Dat elk individueel Seiko Goldfeather-uurwerk (het flinterdunne Caliber 60M) voorzien is van een eigen uniek serienummer, heeft te maken met de hoge fabricagestandaard, het handmatige afstelproces en de servicefilosofie van Seiko in de vroege jaren '60. [1]
In die tijd voorzag Seiko reguliere uurwerken (zoals de basismodellen van de Seiko Marvel of Sportsman) niet van een individueel gegraveerd nummer op het uurwerk zelf; daar volstond het serienummer op de buitenkant van de horlogekast. Voor de Goldfeather werd hier bewust van afgeweken om de volgende redenen: [1, 2]
- Extreme toleranties en handmatige regulatie
Omdat het Caliber 60M met 2,95 mm extreem dun was, werkten de raderen, de veer en de balans met microscopisch kleine toleranties. De onderdelen waren zo fragiel dat deze uurwerken niet zomaar van een lopende band rolden. Elk uurwerk werd door meester-horlogemakers in de Daini Seikosha-fabriek met de hand geassembleerd, gecontroleerd en nauwkeurig afgesteld. Het individuele uurwerknummer diende als kwaliteitsstempel en uniek paspoort voor dit precisiewerk. [1, 2]
- Traceerbaarheid bij fabrieksservice
Bij een horloge dat zo dun is als de Goldfeather, luistert onderhoud nauw nauwkeurig. In de jaren '60 hanteerde Seiko voor haar absolute topsegment (zoals Grand Seiko, King Seiko en Goldfeather) de regel dat uurwerken bij defecten of service moesten worden teruggestuurd naar de fabriek of een gecertificeerd servicecentrum. [1, 2]
- Dankzij het unieke nummer op de brug van het uurwerk kon de fabriek exact in de logboeken terugvinden welke horlogemaker het uurwerk had gebouwd.
- Ook kon men zien welke specifieke tolerantie-afwijkingen of micro-aanpassingen tijdens de productie waren genoteerd.
- Chronometer-achtige status (Interne prestige)
Hoewel de Goldfeather geen officieel gecertificeerde chronometer was (de focus lag immers op dunheid, niet op de allerhoogste precisie), werd het kaliber binnen de fabriek behandeld als een prestigeproject. Seiko nummerde in die tijd traditiegetrouw álle uurwerken die een speciale status genoten of een technologische doorbraak vertegenwoordigden. Het nummeren was een uiting van trots en positioneerde het uurwerk direct in de topklasse. [1]
Hoe herken je dit nummer?
Als je een vintage Seiko Goldfeather opent, zie je het unieke serienummer (vaak 5 of 6 cijfers) fijn gegraveerd staan op de raderwerkbrug (train wheel bridge), vlak naast de tekst Seiko, het aantal robijnen (17 Jewels of 25 Jewels) en het fabriekssignatuur van Daini Seikosha (het bliksemschicht-logo). Dit uurwerknummer staat volledig los van het productie-serienummer dat op de buitenkant van de achterdeksel gegraveerd staat. [1, 2]
Met wat hulp van internet samengestelde tekst 