Via de nieuwsbrief van Braun kwam ik op het spoor van het design van Dieter Rams. Ik ben me er wat in gaan inlezen, met als mooi voorbeeld de Braun ABW30-klok uit 1982.
Dat zette me aan het denken. Ik apprecieer over het algemeen horloges met ultieme leesbaarheid: een effen achtergrond, een duidelijke lume, rechte indices of Arabische cijfers en contrasterende wijzers. Ik hou ook meer van brushed oppervlakken dan gechromeerde stukken. Tegelijk merk ik dat het niet eenvoudig is om functioneel en ingetogen te zijn en tegelijk esthetisch te kloppen. Dat blijft een moeilijke afweging.
Vandaar mijn vraag: kan je wrist presence creëren met een toch ingetogen uurwerk? En welk horloge is daar voor jou in geslaagd?
Nog even mijn eigen post nagelezen. Ingetogen betekent dat iemand of iets rustig is, terughoudend of bescheiden, en het tegenovergestelde is uitbundig.
Mijn limbo, is dat ik misschien wel van ingetogen uurwerken hou, maar dat het niet altijd simpel is om niet af te glijden naar iets dat eerder als “saai” overkomt. Snap je?
Ja, en mijn duidelijkste voorbeeld daarin naar eigen ervaring is deze Pelagos hommage. Hij valt veel mensen op, maar is ook zo rustig in zijn design, hij spreekt soort van voor zichzelf.
Een prachtig design maar een volle minutentrack op de bezel, een oranje minutenwijzer en unieke kastvorm en design zijn mogelijk niet ingetogen te noemen, toch? Dit is meer een (sportieve) statement / teken van echte liefhebberij in mijn ogen
Het is een schaal van supersaaie dressers (een rondje met twee wijzers en verder niks) tot die dingen die Ronaldo draagt. Het optimum ligt ergens links van het midden rond de Oyster Perpetual.
Dus best ingetogen hoeft helemaal niet saai te zijn maar je moet het niet overdrijven.
Uit eigen collectie: F91W en Timex Marlin in 34mm. De casio hoeft verder geen uitleg denk ik. Timex heeft toch meer presence door het plexiglas en grote dial proportie.
Kijk, wat heel raar is, ik ben het eens met die Casio en ik ben het niet eens met die Timex.
Casio omwille van het feit dat ik een kind uit de jaren zeventig ben en dat ik die eerste kwartsuurwerken nog ongelooflijk cool vind, en dat zal waarschijnlijk altijd zo zijn. Net zoals ik de boeken van Suske en Wiske nog altijd cool vind.
En de Timex, omdat ik het, en dat is misschien onterecht, een eerder gekunsteld merk vind dat cool wil zijn. Net zoals McDonald’s probeert een cool hamburgerrestaurant te zijn, maar dat het ook nooit kan of zal zijn.
