En daarmee metaforisch zijn leven gereduceerd tot honkbal. Ik had hem op de uren sinds de geboorte gezet, dat horloge.
Zo heb ik Epke Zonderland hoog zitten… strak titels en prijzen verdienen met turnen als topsport, maar daarnaast gewoon ook “even” een medische studie om als arts aan de bak te gaan. Die man is meer dan z’n sport, en zo hoort het ook.
Ik kan niet goed tegen dingen die niet “fit for purpose” zijn. Als het doel is om 114 jaar onafgebroken te meten, doe dat dan ook. 
Ik wil niet zeggen dat ze gefaald hebben dat doel te bereiken, maar ik heb moeite om het als flex te ervaren, want het wordt niet als objet d’art gepresenteerd.
Mooi bruggetje naar Epke Zonderland, en daar heb je natuurlijk een heel nobel punt. Maar laten we wel wezen: we hebben het hier over Shohei Ohtani. De man leeft, ademt en is honkbal. In Japan is hij een soort halfgod juist omdat zijn hele bestaan om die sport draait. Dat Seiko die sporturen viert, past perfect bij zijn status daar.
Wat betreft het ‘fit for purpose’-verhaal: ik snap je frustratie over onpraktische dingen. Maar haute horlogerie is zelden ‘fit for purpose’. Een mechanische horloge met een tourbillon van drie ton is minder nauwkeurig dan een Casio van drie tientjes. Een astronomische kalender op je pols is volstrekt onhandig.
Seiko presenteert dit misschien met veel marketing-trompetgeschal, maar onder de streep ís het natuurlijk gewoon een objet d’art.
Het is een mechanische concept-car. Leuk dat het kan, totaal onpraktisch voor de openbare weg, maar wel fascinerend om over te discussiëren. En dat is in ieder geval gelukt!
En is daarom niet aan mij besteed. Kunst hangt aan de muur of staat in de tuin. Aan mijn lijf liever geen polonaise, zeg maar.
Ik waardeer het ergens een soort van, maar de bedenking wint altijd.
Dat laat onverlet dat het een uniek concept is wat ze gemaakt hebben. 
1 like