Al een jaar of vier kijk ik met enige regelmaat met belangstelling naar de Tudor 1926 met silver dial (Tudor M91650-0001). De prachtige Tudor van onze Coenraad @Tissot62 heeft die interesse destijds behoorlijk aangewakkerd. Sindsdien is dit horloge eigenlijk nooit helemaal uit mijn gedachten verdwenen.
Foto Tudor
Vorig jaar had ik het plan opgevat om tijdens onze vakantie in Den Haag een Tudor 1926 aan te schaffen. Mijn bedoeling was om eerst rustig het horloge te bekijken en te passen, zodat ik daarna een weloverwogen beslissing over de aankoop kon nemen.
Dat bleek echter niet zo eenvoudig. Het ging immers om een rit van ongeveer 400 kilometer heen en terug, terwijl bovendien vooraf al een aanbetaling van € 1.000 werd gevraagd, omdat het horloge niet in de winkel op voorraad was. De mogelijkheid om eerst eens rustig te kijken of het horloge mij überhaupt wel zo goed stond en beviel als ik dacht, was er daardoor eigenlijk niet.
Gelukkig kwamen we vorig jaar ook terecht bij Tudor AD Öding-Erdel in het prachtige Münster, vlak bij ons in de buurt. Daar werden we bijzonder gastvrij ontvangen, uiteraard onder het genot van een heerlijke Kaffee und Kuchen! Helaas hadden ze mijn favoriete uitvoering van de Tudor 1926 niet op voorraad, maar ze boden spontaan aan ervoor te zorgen dat ik er eentje kon komen bekijken. Zonder aanbetaling of andere verplichtingen. Dat voelde meteen een stuk prettiger!
Overigens is Öding-Erdel behalve Tudor, o.a. ook Rolex, Jaeger-LeCoultre, Panerai, Cartier en Patek Phillipe-dealer. Toen ze mijn Rolex Datejust met Singer dial zagen, werd ik meteen gefeliciteerd, ze vonden hem prachtig! Dat soort spontane enthousiasme kan ik wel waarderen.
Maar zoals dat bij horlogeliefhebbers wel vaker gaat, liep het vorig jaar allemaal anders. De dag na mijn bezoek aan Münster, kocht ik namelijk een ander horloge: een exemplaar dat al heel lang op mijn verlanglijstje stond, de Staudt Praeludium handwinder van 42,5 mm. Een prachtig horloge waar ik tot op de dag van vandaag ontzettend veel plezier aan beleef.
Toch bleef die Tudor 1926 ergens in mijn achterhoofd rondspoken. Want ja, hoe mooi de Staudt ook is, de Tudor 1926 liet me niet zomaar los.
Maar is die Tudor eigenlijk wel een verstandige aanschaf?
Er zijn best wat argumenten te bedenken om de aankoop nog eens kritisch te bekijken. Zodra je de winkel uitloopt, is de waarde immers meteen minder. Er zit ‘gewoon’ een Sellita-uurwerk in, de bracelet is niet verstelbaar en dan is er natuurlijk nog de eeuwige horlogevraag: welke maat moet het worden?
De 39 mm lijkt op papier misschien de meest verstandige keuze, maar de 41 mm heeft toch net wat meer presence. En eerlijk is eerlijk: het horloge is misschien een tikkeltje bling, maar daar houd ik eigenlijk ook wel van!
Daar komt bij dat ik horloges niet erg vaak verkoop. De restwaarde is voor mij dus misschien helemaal niet zo belangrijk. Uiteindelijk gaat het er toch om dat je plezier beleeft aan wat je draagt. En feit blijft dat ik de Tudor 1926 gewoon een ontzettend mooi horloge vind, met een klassieke uitstraling die me bijzonder aanspreekt.
Over het Sellita uurwerk heb ik inmiddels ook wat gelezen. Tudor past verschillende onderdelen van de Sellita SW200-1 aan of vervangt deze, waaronder de balans, het echappement en het regelsysteem. Ook wordt een eigen rotor toegepast. Kortom, een gemodificeerde Sellita SW200-1. Dat maakt het verhaal achter het uurwerk toch weer wat interessanter.
En zo bleef de Tudor 1926 maar door mijn hoofd spoken.
Afgelopen week waren we opnieuw een dagje in Münster en uiteraard kon een bezoekje aan Tudor AD Öding-Erdel niet ontbreken. Wederom werden we met alle egards ontvangen. Er waren verschillende Tudor 1926-modellen aanwezig, maar helaas niet de uitvoeringen met silver dial in zowel 39 als 41 mm.
Geen probleem, want ook deze keer waren ze bereid ervoor te zorgen dat mijn favoriete uitvoering naar de winkel zou komen. Uiteraard geheel vrijblijvend, zodat ik het horloge rustig kan bekijken en passen. Kijk, zo zie ik het graag!
Omdat ik nog steeds niet helemaal overtuigd was van de juiste maat, heb ik er thuis nog eens goed over nagedacht. Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en de dealer gebeld met het verzoek om de 41 mm voor mij te regelen om te komen bekijken.
Waarom de 41 mm?
Mijn Staudt Praeludium meet 42,5 mm en draagt bijzonder comfortabel. Ook mijn Omega Seamaster is 41 mm, al is die wat dikker. En dan is er nog mijn Lunar Pilot van maar liefst 43 mm, die eveneens een stuk dikker is. Niet te vergeten de Edox Maanstand van 42 mm, deze draagt om één of andere verduisterende reden heel klein.
Dat zijn dus de horloges waarmee ik de Tudor van 41 mm mee vergelijk. De keuze voor 41 mm lijkt daarmee eigenlijk best logisch.
Toch speelde er nog iets mee. Toen ik afgelopen week in Münster was, droeg ik opnieuw mijn Datejust van 36 mm. Daardoor leek zelfs de Tudor 1926 van 36 mm die ik daar zag al behoorlijk groot om mijn pols. Het is toch bijzonder hoe sterk de maatbeleving van een horloge kan veranderen, afhankelijk van wat je op dat moment draagt.
Een Tudor 1926 met witte wijzerplaat en blauwe wijzers in 41 mm, die wel in de winkel aanwezig was, maakte een opvallend slanke indruk. Dat stelde me alvast gerust over 41mm als de gekozen maat .
Tijdens m’n zoektocht had ik al in Enschede ook nog even kennisgemaakt met het nieuwe ‘Breitling-merk’ Gallet. Ik heb de Flying Officer van 40 mm bekeken en gepast, voorzien van het Gallet 17 Automatic-uurwerk, ook een Sellita SW200.
Een fraai horloge, daar niet van. Maar een prijskaartje van € 2.800 voor dit horloge vind ik eerlijk gezegd behoorlijk stevig. Zeker wanneer ik het vergelijk met die prachtige Tudor 1926, die bovendien nog eens ietsje minder kost. Dan wordt de keuze voor mij toch een stuk eenvoudiger. Wel kreeg ik toen nog een prachtige catalogus van Gallet mee naar huis. En ach, een mooie catalogus hoort er bij een horlogebezoek natuurlijk ook gewoon bij!
Tot slot wil ik nog even een horloge noemen dat eigenlijk ook niet helemaal uit mijn gedachten is verdwenen: de Hamilton Jazzmaster Small Second Automatic van 43 mm.
Deze heb ik een paar jaar geleden verkocht, maar achteraf gezien mis ik hem eigenlijk nog steeds. Met zijn 43 mm had hij een behoorlijk grote wijzerplaat, maar wat was die mooi! De reden dat ik hem uiteindelijk heb verkocht, was de kleine secondewijzer. Die was in een ovaal geplaatst en dat begon me na verloop van tijd steeds meer te storen. Jammer eigenlijk, want verder was het een prachtig horloge. Misschien eindelijk na jaren hiervoor een vervanger.
Maar goed, terug naar de Tudor 1926.
Na al die jaren, alle overwegingen, vergelijkingen en twijfels lijkt het er toch op dat deze Tudor er uiteindelijk gaat komen. Eerst maar eens rustig passen en kijken wat hij om de pols doet.
Dank jullie wel voor het lezen! Zodra ik bericht krijg van Tudor AD Öding-Erdel dat ik de Tudor kan gaan bekijken en eventueel kopen, laat ik jullie uiteraard weten hoe het verder afloopt.
. En zoals je al beschrijft…… per model verschillend hoe die op de pols valt/zit. Wordt vervolgd en fijn dat je ons meeneemt in het proces
