu ook weer) populaire mechanische chrono’s, zoals de Carrera, Autavia en Monaco tijdelijk zelfs helemaal niet geproduceerd. En hier zit `m, voor de critici, dan ook voornamelijk het pijnpunt.
En dan te bedenken dat wij auto’s die nu tonnen waard zijn tot op het bot aftrapten. Een klassieke auto is na 15 minuten op het circuit kaduuk, maar met een E36 M3 GT of M3 CSL en de laatste jaren met GT4’s gingen wij soms drie dagen achter elkaar van circuit naar circuit en dat spul blijft heel. Dat hoef je met iets uit de jaren '50 - '70 niet te proberen, zolang het niet optimaal geprepareerd (lees: dus niet origineel) is.
Bij horloges zie je in de jaren 90 de opkomst van CNC. Dat heeft een groot verschil gemaakt in kwaliteit. Is het er beter op geworden?
Sommige vintage horloges gaan, mits onderhouden, langer dan levenslang mee. Mijn Youngtimers vind ik zelf heel cool, maar ik heb niet de illusie dat mijn zoontje erop zit te azen…
Zijn die uurwerken niet hetzelfde?
Je noemt vintage Patek ergens in deze thread als acceptabele vintage, maar vintage Longines is een geweldige rabbit hole om in te verdwijnen. Die waren qua uurwerken excellent bezig. Als ik modellen als de LLD super compressor en Ultra-chron even terzijde schuif omdat er moderne re-releases van zijn:
Die laatste is bijvoorbeeld een legendarische Longines 13ZN monopusher. Dat is toch één van de beste vintage chronograaf uuwerken ooit. Verder zijn deze allemaal 35mm, allemaal verschillende stijlen, en door de bank genomen met zeer goede uurwerken. 35mm gaat voor mijn pols van 18,5cm prima, zowel vierkante als ronde kasten ogen gewoon mooi.
Zo zijn er wel meer merken, zoals Angelus, Excelsior Park, Minerva, en vele anderen. Neem nu deze 36mm chronograaf:
Neo-vintage in alle ere, ik trek het kwaliteitsargument toch een beetje in twijfel.
Soit, als we over bracelets beginnen wordt het kwaad kersen eten, maar de uurwerken, dat was me wat.
Niet voor niets heeft alleen al dit merk decennia lang clubs gehad van verzamelaars. Ook, net als bij de sommige (Engelse) autoclubs, om de prijzen laag te houden en onderdelen én kennis bereikbaar. Dat soort oud-geld denkwijzen zie je natuurlijk nergens meer.
O, wacht! Ik ga weer terug naar de vintage hoek, waar ik het zo naar mijn zin heb, na het gehaaide wereldje waar ik uit kwam achter mij te hebben gelaten. De amicaliteit had daar een aantrekkingskracht, maar het grote geld trok harder. Hopelijk laat men de (betaalbare) vintage horlogemarkt met rust, mijn nieuwe vintage vrinden zijn mij veel meer waard.
Jaren 50-begin 70 zijn de gouden jaren. Seiko, zenith, Longines, omega, rolex, breitling, heuer, universal etc hebben toen echt hele goede horloges gemaakt die niet voor niets nu worden heruitgebracht om te cashen op heritage.
Jaren 80 en 90 is t goed zoeken. Veel quartz, costcutting van merken om overeind te blijven. Breitlings van die tijd zijn echt matig. Omega ook. Longines ook. Echt een race naar de bodem, waar rolex zich wel als enige echt aan heeft onttrokken door volop zichzelf als luxemerk heruit te vinden.
Zijn prima. Zoveel verschil zit er niet tussen een oyster uit 1968 en 2008 oid. Folded naar solid links in the 70s en van holle endlinks naar SEL in de 2000s (beetje kort door de bocht).
PN : Valloux72 en handmatig op te winden
Deze gemaakt ten 1988 en 2000 hebben de El Primero als basis.
Dus een totaal ander ding (ref 16520 tov oa een reeks 4 digits bij de PN)
In een totaal ander topic las ik ergens een comment over het verschil in 18.000 tov 28.800 vph dus 5 of 8 keer per seconde dat je secondewijzer beweegt.
Argument was daar dat je best dat getal zo hoog mogelijk hebt want dat de secondewijzer dan ‘vloeiender’ beweegt.
Dat is uiteraard correct maar voor de rest ga denk ik er compleet anders aver. geef mij maar 18.000 en een grote balans ipv 28.800, 36.000 , 72.000 … ik wordt onnozel van zo een irritant zenuwachtig ding.
Volledig akkoord !
Ooit een CH-30 gehad en dat is een zeer goed en vooral zeer mooi kaliber. Ik verkocht het omdat mijn pols niet echt vraagt om een 36 mm.
Een beetje een niet te begrijpen beslissing van Swatch group geweest. We kopen Longines en ondanks ze in de jaren 30-70 sublieme dingen maakten gaan we ze toch herpositioneren in een laag segment. Spijtige keuze als je d Longines geschiedenis kent.
En Blancpain doen we net omgekeerd ( al lag uiteraard Biver aan de oorsprong van die beslissing). Vrij basic in de topjaren van Longines ( 50 fathoms was zeer goed maar open eens eentje en kijk naar het caliber ). En wat betreft finishing en zeker complicaties stonden ze absoluut nergens. Maar daar werd dus de beslissing genomen en een absoluut topmerk van te maken.
