Zondag was weer eens een gouden dag, qua aankopen.
Het begon 's morgens om 05.45h met een partij van ruim 150 CD’s van John Dowland (1563-1626) via Bach, Mozart en Beethoven naar vijf vier-CD-boxen van Miles Davis, veel CD’s van John Coltrane tot aan een 17CD box met boek van van de Montreux-concerten van gitaris John McLaughlin. Het geheel aangevuld met een paar mooie grote Jazz-fotoboeken en het Leica-objectievenboek uit 1990. In “het partijtje” zat ook nog een prachtig Omegaboek wat ik nog niet had.
Maar de aanwinst waar ik écht blij verrast door was, vond ik rond het middaguur liggend op een schoteltje op straat, op een andere markt. Een aanwinst die ik altijd nog eens wilde scoren. Het probleem van deze aanwinst was het feit dat het een horloge met een batterijtje betreft. Meestal zien ze er niet uit en weet je bijna zeker dat het horloge door de vorige eigenaar al op was gegeven. Bij deze verkoper had ik een fifty/fifty gevoel, dus de gok maar gewaagd, mede ook doordat hij er nog relatief netjes uit zag en voorzien was van de originele band en gesp. Vanmiddag was het spannende moment: batterijtje gekocht, kastje open gemaakt en dan… “doet ie 't, of doet ie het niet” . En verd…, hij werkt nog!
Het betreft hier de tweede generatie uit 1990 in een mooie uitvoering, althans, dat vind ik.
Nu nog eens uitvinden wat er allemaal mogelijk is met dat multifunctionele display…