In de avondwissel:
Fijne Boctok vrijdag avond
14 likes
Goedkope olie gebruikt in plaats van Zwitserse Moebius zeker.
2 likes
Dat laatste. Russisch geleerd op de middelbare school. Paar keer geweest, in de Sovjet tijd ook nog. “Liefde” is een groot woord, maar “een zwak voor” dekt de lading wel.
4 likes
In 1969, ja ja toen al, was er een russische week op onze HBS. Met lezingen en tafels vol promotie en propaganda materiaal. Heel wat van meegenomen. Vond ik facinerend. In dezelfde tijd speelde de film Easy Rider als soort contrast. De pragmatische aanpak van de Russen bij met name de ruimtevaart heb ik altijd interessant gevonden. Maar vervolgens weinig mee gedaan.
Ik ging o.a. paar keer juist naar de USA als toerist. 
Dat pragmatische en die russische techniek kwamen weer terug toen ik jaren geleden horloges ging verzamelen. Ook een cursus Russisch gedaan voor de aardigheid.
Dus ook hier het laatste, en ook hier is liefde een te groot woord.
5 likes
In deze trein werd alles gecommuniceerd. De as-sensoren hadden oververhitting aangegeven. Dus de machiniste (yip, een vrouw) ging met een handsensor de assen langs voor een betere inschatting. Na een half uur wachten rustig door naar Hamm en daar ‘einde oefening’. Wachten op een andere, ook weer vertraagde trein.
Even met de meester gesproken. Sommige lagers waren meer dan 1200 graden 
. Tweemaal zo veel als de gebruikelijke maximale temperatuur. Met een risico op een vastloper of zelfs brand.
Al met al weet ik niet of zelfs Moebius het dan wel had gered 
5 likes
Zo lang ik weet word ik geraakt door Russische (klassieke) muziek, de klank van de taal en veel van de Russische literatuur. Mijn oudste broer verzorgde deze kennismaking. Ik ben geen echte techneut, maar net als Jan kan ik het Russisch probleemoplossend vermogen hogelijk waarderen. Ondanks, nee, dankzij het soms hoge ‘houtje-touwtje’-gehalte.
De horloges kwamen pas toen ik in brede zin belangstelling voor horloges kreeg.
Wat ik minder kan waarderen is het bijna slaafs en lethargisch volgen van ‘de leider’, wie het ook is.
Back on topic,
vandaag ben ik in Wroclaw tweemaal en in de trein naar Krakau eenmaal (in tweede instantie in het Engels) aangesproken op mijn Vostok. Dat gebeurt me in Nederland nu nooit.
Ondanks dat geaccepteerd werd dat ik een liefhebber ben (heel snel toverde ik drie Seiko’s tevoorschijn) werd die Vostok niet echt gewaardeerd. En ergens kan ik die reactie ook wel begrepen. Ooit zal er wel weer een gezond evenwicht ontstaan.
8 likes
Dank voor de interessante verhalen!
2 likes
De eerste keer dat ik in Moskou was was toen Brezhnev nog aan de macht was, ik zal 17 geweest zijn. We waren daar met mijn Russische schoolklas. Je moest toen een gids hebben van Intourist en die van ons, uiteraard heette ze Natasha, vond het prima dat wij zo’n beetje onze eigen gang gingen, en al helemaal toen we in de Berjoshka, de westerse valuta winkels, wat kunstboeken voor haar gekocht hadden die je verder nergens kon krijgen.
Op een avond ging ik met een klein clubje eten in een restaurant, Turkmenistan heette het. Na het eten wilde ik een sigaret opsteken en vroeg om een lucifer. Althans, dat dacht ik, want de ober kwam met een viool aanzetten. Ik had de woorden spitsjka (lucifer) en skrypka (viool) door elkaar gehaald. Hilariteit alom, we raakten aan de praat, drankjes van het huis, en even later werd er een spotlight op onze tafel gezet en kwam het huisorkest voor ons Tulpen uit Amsterdam spelen.
De avond erna gingen we met Natasha mee naar een feestje (vetsjerok, avondje, zo noemen ze dat) van vrienden of studiegenoten, dat weet ik niet meer, en zo rond middernacht raakten ze in een verhitte discussie over de interpretatie van iets dat Lenin had gezegd of geschreven, daar wil ik vanaf wezen, en om één uur 's ochtends en na veel vodka (wat overigens watertje betekent) werd er besloten dat het Kremlin gebeld moest worden om uitsluitsel te geven. Omdat bijna niemand een telefoon had in die tijd ging het hele gezelschap de straat op om vanuit een telefooncel het Kremlin te bellen. Daar was uiteraard niemand aanwezig om antwoord te geven, en dus moest de nachtportier (of zo iemand) maar uitsluitsel geven, en na een minuut of vijftien gedelibereer gingen we weer terug naar het appartement, iedereen tevreden.
Ik was echt verkocht. Altijd een zwak — en talent — gehad voor bizarre en surrealistische situaties en hier, in Rusland, stapelden die zich op alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, alsof je in een film rondliep.
Ik vind daardoor denk ik ook horloges uit de Sovjet tijd het leukst. De beste zijn helemaal hun eigen ding, met die brede rubberen pakking, sovjet-achtige namen. In die tijd had ik daar overigens niks mee, ik had een oude Pontiac van m’n opa (heb ik nog steeds) en die droeg ik. Zo gaan die dingen.
10 likes
Wat een leuk verhaal! Bedankt voor het delen.
1 like
Liefde is een groot woord.
Ik vind Russische horloges gewoon erg leuk.
Van Rusland zelf moet ik, zeker de laatste jaren, helemaal nix hebben.
5 likes
Wel een ervaring die je nooit meer vergeet.
Ik spreek geen Russisch en ik ben er ook nooit geweest. Maar in mijn jeugd kwam er vaak iemand bij de overburen met een Lada Niva. Dat was nog eens een auto.
Toen geleerd over het kapitaal wat Amerika stopte in de balpen om in de ruimte te schrijven, en de oplossing van Rusland.
Nadat ik lid werd van het forum kwam ik langs dit gedeelte, met name Vostok vrijdag en werd getriggerd door de horloges. Daar is het zaadje geplant.
Hier geldt ook liefde voor Rusland is een te groot woord
5 likes
Staal smelt bij zo’n 1500 graden!
Volgende keer eerder remmen Charles.
Maar is wel heet. Weet wel dat ze in de VS automatische hitte detector’s langs de rails hebben. Hot box detector. Vroeger liepen ze standaard langs de trein. Ook daar dus. Assen kunnen roodgloeiend lopen.
Toevallig nog een doosje liggen. Altijd handig 
Hier heet het weer “spistki”.
Mooi verhaal hoor, zeker van dat “even het Kremlin bellen”.
12 likes
Liefde heb ik voor geen enkel land, liefde heb ik alleen voor lieve en eerlijke mensen waarbij het niet uitmaakt uit welk land ze komen.
In Polen hebben ze sinds 1945 nare ervaringen met Russen waarbij je wel onderscheid moet maken tussen gewone lieve Russische burgers en dictatoriale regimes.
In mijn schoonfamilie hebben we nare ervaringen met diverse Oekraïners (burgers), om kort te zeggen zijn het oneerlijke parasieten.
Je merkt dat afgelopen jaren alles maar dan ook alles wat maar iets met Rusland te maken heeft het land is uitgegooid inclusief alles wat in winkels te koop is.
Met de Oekraïne gaat hetzelfde gebeuren. De oudere Polen zijn namelijk nog niet vergeten wat de UPA gedaan heeft in de jaren 40. En nu is het land overspoeld met Oekraïners, in Kraków zitten er vele tienduizenden en velen amuseren zich prima (vooral de jeugd) terwijl hun vaderland in de shit zit.
Het westerse sentiment “alle Russen zijn slecht en alle Oekraïners zijn goed” gaat er bij mij niet in.
10 likes
Klopt, dat is meervoud!
3 likes
Eerste keer naar Sovjet Unie (1982) op vakantie (van Nederland naar Chabarovsk met de Trans Siberië Express) was een onuitwisbare ervaring. Ging uit nieuwsgierigheid omdat de algemene mening in het westen was dat het een verschrikkelijk oord moest zijn. Tja, dat wilde ik wel eens met eigen ogen zien. Teruggekomen direct ingeschreven voor de 3 jaar deeltijd studie Russisch op het VWO. Zelf nog staatsexamen gedaan. Kerstavond 1984, alsof het zo moest zijn, in mijn woonplaats een uiterst verdrietig Russisch meisje geholpen wat door haar Nederlandse penvriend op schandalige wijze was belazerd. Wij hadden dus uit het niets een 16 jarige Russin te logeren en geholpen (1 jaar Russische les) met een onbedoelde vervroegde retour vliegticket naar Novosibirsk. Als dank hiervoor werden we het jaar daarop uitgenodigd naar Novosibirsk op vakantie te komen en dit met beide handen aangegrepen. Het klikte zo goed dat we dit onze (soms 2) jaarlijkse vakantiebestemming werd. Het aantal keren dat we naar Novosibirsk en Tomsk (waar ze inmiddels woont met echtgenoot en dochter) zijn geweest is op twee handen niet meer te tellen. Ons geluk is dat zij uitsluitend Russisch spreken dus mijn straat vocabulaire komt vooral van de maanden dat we daar in huis leefde. Ben gek op de Russisch cultuur en daar horen de horloges bij. Dat is inmiddels al 40 jaar en wij spreken elkaar maandelijks via de telefoon maar helaas kunnen we, als gevolg van de GRU censuur, nog uitsluitend spreken over het weer en de kinderen. “Slecht weer” is inmiddels een codewoord geworden om het huidige gevoel te kunnen uitdrukken. 8 jaar geleden voor het laatst naar Siberië op vakantie geweest, nu is het voor buitenlanders te gevaarlijk geworden. Rusland, en dan met name het huidige regiem, zag ik 15 jaar geleden al uiterst religieus conservatieve trekjes krijgen (LHBTI+ is een ziekte(?)) en een groot deel van de Russen kunnen zich daar wel in vinden. Overigens een vergelijkbare trend die we nu ook in de USA zien ontstaan. Maar mijn ergste nachtmerrie is dat ik waarschijnlijk Siberië nooit meer zal zien.
13 likes
Conclusie,
of het nu internet of de ouderwetse propaganda is, mensen die zich niet solide voelen blijven vatbaar voor haat en ontmenselijking. En blijven een dankbaar doelwit van machthebbers of zij die dit willen worden.
Daarom is dit ‘draadje’ zo leuk. Verschillende mensen die elkaar op een zéér belangrijk thema vinden, elkaar (daarom) accepteren en respecteren en verder ‘de boel de boel laten’.
Op het balkonnetje na een dag zwerven door Kazimierz, de oude Joodse wijk in Krakau.
15 likes
… nog even off topic verder.
'k Las maanden geleden een artikel in de Volkskrant dat ook bij de Oekraïners in Polen een grote en emtionele tweedeling aan het ontstaan is.
Zij die werken, toch vaak ouderen en zelfs invalide oud-militairen, en zo aanzienlijk bijdragen aan de schatkist (belastingen) en het Bruto Nationaal Product van Polen. (Harde cijfers waar sommige Poolse politici schaamteloos over liegen om hun eigen doelen te behalen.)
En zij die genieten van het ‘goede leven’. Toch vaak jonge mensen die in hun moederland belangrijk werk kunnen doen.
(Een sentiment waar ik als gewezen militair toch ook wel last van heb: zien hoe anderen lekker en lui willen genieten, zonder te willen of kunnen zien dat dit alles niet zomaar mogelijk is.)
4 likes