Duurste Rolex

Wie zou deze niet in zijn verzameling binnen willen hengelen :crazy_face:

4 likes

Tja, ik vind een “gewone” Daytona 6263 veel fraaier, er van het geld dat ik uitspaar kan ik heel veel leuke dingen doen. :grin:

6 likes

Ik! Vreemde eend in de bijt hier… maar op de een of andere manier “grijpen” Rolexen me eigenlijk nooit. Als ik het dan wel redelijk vind, dan is er nog de prijs (die dan dus niet in verhouding staat), en het feit dat de hele wereld weet dat je iets duurs om je pols hebt.

Wél leuk om even te zien hoe duur ze kunnen zijn.

En ach… zo is er weer meer moois voor jullie :slight_smile:

4 likes

Je zit gewoon nog in ‘stadium twee’ van de Rolex-waardering schaal :slight_smile:

With that basic proposition in place it is possible to characterize three basic levels of Rolex appreciation.

1. Rolex Is The Best (New Guy Version.)
The fact that Rolex designs evolve so slowly has done something very important --it’s ensured that if you have one on, a disproportionate number of people are going to know you are wearing (a) a Rolex and (b) an expensive watch. The upside is that it can and does say you’re a person of means (there is nothing wrong, per se, with conspicuous consumption if that’s what you know you want) but the downside is that a certain percentage of observers will conclude, rightly or wrongly, that advertising your affluence is the only (or at least the main) reason you bought the watch. You may have bought a Rolex simply because you’ve decided you like watches, and you’ve heard Rolex is a good watch --unfortunately, that’s not going to stop some people from assuming you had more ignoble motives. Sooner or later, though, the new owner may wonder why so many self-styled watch experts are sneering, which leads to . . .

2. Rolex Is For Suckers (New Connoisseur Version.)
This stage of appreciation --well, of recognition, anyway --is usually the result of one’s first exposure to the enormous range of other luxury watch brands, and the onset of suspicion that what you get when you buy a Rolex is an overpriced, uninteresting watch from a company that is too lazy to update its own designs, too rich to risk change, and is generally happiest resting on its generously proportioned laurels. This stage is often marked by a discovery of, and fascination with, the vocabulary of hand-finishing of movements, largely absent in Rolexes; one swoons to the alluring exoticism of côtes de Genève, anglage, oeil-de-perdrix, and the whole rich world of finissage. The awareness that Rolex, rightly or wrongly, is associated with a certain kind of person in many minds --generally male, American, McMansion-owning, loud, golf-obsessed, sartorially challenged and gastronomically undiscriminating, and fond of unnecessarily large and inefficient automobiles --merely serves to confirm the prejudice that unless one wants to be taken for an illbred, reactionary lout, Rolex and all it stands for is best avoided. This stage can persist indefinitely, potentially, but if one continues to inquire one may arrive at . . .

3. Rolexes Are Actually Pretty Good Watches (Grizzled Veteran Version.)
There are several paths that can lead to this stage. One observes bemusedly that it is, oddly enough, one’s Rolex --usually in the context of being worn when you don’t want to wear one of your “good” watches --that seems to keep time best. One observes bemusedly that it is, oddly enough, one’s Rolex that seems to be the most free of irritating and expensive prima donna temperamental behavior. One finds, bemusedly, that it is --quelle surprise --one’s Rolex which seems to be migrating more and more frequently onto one’s wrist, like a faithful Jeeves tolerant as the years go by of the mad whims and fads of its master. One may even find, as I did, that Rolexes are worn by a rather surprising number of watch industry executives working for other brands (on their days off, of course!) and are preferred, for their extremely reliable engineering, by an awful lot of watchmakers. And one discovers that what one thought was lack of personality was merely a refusal on the part of the watch to impose one on you --its very simplicity is what lets it become, as it develops its palimpsest of scratches, marks, and nicks through the slings and arrows of daily use, your watch, and not a brand billboard.

The beauty of this last level of Rolex Appreciation is that it is a temperate one; you are not wearing a Rolex (or refusing to) because of what other people think --good or bad --but because you have made up your own mind, and for your own reasons. You like the watch largely for what it is, not what other people think it means, and you have the very special pleasure that comes from being well informed and doing what you damned well please anyway.

Not everyone gets to this stage, of course --Rolex is not for everyone, first of all --de gustibus non est disputandum --and many want a watch that is rarer, or the subject of more hand-finishing, or any number of things that a Rolex is not. But a surprising number of watch veterans reach Stage 3 in the fullness of time, and find in Rolex a watch that rather refreshingly seems to have been designed to not “emphasize the heritage and integrity of the brand’s DNA” (as one particularly awful press release I’ve recently read put it; using “brand DNA” in what’s supposed to be a consumer oriented press release should be a hanging offense) but rather, to be a good watch.

In the current hothouse luxury watch climate, where the scramble to distinguish oneself becomes more and more every year a scramble for novelty for novelty’s sake, such an approach is not merely refreshing --it’s positively revolutionary.

via

Vinden jullie ook niet dat dit horlogemerkt veel te duur is? Het slaat nergens op! :no_mouth:

Zie 2. van mijn bovenstaande post

Ik kom vanuit mijn werk best vaak mensen tegen met iets duurs om de pols. Bij Rolex dragers merk ik vaak dat ze het fantastisch vinden als ik er naar vraag omdat ik ze daarmee erken, vervolgvragen over uurwerk, andere horloges blijven vaak onbeantwoord (nogmaals dit zijn mensen die ik tegen kom op werk). “Ja ik vond deze mooi heb hem maar gekocht…”

Mensen met iets wat niet echt iedereen zonder interesse in horloges kent of ‘gewoon’ een Seiko heb ik vaker gesprekken over horloges en waarom ze die hebben en welke ze ooit zouden willen kopen.

1 like

Da’s niks nieuws. Drie kwart van de BMW rijders weet denk ik niet eens dat er achterwielaandrijving op zit.

2 likes

Dit exact! en je hoeft ook helemaal geen verstand van iets te hebben om iets mooi te mogen vinden! :slightly_smiling_face:

2 likes

Eens. Toevallig vinden dat soort mensen wel nèt die dingen mooi die de meeste mensen kennen zodat je ermee kunt shinen.

Dat is helemaal geen toeval. Je kunt het rijtje status symbolen van de middenklasse zo opnoemen: BMW/Mercedes, Rolex, Corneliani pak, iPad/Phone etc., Canada Goose / Moncler / Parahatseflats jasje, hipsterbike (:joy:). En zo weet ik er nog wel twintig.

1 like

Ho ho ik heb ook een paar Corneliani colberts, die hebben nergens iets herkenbaars aan de buitenkant (behalve kwaliteit hehe) dus onherkenbaar voor de leek en daarmee wil ik hem uit dit lijstje excluden. Voor de rest heb je helemaal gelijk.

Wat een circlejerk hier…

Daar twijfelde ik al over, inderdaad. Dat is al te veel voor insiders.

1 like

Ho Ho beste vriend…nu niet gaan generalihatsenflatsen heh :sunglasses:

1 like

Corneliani is fijn. Helemaal met een Rolex er onder. :stuck_out_tongue:

1 like

Kan zomaar kloppen want er worden zoveel fwd-bmw’s gemaakt tegenwoordig dat je het niet eens meer wil weten :see_no_evil:

2 likes

Precies. BMW weet ook dat het voor het overgrote deel van de klanten weinig uitmaakt.

1 like

Prima video, die gooische r, dat kan ik mij gegeven de kleedstijl en het onderwerp goed overheen zetten.

Maar alsjeblieft jongens: autocoureur en de laatste keizer. Het kan gewoon. :grinning:

1 like