Het is warm. Té warm eigenlijk om veel te bewegen. Dus wat is er dan leuker dan lekker binnen blijven en je ergens even in vastbijten? Ik bedacht me dat ik eigenlijk maar weinig topics start, dus onderhouden we dapper het TL -level vandaag. 
Na het luisteren van één van de HF-podcasts Tijdsgenoten (shout-out naar Frederik en Twan) ben ik eens gaan nadenken over mijn eigen horlogerijping . Hoe is mijn reis begonnen en hoe is mijn smaak eigenlijk veranderd? Waar begon het mee en hoe ben ik uiteindelijk hier beland?
Dus tijd om eens terug te gaan naar het begin… naar de tijd vóór het HF .
Bij eenieder hier is er een tijd van vóór het HF en een tijd van in het HF. En laten we eerlijk zijn: datzelfde geldt vaak voor je smaak en je collectie. 
.
Vóór het HF waren het misschien Breil, Tommy Hilfiger, Festina, Police en al die andere modemerken waar je toen helemaal blij van werd. Horloges waar je nu, zonder afbreuk te doen, toch net iets anders naar kijkt…
Van modemerk naar het echte virus
Mijn horlogevirus begon eigenlijk vrij onschuldig. Ik kocht in de early zero’s een blauwe Tommy Hilfiger die toen meer dan €100 kostte. Een rib uit mijn lijf vond ik dat. 
Maar het kwaad was geschied: het verzamelen sloeg toe.
Al snel kwam er een vierkante Hilfiger bij, gebaseerd op een 4x4-auto. Met natuurlijk een bijpassend bandje met autobandenprofiel. Achteraf leerde ik dat Hilfiger de inspiratie niet helemaal zelf had bedacht… de beroemde Chopard Mille Miglia’s hadden tenslotte al langer hun rubberen band met Dunlop-racebandprofiel. Het mode-festijn was geopend…
Dat was ook een beetje de tijd waarin ik me meer in horloges ging verdiepen. Ik begon Watching te lezen en kon heerlijk mijmeren over horloges die op dat moment totaal buiten bereik lagen.
Grappig genoeg zijn er inmiddels een paar van die onbereikbare dromen toch in de collectie beland. Andere vind ik tegenwoordig dan weer een stuk minder interessant. De mode was toen vooral: hoe groter en lomper, hoe beter. Alleen, mijn pols kon daar eigenlijk nooit helemaal aan meedoen, wat heb ik voor aap gelopen, met die puisten op mijn polsje. Uiteindelijk rijp je verder en leerde ik… mijn sweetspot ligt toch echt ergens tussen de 37 en 41 mm.
Dat inzicht kwam pas veel later, want eerst ontdekte ik nog de Festina’s en groeide de verzameling vrolijk verder met een einzeiger van Davis, gekregen van mijn vrouw omdat zij mij bij de plaatjes van de Meistersingers had zien wegdromen. Heel erg lief, (deze gaat ook nooit weg), maar dat was toch niet helemaal hetzelfde.
Mijn eerste mechanische horloge werd een Police , die heeft hier op het forum wel eens schaamteloos de revue gepasseerd. Ik was daar destijds oprecht supertrots op. Een mechanisch horloge!
Rond 2016 kwamen er wat serieuzere jongens bij: een Certina DS Action en mijn eerste dressers, een Edox en een FC . Daarmee begon de collectie langzaam een andere kant op te gaan.
En toen…tromgeroffel… kwam in 2018 het HF op mijn pad. Met een Oris Classic Date maakte ik daar mijn eerste echte stap richting de serieuzere merken, …en ja hoor, weer heel trots, dat gevoel werd verslavend.
De rest is geschiedenis… of eigenlijk: sindsdien is het behoorlijk bergafwaarts gegaan😂, niet met de kwaliteit van de horloges gelukkig, maar wel met de beheersbaarheid van de verzamelwoede.
Dus bij deze: bedankt mede-HF’ers voor het aansteken van het virus. of zoals mijn vrouw wel eens zegt … nou, mooi is dat!
Inmiddels ben ik alweer wat groeispurten verder, heb een intensieve vintage fase gehad en een omega obsessie verwerkt. Dat wordt teveel voor 1 topic, daar kom ik nog wel eens later op terug.
Maar for the fun of it: stap over je schaamte en laat jouw pre-historie eens zien!
Ik trapte hier af met mijn pre-HF collectie. Puur omdat deze horloges onzichtbaar blijven maar wel onderdeel zijn van de weg naar de collectie die ik nu heb.
Maak kasten open, zet je oude schoenendozen op tafel, ga je zolderluiken uitspitten… en gooi je verleden schaamteloos op tafel. En vertel vooral een verhaal erbij.
Dus kom maar op… wie durft ook zijn horlogeverleden op tafel te leggen? 
