Ook ik ben anderhalf jaar geleden besmet. Ik heb veel geleerd.
Naar maten staar ik mij niet meer blind, en snap al dat gemiep erover ook echt niet. Ik heb nog een tijdlang geprobeerd om het te begrijpen, maar dat heeft geen zin.
Goud draag ik wanneer ik wil, zeker niet omdat het chique is
Wat iedereen met zijn bandjes voor elkaar probeert te krijgen moeten ze zelf weten, maar complementaire kleuren en bandjes die het contrast versterken hebben mijn voorkeur. Populaire matches sla ik liever over. Ik ga niet meer iets met een oranje stiksel kopen, omdat er een oranje wijzer of index te zien is: donkergroen werkt voor mij dan beter.
Flipperen zal ik nooit begrijpen, maar ik probeer al een jaar om de collectie in te dunnen en op een hoger niveau te brengen. Dat laatste slaat wel meteen door dat ik naar horloges kijk ter waarde van mijn volledige collectie.
En tot slot: een Rado past niet alleen bij foute mannen, maar ook bij zo’n lieve jongen zoals ik.
Zeker! De Seiko Marinemaster 300. Te zwaar. Te hoog. Toch eentje gekocht. Vlot daarna weer verkocht want te zwaar en te hoog. Daarna een tweede gekocht en die laten gaan om dezelfde reden. Nu ben ik toe aan nummer drie en ben ik verkocht - draag 'm (weliswaar op staal) vaak en graag. Iedere collectie heeft immers een top-loader/monobloc duiker met Grand Seiko caliber nodig
Ik vond het altijd het archetypische horloge voor een autoverkoper. En ik merk dat ik inmiddels passief op zoek ben naar de juiste vintage 903 met Lemania caliber. Het verhaal erachter maakt de Sinn voor mij persoonlijk aantrekkelijker dan het origineel.
Maar het beeld wat ik erbij had kwam door mijn vroegere buurmannen met gouden kettingen, borsthaar en hun mid century modern villa - met gouden kranen. Ik dacht dat het merk iets was voor foute selfmade miljonairs die schijt hadden aan de gevestigde orde. Helaas zijn ze afgelopen jaren één voor één overleden, want dat waren geweldige kerels, maar wel proud to be vaud.
Mijn Rado kreeg ik van mijn stiefvader. Ik draag 'm met trots.
Zo’n 12 jaar geleden vond ik Tag Heuer mooi en de Panerai Luminor lelijk…
Ondanks het geflipper denk ik nooit meer aan een Tag en is Panerai een favoriet geworden .
@ “Ben je ooit compleet van mening veranderd over een Horloge”?
Ik ben niet compleet veranderd oven een horloge, maar wel over een horloge merk.
Het betreft Cartier.
Voorheen associeerde ik het merk Cartier als een fabrikant van glimmende tasjes, spiegeltjes, kraaltjes en wat dies meer zij.
En aan hun horloges besteedde ik daardoor vrijwel geen aandacht.
Onterecht blijkt nu!!
Heden ten dage is mijn kijk op Cartier, en dan met name de horloges, te goede veranderd.
Van de klassieke Tank tot schitterende creaties die de geest in beroering brengen, waardoor je met de nodige passie de tijd gade slaat.
Dat is een van de meningen die ik volledig met je deel.
Nu zie ik mijzelf nog steeds niet snel een Cartier oppikken, maar de waardering is er absoluut gekomen.
Tot ik er voor de lol eentje omslingerde bij een AD om vrouwlief te laten zien wat voor bizarre apparaten er ook te koop zijn. En toen was ik verkocht. Dit is sprezzatura, plezier en heerlijk om te dragen.
Veel eerder. Ik dacht dat Parmigiani Fleurier met de Tonda een elegante geïntegreerde bracelet had gemaakt, maar tijdens het passen vond ik het lompe reut. Ik kan het niet anders beschrijven. Ik had daar geen drie minuten voor nodig. Dat zelfde gebeurde met de Grand Seiko Snowflake, in die zin dat ik dacht 'm te willen hebben, maar tijdens het passen bleek 41x13mm gewoon veel veel te groot te zijn.
En dan nog een keer, de TAG Heuer Aquaracer in titaan met solar uurwerk. Die was in levenden lijve veel te bead blasted voor z’n eigen bestwil en kwam gewoon niet luxe over in het handje.
Verder is elk horloge groter dan 39mm wat ik ooit gehad heb vertrokken. Van de Shunbun tot de Kirazuri, mindere goeden van Glycine, Pellikaan, Grand Seiko, Citizen, Seiko, Hamilton, Halios, Squale, Stowa… Allemaal pleite. Net als alle horloges die 13mm of dikker waren. Hanhart, Yema, ook allemaal weg.
Alles wat oranje is. Kort gehad, direct weg. Ik haat oranje. Dat komt goed uit: Leve de Republiek.
Het is me nog nooit gebeurd dat ik een echt hype horloge kocht. Bij mijn weten.
De gewone zwarte Speedy Sapphire Sandwich is prima in het handje. Yachtmaster 37. Breguet 5157. En de standaard Rolex OP 36 in diverse kleuren. Allemaal beter dan ik had verwacht. JLC Reverso ook briljant in het echie.
En nog steeds heel erg lelijk en lomp… Maar toen ik een half uurtje met een SkyDweller had zitten spelen begreep ik wel waarom dat verdraaid (badoem-tsjjjj) goeie techniek is.
Ik heb inmiddels geleerd dat horloges op renders van de fabrikant of op productfoto’s vaak net zo goed uit de verf komen als een frikandel op een pasfoto.
Negen van de tien keer blijkt een horloge in het echt veel mooier te zijn dan online. Dit heeft alles te maken met lichtinval, diepte etc. Mijn mening is hierdoor zeker vaak veranderd!
Al moet ik zeggen dat het Horlogeforum een perfecte plek is om een beter beeld te krijgen door alle foto’s die geplaatst worden.
Ik heb het zeker wel zien gebeuren, hier. Vooral met duikers. Menigeen kwam hier op HF, iets roepend als: “Ik vind duikers stom. Huh, waarom heeft iemand überhaubt een duiker nodig? Poeh, niemand zwemt ooit dieper dan 1,5 meter.”
Maar dan komt (meestal) dat moment en wéét je wat in je leven ontbreekt: een duikershorloge!!
Komt nog wel eens voor volgens mij.
Blauwe gedeelte staat vol met “geen klik mee” spul.
Zijn sowieso weinig horloges met nog de eerste eigenaar op dit forum.
En vaak is een goed plan niet meer dan een goed plan.
Enthousiast gemaakt door internet wil je ineens een flieger.
Of een “italiaans” horloge.
Of een bambino.
Of 1 van die instant hype merken die vooral niet in china gemaakt worden.
Herwaardering.
Ik heb mijn Certina na aankoop snel op een mooie Hirsch band geslingerd. Dat ging een tijdje goed totdat ik die combi toch verschrikkelijk saai vond. Het horloge verliet de box niet meer totdat ik het terugplaatste op de originele bracelet met het doel te verkopen.
Bingo. Een herwaardering, en het gaat met vol enthousiasme weer regelmatig om de pols.
Het probleem is dat ik metalen banden niet fijn vindt dragen. Dus het blijft ook schuren. Letterlijk en figuurlijk. En zou ik zomaar tot een herwaardering van de herwaardering kunnen komen.
Ja, met de nieuwste Omega Seamaster, was de oude gewend met de golfjes op de wijzerplaat en had een Quartz uitvoering maar verkocht die met mijn stomme kop.
Later de SMP gekocht en ik geloof na 3-4 maanden maar weggedaan, de datum op 9….laat mij maar een autist/purist zijn maar een datum hoort op de 3.
Heb 3 horloges in de watchbox allemaal 1e eigenaar. Daarvan heb ik het idee dat 1 nooit eruit zal verdwijnen en de 2e vind ik voorlopig ook het einde. Maar goed, die heb ik net iets meer dan 2 maanden.
Flipperen ben ik niet heel erg van en ook niet van veel kopen. Vind heel veel mooi, maar ik zie mijzelf niet snel een enorme collectie aanleggen. Daarom moet ik een horloge wel heel lang echt begeren voor ik het koop. Ik heb zeker een shortlist maar ik weet al dat ik het komende jaar sowieso niets meer koop. Die discipline leg ik mijzelf op. Wil kunnen genieten van wat ik wel heb.
.
