Vervolgens rond 12 mezelf richting de BWD verplaats.
Het was goed bezocht (druk). Ik had zelf kaartjes voor het 14:00-18:00 tijdsvak. Rond 13:00 in de rij gaan staan.
Bij binnenkomst meteen aangesloten in de rij van Studio Underdog. Richard (founder) deelde ‘lime’-tokens uit die je kon inwisselen voor het aankopen van het horloge. Uiteraard startende bij de eerste in de rij, om vervolgens de rij af te gaan tot deze tokens op waren. Een paar plaatsen achter mij werden de mensen vriendelijk bedankt want de tokens waren op → dus heb erg geluk gehad dat ik er nog eentje kon bemachtigen.
Mooi ding, scherp, en gaaf qua industriele looks. Door de kleur/contrast wat moeilijk af te lezen.
Kan er verder niet echt iets van zeggen, niet echt mijn persoonlijke smaak.
Van de Anoma had ik persoonlijk meer verwacht. Schitterend ding, maar valt in mijn ogen toch nog steeds redelijk groot op de pols
Ik denk dat Monceau enorm baalt dat aan z’n revival de CW Dune voorafging. Ook hier is de textuur niet onaantrekkelijk, maar het geheel geeft me wel enorm veel deja vu. Of het Qualitative zodanig is dat het toch aandacht mag eisen zal moeten blijken.
De Papar Anillo GMT zal waarschijnlijk op sterke meningen kunnen rekenen. Ik was best geïntrigeerd door het aanzicht, maar de accentkleur staat me niet aan. Hij is slechts 12.1mm, maar dat zij aanzicht doet me vermoeden dat ik er nooit aan zal wennen.
Ik merk op dat Zenith precies hetzelfde doet: integrated aesthetic, removable bracelet. De crux voor mij is dit heel erg strak en precies uitvoeren. Straum deed dit voor zijn Opphav en toen was ik ook niet blij. Maar dat kwam ook wel omdat de bracelet nog niet klaar was en ondanks de prijs niet werd meegeleverd en nadien nog zo’n 300 extra moest kosten en ze dan pas net een elegante adjustable clasp voor erbij hebben ontwikkeld die weet zo’n 150 (geloof ik) extra moet kosten. Ik vind dan: maak je ontwikkeling af en offreer in ene keer het volledige pakket zoals het zou moeten zijn. Deze zijstap beëindigend: die Opphav heeft wel veel meer eigen smoel.
Zandduinen? Tja, niet op tegen, maar de Chinese versies waren altijd eigenlijk vooral interessant op hun prijsniveau beschouwd. Het was pas de LE van Christopher Ward die wat mij betreft de balans precies goed raakte. Mijn indruk bij deze is nu dat het een nakomertje is. Ik kan de kwaliteit van de uitvoering nog onvoldoende inschatten, maar ook de rest van de elementen zijn niet heel erg uitgesproken. Vergelijk dat met deze Aision. Dat is lekker expressief. En echte statement en ook echt geïntegreerd. (Overigens hebben ze goed naar mij en anderen geluisterd en de text op de onderhelft tot één woord beperkt voor productie.) Deze had ik bijna gekocht, maar het is eigenlijk gewoon niet echt mij soort stijl. Het is ook heel aanwezig en dan zou ik dit veel liever in een 38mm hebben gezien en gezien hoezeer het leunt op glimmende facetten: geleverd met een surface hardening proces.
Ja mooi wel! Ik vind de lugs vooral erg mooi, benieuwd hoe dat er in het echt uitkomt.
Ze richten zich wel echt op sector dials, het verschil met het vorige model is niet groot. Wel gaaf dat ze zo’n niche helemaal uitdiepen, maar ik had het zelf leuker gevonden als ze een andere richting op waren gegaan.
Ben benieuwd naar de prijs. Die vorige was niet duur.
Ik was op voorhand erg geïnteresseerd. Precies de maat die ik zou willen dragen en automatisch onder 10mm. Fantastisch. Maar de meeste varianten vind ik toch niet zo geslaagd. Die eenzame twaalf bij de varianten met opgelegde indices voelt ongemakkelijk. De kleurencombos zijn het ook net niet. Dofgrijs met zalm is wel spannend, maar ik weet niet of ik dat nou zelf zou doen.
Eigenlijk zou ik van nature het meest naar klassiek wit/zilver graviteren. Deze secondewijzer heeft op deze plaat echter een hoog witte-sportsokkengehalte voor me. Misschien gezichtsbedrog? Het geheel oogt ook wat aan de drukke kant.
Misschien vind ik de fieldvariant nog het meest geslaagd, maar die mist dan weer het gevoel van detail dat de witte geeft. Ik had misschien de gedrukte indices graag met wat meer profiel gezien, voor de kwaliteitsindruk.
Maar dat zijn allemaal indrukken op een enkel plaatje. De kast is vooral een triomf. Iets ingezonken kroon, hele fijne maat, platte geborstelde bezel, gestapte hoorns.
Eigenlijk is dit een directe concurrent voor de Raymon Blanc Millesime central seconds. Ik vind het ook echte rivalen, waar ik de layout van de Raymond Blanc misschien direct heel sterk vond en de maat van de Arcange me beter bevalt. Sector dials zijn dan ook wel mijn ding, zij het dat ik vaak uiteindelijk horloges koop die daar net een of twee stappen vanaf liggen. Concentrische vlakverdeling, zeg maar.
en genoten van het mooie weer
ussy cracken dingen.
37x46x9.5mm
