Mijn hobbykillers blijken juist de goedkope horloges te zijn. Ik heb het afgelopen jaar twee quartzen gekocht die op licht werken. Dat voelt helemaal geweldig. Nooit een nieuwe batterij. Als ze stuk gaan, gaan ze stuk. Het voelt soms als een verlossing van de stukken van tienduizenden euro’s.
Het zijn best leuke horloges. De citizen is eenvoudig en robuust. De casio heeft dansende wijzers, met twee tijden, stopwatch, radiosync en titanium. Voor geld waarvoor ik nooit een grand seiko kan kopen.
Ik heb de kostbare nog steeds, maar deze twee zijn de twee die ik nu draag merk ik.
Hobbykiller is een groot woord, meer ‘pas op de plaats’?
Bij lange na niet de allerduurste, maar ik denk dat deze in ieder geval wel het eind van m’n Seikotijdperk markeren. En de stop op de Squale-gekte. Nu wel op naar de Doxa’s verder…?
Nog geen 200e en niet van mijn pols weg te pesten.
Maar hobby killer nee.
Want…ineens ben ik ze dan zat en snak naar serieus spul…
Kan dan weer echt genieten van de afwerking, de bouw, kwaliteit enz enz.
Dan verdwijnt deze tijdelijke hobbykiller het blauwe in tot ik weer gewend ben aan het serieuze spul en tegen een snoepje aan loop en de cyclus opnieuw begint.
Hier een van 2 en verwacht in juni de tweede. Je krijgt er inderdaad heel veel voor terug: keuzestress, heel veel poep en ongevraagde adviezen. Het verschilt niet zoveel van HF soms
