Beste horlogeliefhebbers,
Vanuit discretie zal ik me hier niet voorstellen onder mijn eigen naam. Daarin zal ik vast niet de enige zijn. Wat ik wel graag deel, is mijn enthousiasme voor horloges. De afgelopen jaren heb ik een collectie opgebouwd waar ik veel plezier aan beleef. Over enkele stukken zal ik later afzonderlijke bijdragen schrijven, want elk horloge heeft uiteindelijk zijn eigen verhaal. Ik ben denk ik wat jonger dan menig liefhebber, namelijk 24 jaar, maar heb denk ik voldoende kennis om te kunnen publiceren.
De belangstelling voor horloges kreeg ik niet uit het niets mee. Mijn vader heeft altijd een zwak gehad voor mooie uurwerken. Daardoor kwamen we al vroeg terecht bij Schaap en Citroen, waar voor mij de fascinatie begon. Eerst was er alleen het kijken wat bestond uit neuzen in vitrines, bladeren door catalogi, dromen bij foto’s. Later kwam ik erachter dat een horloge pas echt tot leven komt wanneer het om de pols zit. Wat op een scherm indrukwekkend lijkt, kan in werkelijkheid tegenvallen, terwijl een model dat online nauwelijks opvalt ineens precies goed voelt.
Aan het einde van 2023 besloten mijn broertjes en ik ons eerste ‘echte’ horloge te kopen. Een mooi moment, omdat een goed horloge meer is dan een gebruiksvoorwerp. Het markeert vaak een periode, een mijlpaal of simpelweg het moment waarop de interesse uitgroeit tot een blijvende hobby. Dit horloge kregen we deels van onze ouders.
Tijdens mijn vele digitale omzwervingen op de website van Schaap en Citroen bleef ik verschillende modellen bekijken en vergelijken. Bij bezoek aan de winkel werd de keuze alleen maar ingewikkelder. Pas dan merk je hoe bepalend proporties, wijzerplaten en draagcomfort zijn. Een horloge koop je uiteindelijk niet met je ogen, maar met je pols.
Mijn aandacht werd al snel getrokken door IWC. Misschien speelde mee dat mijn vader destijds al een IWC Portofino Chronograph (IW391031) bezat. Dat model belichaamt voor mij veel van wat de Portofino-lijn zo aantrekkelijk maakt. Geen horloge dat om aandacht schreeuwt, maar juist een horloge dat zich stilhoudt. De Portofino ontleent zijn naam aan het gelijknamige Italiaanse kustplaatsje aan de Ligurische kust, waar elegantie zich niet laat opdringen maar vanzelfsprekend aanwezig is.
De Portofino was destijds uitgevoerd in een 42 millimeter stalen kast met een klassieke witte verzilverde wijzerplaat. Op het eerste gezicht oogt het ontwerp bijna eenvoudig, maar wie wat langer kijkt ziet de verfijning in de slanke feuille-wijzers, de toegepaste indexen en de uitgebalanceerde subdials. De chronograaf onderscheidt zich bovendien door de gecombineerde minuten- en urenteller op 12 uur, waardoor verstreken tijden in één oogopslag afleesbaar zijn.
Achter de gesloten uitstraling schuilt mooie techniek. De IW391031 wordt aangedreven door het automatische kaliber 79350, gebaseerd op het beproefde Valjoux 7750-platform. Geen exotische Haute Horlogerie, maar juist een robuust en betrouwbaar werkpaard dat bekendstaat om zijn degelijkheid, onderhoudsvriendelijkheid en nauwkeurigheid. Met een gangreserve van circa 44 uur en een frequentie van 28.800 tikken per uur biedt het precies datgene wat een dagelijks gedragen chronograaf nodig heeft: betrouwbaarheid zonder opsmuk.
Wat mij vooral aansprak, was de balans die IWC wist te vinden. De Portofino Chronograph bezit de uitstraling van een dresswatch, maar heeft door zijn formaat, automatische chronograaf en stevige constructie voldoende présence voor alledaags gebruik. Het is een horloge dat zich net zo gemakkelijk laat dragen onder een manchet als bij een jeans en een trui. Juist die veelzijdigheid maakt dat de Portofino al jarenlang een vaste waarde is binnen de collectie van Schaffhausen.
Toen ik het horloge van mijn vader voor het eerst echt goed bekeek, begreep ik waarom sommige uurwerken blijven hangen in je gedachten. Niet omdat ze de meest ingewikkelde complicaties hebben of de hoogste graad van afwerking tonen, maar omdat alles klopt. De proporties, de rust, de techniek en de uitstraling vormen een vanzelfsprekend geheel. Vanaf dat moment was de kiem geplant en was mijn belangstelling voor IWC definitief gewekt.
Voor mij viel de Portofino uiteindelijk af. Hoe mooi ik hem ook vond, ik zocht een horloge dat ik elke dag zou kunnen dragen. Iets dat zich net zo gemakkelijk thuis voelt onder een overhemd als onder een trui op een vrije zaterdag. Sportief en elegant moesten elkaar ergens ontmoeten. Bovendien heb ik vrij smalle polsen en wist ik dat de grens voor mij rond de 42 millimeter lag.
Er volgden meerdere bezoeken aan de winkel en minstens zoveel momenten van twijfel. Op de pols verschenen achtereenvolgens een IWC Top Gun, de Pilot’s Watch Mark XX in zowel groen als blauw, en als verrassende buitenstaander ook de Cartier Tank.
Laat ik beginnen met die vreemde eend in de bijt. De Cartier Tank vond ik oprecht geweldig. Er zijn maar weinig ontwerpen die na ruim een eeuw nog steeds zo vanzelfsprekend ogen. Het is een horloge dat eerder lijkt te zijn getekend dan ontworpen. Elegant, karaktervol en direct herkenbaar. Ooit komt er waarschijnlijk wel een Tank, maar op dat moment voelde het niet als mijn dagelijkse horloge. Misschien omdat ik mezelf vaker in sneakers dan in een maatpak tegenkom.
De IWC Top Gun maakte indruk op een heel andere manier. Het matzwarte keramiek, de militaire uitstraling en het instrumentele karakter geven het horloge een enorme aanwezigheid. Alsof het rechtstreeks uit een cockpit afkomstig is. Toch bleef ergens het gevoel knagen dat de uitgesproken uitstraling na verloop van tijd misschien zijn keerzijde zou hebben. Niet omdat het horloge iets tekortkomt, maar omdat ik op zoek was naar iets tijdlozers.
Mijn oudste broertje koos uiteindelijk voor een Breitling Navitimer 41. Een iconisch horloge, daar valt weinig op af te dingen. De karakteristieke rekenlinette, het rijke wijzerplaatontwerp en de lange geschiedenis maken het tot een echte liefhebberskeuze. Voor mij was het echter net iets te druk. Ik merkte dat mijn oog bleef hangen op alle details in plaats van op het geheel. De stalen band vind ik daarentegen schitterend. Breitling begrijpt als weinig anderen hoe een stalen band onderdeel van het ontwerp kan worden. Wat me minder aansprak, was de beperkte waterdichtheid en eerlijk gezegd ook de presentatie. Ook de verpakking liet mij enigszins onverschillig. Ik begrijp de duurzame gedachte achter het gerecyclede etui, maar bij een horloge in deze prijsklasse had ik graag iets gezien dat net zo tijdloos aanvoelt als het uurwerk zelf.
Mijn andere broertje koos voor de Cartier Santos de Cartier. Een totaal ander horloge, maar minstens zo herkenbaar. Wat direct opvalt is hoe ongelooflijk comfortabel die kast draagt. De geïntegreerde band, de afgeronde vormen en de afmetingen maken het tot een horloge dat vrijwel verdwijnt om de pols. Standaard zat er een gele band bij, maar om mijn broertje te citeren: Niemand staat geel echt goed. Uiteindelijk werd gekozen voor een diepblauwe krokoband die prachtig aansloot bij de blauwe cabochon in de kroon. Mooi om te zien hoe Schaap en Citroen meedacht in de mogelijkheden.
Zelf kwam ik steeds opnieuw terug bij dezelfde vitrine. Daar lag de IWC Pilot’s Watch Mark XX (IW328204).
Sommige horloges vallen op doordat ze schreeuwen. De Mark XX doet precies het tegenovergestelde. Op het eerste gezicht lijkt het ontwerp bijna eenvoudig. Pas wanneer je langer kijkt, zie je hoe verfijnd die eenvoud eigenlijk is. De wijzerplaat is kraakhelder afleesbaar, de wijzers en indexen zijn perfect in verhouding en elk detail lijkt uitsluitend aanwezig omdat het een functie heeft.
Wat mij uiteindelijk overtuigde, was niet alleen het uiterlijk maar vooral de techniek. De Mark XX wordt aangedreven door het IWC-kaliber 32111, een automatisch manufactuuruurwerk met een indrukwekkende gangreserve van circa vijf dagen. Dat klinkt op papier misschien als een specificatie voor de brochure, maar in de praktijk betekent het dat het horloge op vrijdag van de pols kan gaan en maandagochtend nog steeds keurig loopt. Voor een dagelijks horloge is dat een luxe die je meer waardeert naarmate je hem langer bezit.
Daarnaast heeft IWC de Mark XX voorzien van een verhoogde antimagnetische bescherming, een schokbestendige constructie en een waterdichtheid van 100 meter. Daarmee onderscheidt het model zich van veel klassieke pilotenhorloges die vaak vooral historisch interessant zijn. De Mark XX voelt juist modern. Het is een pilot watch die niet alleen geschikt is voor de cockpit, maar vooral voor het dagelijks leven.
Ook de stalen band speelde een belangrijke rol in mijn keuze. Die betekende destijds een stevige meerprijs, maar achteraf gezien zou ik hem direct opnieuw aanvinken. Het EasX-CHANGE systeem maakt het wisselen van banden kinderlijk eenvoudig en dankzij de geïntegreerde microverstelling kan de band onderweg worden aangepast zonder gereedschap. Eén druk op de knop volstaat. Dat klinkt als een detail, totdat je merkt hoeveel verschil een paar millimeter maakt op een warme zomerdag.
Uiteindelijk koos ik voor de blauwe uitvoering. Misschien omdat blauw nooit verveelt. Misschien omdat het licht telkens anders op de wijzerplaat valt. Of misschien omdat dit simpelweg het horloge was waar ik iedere keer weer naar terugliep. Soms zijn er stapels technische specificaties nodig om een keuze te verklaren. Soms is het voldoende dat een horloge je blijft aankijken vanuit de vitrine, totdat je uiteindelijk toegeeft.
Op Marktplaats kwam ik een aantal maanden geleden een originele Nato band van IWC tegen. Deze doe ik er ook af en toe om. Je krijgt dan een heel ander klokje.
En zo werd de Mark XX mijn eerste echte IWC. Niet de meest opvallende keuze in de collectie van het merk, maar wel degene die ik, na verloop van tijd, nog steeds zonder nadenken uit de horlogedoos pak.
Enkele maanden later schoof ik aan bij een Omega-bijeenkomst van Schaap en Citroen, georganiseerd samen met de mannen van Watchfellows. Wat begon als belangstelling voor een paar mooie horloges, groeide daar langzaam uit tot een echte hobby. Niet alleen door de horloges zelf, maar met name door de verhalen eromheen. Iedere verzamelaar blijkt zijn eigen route te hebben afgelegd, met omwegen, miskopen, onverwachte favorieten en horloges die uiteindelijk meer betekenen dan de specificaties op papier doen vermoeden.
Via de verschillende appgroepen volgden al snel dagelijkse gesprekken over nieuwe releases, vintage vondsten, technische details, merken waar ik nog nooit van gehoord had en de eeuwige discussie over wat nu eigenlijk de perfecte collectie is. Want zoals in de Watchfellows podcast al naar voren kwam: Over smaak is wel te twisten! Het mooie is dat je voortdurend blijft leren. Er is altijd wel iemand die meer weet over een bepaald merk, een obscure referentie kent of een verhaal vertelt waardoor je met andere ogen naar een horloge kijkt.
Van daaruit was de stap naar dit forum eigenlijk een logische volgende stap. Ik lees al geruime tijd mee en merk dat hier veel kennis, ervaring en enthousiasme samenkomen. Tijd dus om mezelf ook eens te melden en iets bij te dragen.
Mijn huidige collectie bestaat uit een aantal heel verschillende stukken, die samen aardig weergeven waar mijn interesse ligt:
-
IWC Pilot’s Watch Mark XX (IW328204)
-
TAG Heuer Professional 3000 Full Gold (934.213) op bruin lederen band
-
Tissot PRC 200 (T461) op stalen band
-
Rolex Submariner Date (126610LN)
En sinds afgelopen week mag ik daar een horloge aan toevoegen waar ik al langere tijd naar heb gekeken:
-IWC Portugieser Chronograph (IW371401) op taupekleurige suède band
Waar de Mark XX voor mij de perfecte dagelijkse metgezel is, vertegenwoordigt de Portugieser de andere kant van IWC. Minder instrument, meer elegantie. Een horloge dat zijn oorsprong vindt in de wens om de precisie van een zakhorloge naar de pols te brengen, met als resultaat die karakteristieke, open wijzerplaat en bijna moeiteloze uitstraling.
Over al deze horloges zal ik de komende tijd afzonderlijke stukjes schrijven. Niet zozeer als technische recensies, maar vooral als persoonlijke verhalen over hoe ze in de collectie zijn gekomen en waarom ze zijn gebleven. Hopelijk vinden jullie het leuk om mee te lezen, en ik kijk ernaar uit om van jullie ervaringen en collecties te leren.
ps. de fotos zal ik later toevoegen. Dat lukt me op dit moment nog niet.
