Ik krijg schubben op best wel intieme plaatsen van het horloge van je vrouw. Dat komt omdat ik en een guilloche, en romeins, en diamantjes, en een yildriz-dopje en een roodkoperen kroon met, eh, sja, wat is het voor vorm, zie. Er gebeurt me teveel. Oh. En de wijzers zijn veul, veuls te kort.
Dus nee, liever die best smaakvolle vintage. Ik zit me alleen af te vragen… Ik had liever een 3 gezien in plaats van het datumvenster. Buiten dat puntje: Mooie vintage, gewook leuk. En gemaakt in een tijd dat de wijzers geen amputatie-slachtoffers lijken te zijn. Overigens mijn excuses aan iedereen die een amputatie heeft doorstaan, maar ze zijn gewoon echt te kort alsof er een stuk afgehakt is. Ik wist geen beter woord te bedenken.
Hoe dan ook ben ik na het zien van dat alles veel verbaasder over wat je aan de muur hebt hangen, maar dat terzijde.
Vandaag maar eens een ouder exemplaar gepakt. Ik had hem eigenlijk al eerder weer draagtijd gegund, maar steeds weer kwam er een andere tussendoor. Nu dus wel, Seiko Titanium
Altijd al eens een JLC willen hebben maar er kwam er nooit één voorbij. Deze gekocht om een beetje mee te handelen maar potdomme deze raakt mijn vintage hart.
)
