Seiko heeft vele jaren lang verschillende studio’s gehad, in verschillende locaties.
Deels is dit gedaan omdat de Seiko fabriek in de buurt van Tokyo tijdens de tweede wereldoorlog in een bombardement vernietigd werd. Seiko bestond toen uit twee delen, enerzijds K Hattori and Company, die ook klokken deden, en een tweede fabriek, Daini Seikosha, die in Kameido lag, bij Tokyo.
De Amerikanen hadden de neiging om de makkelijk ontvlambare steden met Napalm of fosfor te bombarderen voordat ze naar de atoomwapens grepen. Deze Daini fabriek is met de grond gelijk gemaakt.
Half Japan is dus overigens meermaals afgefikt omdat de Amerikanen er geen punt van maken burgerbevolkingen de bombarderen. 80 jaar later is dat nog steeds een feit, zeg maar. Enfin, deze Seiko Epson fabriek is buiten de epicentra van dat soort belangen opgezet om die reden. Nagano prefecture ligt een behoorlijk eind richting nergens.
De Daini Seikosha fabriek is overigens weer in Tokyo gebouwd, op dezelfde plek. In de jaren 60 had je Suwa Seikosha en Daini Seikosha dus als fabrieken. Suwa Seikosha was overigens vanaf het begin een joint venture tussen het horlogebedrijfje van een voormalig K Hattori & Co werknemer en Daini Seikosha. Het ging niet alleen om het vinden van een off-site locatie, maar ook om het vergroten van de productie-capaciteit.
Suwa Seikosha is tegenwoordig de Seiko Epson locatie in Shiojiri. Hier zit niet alleen de Spring Drive en quartz divisie van Grand Seiko die Shinzu watch studio wordt genoemd, maar ook de Micro Artist studio. De meeste Credor komt ook uit Shiojiri.
De Shizukuishi studio is puur een Grand Seiko feestje. Hier worden de mechanische horloges gemaakt, en niets anders.
Daarom maken Shizukuishi en Shinzu (Shiojiri) Watch Studio’s andere horloges.
Weet je, ik verbaas me altijd over de periode van 10 jaar lang waarin iedereen die naar een Grand Seiko keek riep dat ze weliswaar prachtig afgewerkt waren, maar geen karakter hadden omdat ze “te perfect” waren, of kil, geen ziel hadden, of wat dan ook.
Dat is nu een stuk minder, men neemt het merk serieuzer, maar ik heb altijd gevonden dat de ontstaansgeschiedenis van Grand Seiko, via series als de Marvels en Lord Marvels, en met de drang naar een uurwerk wat gewoon volwaardig kon concurreren met de Europese horloges, een zekere sjeu had.
De producten die daar in de afgelopen 75 jaar uit voortgekomen zijn hebben zo zeer hun eigen quirks en karakter dat ik absoluut niet begrijp waarom mensen zouden roepen dat het merk niet verzamelwaardig zou zijn.
Dat doen ze aan veel meer dingen dan alleen horloges. Het auto topic kan er bv ook wat van.
Een metalen object dat zelf niks kan en dan zeggen dat het een ziel heeft…
Smaken verschillen. Het is een andere voorkeur voor de wijzerplaat.
Ijzig blauw vs. Warm linnen (wat voor GS misschien iets unieker is dan de ijs en sneeuw varianten).
Hij is niet lichtblauw, en ik vind het patroon op de wijzerplaat van de 023 veel mooier.
Ik heb lang nagedacht over een SBGY013, maar dat heeft eigenlijk niet zo veel zin naast mijn SBGX355. De Omiwatari was ook lang in de race, maar ik vind dat lichtblauw niet je dat.
De SBGY035 is voor mij echt El Ultimo Hombre in deze categorie van Grand Seiko’s. Tot nu toe. Ik hoop op meer releases.
God damn, wil je die hier niet posten? Ik kon een aantal jaar geleden een stalen variant van die Spring Drive big date kopen voor zo’n 7000 Euro, was er te gierig voor, en sla mezelf nu al een paar jaar voor de bakkes (in gedachten, het moet gezegd) dat ik dat niet gedaan heb. Dom dom dom.
Dit is wel zo’n beetje het beste wat Credor doet in mijn optiek. Of, nou ja, deed.
Zucht … GS is wat dat betreft nèt een snoepwinkel. Je hebt een favoriet maar als je dat andere snoepje proeft dan is die eigenlijk soms net zo lekker of zelfs lekkerder. Okay, ik zeg niet dat je wint maar je hebt hier absoluut een snoepje dat minstens zo lekker is!
