Vroeger hadden zakhorloges bruggen of platines die met schroeven werden vastgezet. Soms zijn deze schroeven van staal, soms van blauw gamaakte staal.
Ik vraag mij af of deze schroeven ook soms in geelkoper of goud werden uitgevoerd.
Blauw gemakte staal heeft misschien nog als nuttig bijkomstigheid betere corrosiebestendigheid te kennen, maar speelt dat in huidge tijd nog?
Beste Lutz,
Wil je het mechaniek uit elkaar kunnen halen, dan worden bruggen en kloven eigenlijk nog altijd met schroeven bevestigd, zelfs in de kwalitatief inferieure kwartswerkjes van tegenwoordig. Wanneer je nog verder teruggaat in de tijd dan kom je uurwerken tegen die met conische pennetjes in elkaar gezet zijn.
Stalen schroeven worden het vaakst gebruikt en dan hangt het van het afwerkingsniveau af hoe mooi of lelijk ze zijn: blauwen heeft naast een fraai uiterlijk inderdaad het voordeel dat roest minder kans maakt (ook paarse en gele tinten zijn mogelijk) en dat op die manier tevens de hardheidsgraad van het staal nauwkeurig kan worden bepaald. Messing is mechanisch zwakker en dat geldt natuurlijk dubbel en dwars voor goud. Dit soort schroeven wordt meestal gebruikt om de balans te verzwaren, want de soortelijke massa van die nonferro-metalen is nu eenmaal hoger dan die van staal.
En waarom dan geen roestvast (niet roestvrij!) staal toegepast, zou je denken? Het grote probleem met die legering is de slechte verspaanbaarheid, waardoor het bewerken in een draaibank een heel lastige zaak wordt.
Vriendelijke groet,
Robbert
Blauw gemaakte schroeven ken ik, ook blanke. Voor de andere tinten heb ik dit kunnen vinden, maar geen plaatjes:
Heb jij wat plaatjes erover?
Maar je zou schroeven ook kunnen laten vergulden. Dat helpt ook tegen roest. Maar waarom wordt dat niet toegepast?
Ik vond op internet alleen een kast, die met goudschroeven in elkaar is gezet:
Beste Lutz,
Echte blauwe schroeven ontstaan wanneer je staal, dat een zekere hoeveelheid koolstof bevat, een hittebehandeling geeft. Eigenlijk is die verkleuring niets anders dan het aan de oppervlakte treden van koolstof. Afhankelijk van tijdsduur en temperatuur ontstaan er verschillende kleuren: lichtgeel, donkergeel, paars, donkerblauw, lichtblauw en daarna… is de kleur weg. Door het staal snel af te koelen wanneer de juiste kleur bereikt is fixeer je die tint. Die kleur is enorm bestendig en bladdert dus ook niet af, zoals dat nogal eens gebeurt met een goud-, chroom- of nikkellaag.
Foto’s heb ik ook niet; je zou het eigenlijk zelf moeten proberen en ervaren. Wel is er een leuke serie filmpjes op YouTube te zien waarin Roger W. Smith een en ander demonstreert met behulp van een paar zelfgemaakte horlogewijzers en ook een mislukte poging laat zien: kijk maar eens naar mijn eerdere bijdrage op het filmforum
http://www.horlogeforum.nl/read.php?16,288392
. Vergis je niet; de getoonde techniek is zeker niet zo eenvoudig als het op het eerste gezicht lijkt en het effect hangt zeer sterk af van een zorgvuldige voorbereiding van de te behandelen voorwerpen!
Vriendelijke groet,
Robbert