Horlogekasten opknappen is ook een specialisme hoor. Je bent in ieder geval al heel goed op weg. Het servicen en restaureren van uurwerken vraagt al genoeg gereedschap investeringen, alles wat je nodig hebt om een kast goed te kunnen opknappen vraagt bijna om een extra werkplaats.
4 likes
Hej Bert, blijft inderdaad een prachtig horloge. Ik ben er heel blij mee. Die van jou is toch ook met een 3133?
11 likes
Interessant Charles. Ik dacht dat het weer een, wat vreemde, mode gril was.
Ik zou dan wel denk ik “II” vervangen door cijfer “2”. Nu kun je er ook cijfer 11 van maken.
Lijkt me wel Dirk. 23 jewels.
Zo vroeg ik mij ook af of het een 42mm uitvoering was. Zijn er ook nog geweest.
Maar vergeleken met mijn ex strela toch niet, is de standaard maat. Persoonlijk vind ik dit ook de mooiste.
Subdials schuiven namelijk niet mee bij een bredere kast. 
3 likes
… de wijzerplaat is ontwikkeld door Panerai voor de Italliaanse marine. Waar de forse kasten van de Radiomir en de Luminor nog herinneren aan de vroegere militaire horloges, is de relatie met deze wijzerplaat helemaal vervaagd.
Nu ben ik geen specialist in volkenkunde (
), maar wellicht dat Italianen minder snel de Romeinse cijfers mengen met de Arabische, dus niet afgeleid raken.
4 likes
Als ik de pols van @Bert59 zo inschat moet het wel een 38mm zijn.
En is zeker de knapste van de familie.
3 likes
Ja klopt Dirk de P3133
38mm idd .
3 likes
Ik zie persoonlijk niet in hoe verschillende markeringen duidelijker zijn dan gewoon Arabische cijfers. Maar goed, ik ben dan ook geen militair uit de jaren '30 en ambieer ook geen carrière daarin.
Wel bedankt voor je uitleg.
4 likes
Het geheim zit in het onderverdelen van een vlak en het aanbrengen van een duidelijke scheiding.
Je kunt dit vergelijken met het kijken naar een drukke tekening waar je moet zoeken naar een detail. Bekijk je het gehele plaatje en ga je zoeken? Of verdeel je de tekening in vier sectoren en zet je ook nog eens dikkere scheidslijnen?
Datzelfde principe is met dit ontwerp gebeurd: twee hoofdsectoren die ook weer verdeeld zijn, dus vier kwarten () met scheidslijnen op 3, 6, 9 en 12 uur.
Je oog vangt meteen het beeld van de twee wijzers en de sector waar ze in staan. Dus je hersenen weten in het eerste oogopslag bij benadering het tijdstip en in tweede oogopslag de exacte tijd. Zonder enige (extra) inspanning hoeven te leveren.
Om deze reden werken subdials eigenlijk verstorend en zul je die in de originele horloges (waarschijnlijk) niet tegenkomen.
Dezelfde winst, dankzij vier duidelijk onderscheiden sectoren, is er ook als de kijkomstandigheden slecht zijn. Je ogen behoeven niet te turen en je hersenen behoeven niets te beredeneren of te overdenken. Scheelt kostbare tijd en energie.
In die zin vind ik het, net als de Radioroom, een fantastisch ontwerp.
6 likes
Een kleine, maar belangrijke aanvulling.
Het knaagde bij mij, omdat ik me herinnerde dat Panerai oorspronkelijk een retailer was. Dus zou er misschien een andere oorsprong zijn van deze wijzerplaat? Dus gedurende enkele koppen koffie ben ik op zoek gegaan.
Begin vorige eeuw leverde Panerai meetapparatuur en dergelijke aan de Italiaanse marine. In de jaren '30 kwamen daar horloges bij. Panerai zorgde voor de kasten en, verdomd, Rolex voor de uurwerken.
Halverwege de oorlog verscheen ineens de California wijzerplaat (dus later dan ik altijd gedacht heb). Maar wie bedacht deze opvallende wijzerplaat nu?
Het blijkt dat Rolex in ieder geval in '42 het ontwerp heeft geregistreerd en deze ook in de eigen horloges heeft gebruikt.
Leuk is deze advertentie uit '42. Er is een duidelijke militaire link (en dan niet met de vuiligheid van een oorlog, maar met stoere waakzaamheid), een link met de samenleving die volgens Rolex dus ook behoefte heeft aan mooie horloges én er wordt meteen een hart onder de riem gestoken met ‘there’ll always be a christmas’. In die zin is het bijna een propaganda-affiche.
(Het middelste horloge heeft een California wijzerplaat.)
7 likes
Kijk zo leer je nog eens iets. Dankjewel Charles, ik begrijp hem nu. Ik vind het nog steeds niet mooi maar ik begrijp het wel.
5 likes
“Geïntroduceerd in 1942”, las ik ook ergens. Dit was de eerste, de “Bubbleback” 3595. Had Hemingway niet zoiets in het goud?
3 likes
Eerlijk gezegd ben ik niet zo van de Rolex (hoewel ik dit soort ‘zijstraatjes’ wel weer leuk vind), maar ik lees wel graag Hemingway.
Op Instagram vond ik deze post.
En dan stop ik met dit ‘zijstraatje’ en zal mijn volgende post weer de gebruikelijke foto van een Rus om mijn pols zijn 
7 likes
Toch nieuwsgierig geworden. Mijn historische boek over de periode van president Roosevelt “de wisselwachter” van Geert Mak schiet aardig op.
Dus nu een klassieker van de heer Hemingway gedownload. Iets over een oude man en de zee.
Ben niet zo’n frequente literatuur lezer, maar onderstaand boek ook met plezier gelezen ooit.
13 likes
Goede keus 
om aan te vullen met een lange avond, een lekkere stoel en een goed glas of volle theepot.
Om een (toegegeven, heel kleine) link te leggen naar ‘de Russen’,
in zijn (ook indrukwekkende) roman For whom the bell tolls uit 1940 beschrijft Hemingway de verwikkelingen binnen een groep strijders van de Internationale Brigade terwijl zij in noord-Spanje een brug proberen op te blazen.
In deze Brigade hebben, naast enkele honderden Nederlanders, ook zo’n 10.000 Russen (én circa 3000 Amerikanen) meegevochten tegen de troepen van generaal Franco die een staatsgreep pleegde.
3 likes
Ook een wat minder bekend verhaal lijkt mij. Interessant ook. Geert Mak (schrijver en historicus) is als schrijver wel erg gedetailleerd. Soms sla ik wat stukken over.
2 likes
Heb In Europa gelezen (mooi, maar oeffff) én geluisterd (mooi en zeer ontspannen). Moet nog beginnen aan De Wisselwachter.
3 likes