Dit zat ik mij dus af te vragen nadat ik inmiddels een goede anderhalf jaar echt de diepte in gedoken ben met deze hobby. Ik zal verderop ook een duit in het zakje doen m.b.t. mijn eigen ervaring maar zal eerst verder toelichten wat ik bedoel, zomaar een aantal gedachten die de revue zijn gepasseerd en de aanleiding vormden voor mijn post:
- Vond je het horloge zwaar overhyped totdat je er uiteindelijk zelf eentje kocht? - Deden online foto’s het horloge totaal geen recht, maar viel alles op zijn plek zodra het om je pols zat? - Of misschien gebeurde juist het tegenovergestelde: je was ervan overtuigd dat je er verliefd op zou worden, maar na een paar maanden dragen stelde het je toch teleur?
Zelf kan ik soms nog per periode veranderen van hoe ik een horloge nu uiteindelijk ervaar. Maar om er een specifiek voorbeeld voor mijzelf uit te lichten:
Totdat ik mijn Hamilton Khaki Field automatic kocht, was ik mij nooit zo bewust van proporties. Ik kocht gewoon een horloge dat ik mooi vond en die droeg ik dan tot ie ongeveer tot stof was vergaan. Bij ontvangst van mijn Khaki Field herinner ik mij nog heel goed dat ik in eerste instantie dacht: oei, dit is best klein. Ik had nog nooit een 38mm horloge gedragen.
Nu weet ik dat ik met de maat van mijn polsen mijn sweet spot gevonden heb tussen 36 en 38mm en max 47mm lug to lug. Dat is in elk geval mijn richtlijn.
Ik ben heel benieuwd naar alle ervaringen van beginners (zoals ik) tot mensen die al heel lang serieus bezig zijn met horloges.
Dus: - Welk horloge heeft jouw mening compleet veranderd nadat je het in bezit kreeg? - Wat vond je ervan voordat je het kocht? - Wat veranderde er nadat je er een tijd mee had geleefd? - Is het een blijver geworden, of was de nieuwigheid er na verloop van tijd vanaf? - Heeft het je kijk op andere horloges of op het verzamelen in het algemeen veranderd?
Zekers. Mijn vader draagt altijd grote horloges. Categorie 44mm. Een 2,5 jaar geleden wilde ik een nieuw horloge. Toen heb ik bij de juwelier een 44mm casio gekocht.
Enkele maanden later werd ik echt besmet met het horlogevirus, en veranderde de voorkeur van het formaat. De 44mm heb ik aan mijn vader gegeven. Tegenwoordig koop ik enkel horloges onder de 40mm. 37mm heeft de voorkeur qua ideaal formaat.
Qua lug to lug kan ik blijkbaar veel hebben. Ben in bezit van een Tissot Gentleman met een L2L van 50mm. En die draagt verrassend fijn.
Ja, met Rolex. Eenmaal in bezit te hebben gehad, kwam ik erachter dat het model overhyped, saai en overpriced was. Drie keer erin getrapt, 16610, 116000 en 116234.
Nu geniet ik van horloges die veel goedkoper zijn, maar wel interessant en leuk blijven.
Zeker. Een van mijn eerste horloges is een Tissot Chemin des Tourelles van 42 mm. Prachtig horloge. En in theorie ook een goede maat voor mijn pols. Maar, de ervaring heeft mij geleerd dat een horloge van 42 mm met geen/weinig bezel toch wel wat groter oogt dan het feitelijk is. Op het moment bestond er nog geen kleinere versie, maar anders had ik die aangeschaft.
Meningen en smaken evolueren, in ieder geval bij mij.
Mijn eerste dure aankoop was een DJ41. Dacht er altijd een te willen maar dat horloge vertrok al na 2 jaar.
Verder tendeer ik de laatste jaren, zoals meerderen hier, naar kleiner. Nieuwe aankopen blijven onder de 40mm, het liefst 36-38mm. (Ook een beetje afhankelijk van L2L, natuurlijk).
Ook ging mijn reis door de jaren heen van sportieve naar dressy-er.
Grappig, bij mij is dat juist tegenovergesteld. Mijn vader draagt al zijn gehele leven een Alpina die nog van mijn opa is geweest, en die als ik 'm moet schatten max 34mm is. En mijn vader is een stuk langer dan ik, een heeft dus ook bredere polsen.
Waarom ga je dan steeds voor de bijl?
Ik had dat dus met G-Shocks, ik heb er nu nog eentje omdat ik die gewoon kan gebruiken wanneer ik in de tuin bezig ben of aan de klus. Maar verder heb ik ze afgezworen. Ooit vond ik ze écht gaaf, maar… das war einmal.
Ja de eerste generatie MoonSwatch, mijn vrouw en ik kochten er één een paar maanden na introductie. De Mission to Venus was binnen een maand weg, mijn Mission to the Moon na ca. 2 jaar.
Snowflake van Tudor.
Dealbrakerlelijk.
Tot de 925 uitkwam.
Vond dat zilver te bijzonder om niet op te pakken ondanks de snowflake.
Was even wennen maar na een maand of twee niks meer aan de hand!
Eenmaal in bezit te hebben gehad, kwam ik erachter dat het model overhyped, saai en overpriced was. Drie keer erin getrapt, 16610, 116000 en 116234.
: