Danes en heren, het is vlot gegaan en toch ook tergend. Er is een nieuwe telg in de kist, maar eerst even een muziekje voor de sfeer:
Mijn eerste Grand Seiko ooit was de SBGV239. Het verhaal is al meerdere malen op papier gezet, maar kort en goed kwam het er op neer dat ik voor een 41mm Snowflake naar de winkel ging, maar met een quartz 44GS de deur uit liep omdat de kleur en de kastvorm me grepen. Daarom eerst even wat geschiedenis over die kastvorm:
In de zoektocht naar de perfecte GS voor mij heb ik 'm een aantal jaar geleden helaas verkocht, maar de 44GS kast heeft het voor mij altijd goed gedaan. Iedereen die zich in Grand Seiko verdiept heeft weet dat deze kastvorm ooit onder het toeziend oog van Taro Tanaka ontworpen is. De eerste iteraties zagen er zo uit als deze 4420-9000 uit 1967:
De stijl kenmerkte zicht door grote vlakken die zonder vertekening reflecteren, waarbij indices en wijzers geoptimaliseerd moesten zijn om zo veel mogelijk licht te weerspiegelen om de afleesbaarheid te vergroten. Taro Tanaka is in 1959 in dienst gekomen van Grand Seiko, formuleerde in 1962 z’n ontwerp-filosofie, en deze modellen begonnen in 1965 vorm te nemen.
De goede man heeft nog veel meer dingen voor Seiko gedaan, en hierboven is een interessant artikel over zijn werk. Maar Grand Seiko en King Seiko maakten enkele jaren horloges die nu als Grammar of Design ontwerpen bekend staan, waar zeker ook de KSK kasten uit 1965 onder geschaard kunnen worden. De invloed van Taro Tanaka op het huidige Grand Seiko en ook King Seiko is anno 2026 niet te onderschatten.
Toch waren er tijdens de jaren 80 initieel geen King en Grand Seiko’s meer. Je had Grand Quartz, waar zeker nog modellen tussen zaten die een echo van de Grammar of Design waren, maar de series waren gediscontinueerd, en de 44GS, 45GS en 62GS kasten waren in onbruik geraakt. In 1988 werd Grand Seiko nieuw leven in geblazen met dit quartz horloge:
Ik weet niet wat ik er van moet maken, het lijkt een beetje op 62GS, heeft bijna wat van een 44GS, maar toch ook weer niet. Fascinerend horloge, ik zou er graag nog eens eentje hebben.
Hoe dan ook, de 44GS en KSK kasten waren niet meer in productie. Dit duurde tot 2013, toen de 44GS pas in de moderne vorm van mijn horloge hier boven weer op de markt kwam. Het had dus maar een haar gescheeld of deze ontwerpen waren op de vuilnisbelt van de geschiedenis beland.
Dat verklaart ook waarom de mannen van de Seiko boutique in 2017 eigenlijk geen idee hadden wat ze me aan het verkopen waren, en waarom ik er zo’n schandalig hoge korting op kreeg.
Het probleem wat ik altijd met 44GS horloges van moderne snit heb gehad is de maat. De kasten waren 40mm breed, en waar een quartz nog een passabele 10mm dik was, waren de Spring Drive en ankergang automaten allemaal boven de 13mm dik. Het zijn vaak tonnetjes. De oorspronkelijke 4420-9000 had een 37mm diameter, en dat is mijn favoriete maat.
De introductie van deze limited editie in 2022 had mijn aandacht, maar ik zat nog niet diep genoeg in de verkleiningsfase om 36,5mm serieus te nemen, en dus liet ik 'm destijds aan me voorbij gaan. Maar dit is 'm dan:
Deze SBGW289 Sakura Kakushi werd uitgebracht in een limited run van 1200 stuks. Deze horloges waren volgens Grand Seiko geïnspireerd door de kersenbloesems die door de laatste sneeuw heen nipt zichtbaar zijn. Dit is geen verzonnen concept, deze foto van de tram in Tokyo zou in Februari 2026 gemaakt zijn:
De kasten zijn 36,5mm breed en 11,5mm hoog, wat nog steeds aanzienlijk is, maar wel heel erg goed draagbaar voor een sporthorloge. Een tijd terug kocht ik de groene SBGW303 die geïnspireerd was op zonsondergang in de herfst met een Mount Iwate wijzerplaat, dus ik wist dat het uiterst comfortabel draagt.
Waar ik de Mount Iwate nog nieuw in Nederland te pakken had kunnen krijgen, was de Sakura Kakushi als sneeuw voor de zon verdwenen (badoem-tsjjjj). Een tijd lang zag je ze alleen voorbij komen tegen veel te hoge prijzen, als je ze al zag. Maar laatst zat ik wat op Chrono24 te neuzen, en toen zag ik er zowaar een paar in Japan voorbij komen, en een nogal gehavend exemplaar uit Denemarken.
Ik reageerde direct op één van de Japanse advertenties. De Japanse staat zou “goed” zijn, maar Japans “goed” is Europees “Vokking uitstekend”, zo blijkt, want dit stuurde de verkoper me:
Dus direct bestellen die handel, en zo begon het avontuur. Ten eerste ging er wat fout bij het geld storten naar de Escrow rekening van Chrono24. Ik had het volledige bedrag over gemaakt na de obligate vier uur wachten op het verhogen van je limieten, maar intussen was de bestelling geannuleerd door Chrono24, en was het hele bedrag in een zwart gat beland. Daar ben ik dus direct over in de pen geklommen, maar het duurde twee dagen voor ik toezegging had dat ik het geld terug zou krijgen.
Enfin, stoute schoenen aangetrokken en nog een bestelling van exact hetzelfde object bij dezelfde verkoper (die overigens aangaf niks vast te houden, eerst komt eerst maalt en zo) te doen, en nogmaals een paar duizend pietermannen in een Escrow rekening te storten. Als dingen fout zouden gaan zou ik dus de duurste Grand Seiko hebben die ik zelf ooit had gekocht. 
Er was daarna nog wat gekrakeel over dat terug storten van het geld. Ik kreeg in eerste instantie zeven (7!) Euro terug, wat in mijn beleving een beetje naar voelde, maar dat was een correctie wegens de koers van de Yen. De doekoe dook gelukkig later wel weer op.
Het horloge lag in een vloek en een zucht in Heerenveen, maar UPS besloot, in al hun wijsheid, dat het pakket te groot en zwaar was voor een horloge. Er ontstond een inklarings-hold. Nu is de communicatie van UPS niet de meest heldere. Ik belde, en ze vertelden me dat het pakket te zwaar is, meneer, dat is verdacht. Ik vulde on-line formulieren in met verklarende teksten, ik belde meermaals met de klantendienst, maar het pakket zat vast. Vast in Heerenveen. Op 20 minuten rijden.
Na een derde gesprek kwam ik er achter dat ze achter de factuur aan zaten bij de verkoper uit Japan, dus ik stuurde mail met de factuur die ik al had gekregen. Niks. Radiostilte. Nog maar eens gebeld. “Het enige wat ik kan doen is brokerage nogmaals informeren, meneer”… En weer niks. Dus heb ik een LinkedIn Premium maandje afgesloten en heb ik een bericht gestuurd naar de directeur van UPS Benelux, en die goede man heeft direct actie ondernomen. Ik werd gebeld door een levend persoon die hoofdelijk het pakket af zou komen geven na het werk.
En zo gebeurde het dat ik gisteravond dan eindelijk een hele grote doos met heel erg veel piepschuim en bubble-wrap in haden had, met daarin een tweede doos met bubble-wrap en piepschuim, en daar weer in een Grand Seiko doosje met binnendoos. Een soort Russian doll constructie dus. Het was ook wel echt een hele grote doos voor een horloge, het moet gezegd.
Eenmaal uitgepakt en op maat gemaakt draagt het horloge… exact zoals m’n SBGW303 Mt Iwate. Dat wil zeggen: Comfortabel. Maar het is verbazingwekkend hoe anders het horloge oogt.
Alle details zijn zo’n beetje anders. Het patroon op de wijzerplaat is geen Mount Iwate, maar een Kirazuri-achtig patroon wat me sterk aan m’n vroegere SBGA465 doet denken. Dit is misschien wel m’n favoriete patroon van Grand Seiko, als ik eerlijk ben. Het geeft een heerlijk discrete sunburst, en oogt rustig tot de lichtinval de juiste is.
Los van het patroon zijn er meer verschillen. Bij de Mt Iwate is het zo dat de wijzers, wegens de donkerdere plaat, een geborsteld facet over het midden hebben lopen. Ook de indices hebben de kenmerkende strepen over de lengte lopen, om zo maximaal zichtbaar te zijn:
Maar bij de Sakura Kakushi zijn de wijzers volledig gepolijst over alle facetten, en ook de indices zijn mirror finished. Ik hoor wel eens mensen klagen over deze wijzerset, maar merk op dat het periode-correct is voor een 4420-9000, en dat ze dus knapper in elkaar zitten dan men vaak denkt:
Ook het GS logo is anders. Bij de Sakura Kakushi is het gepolijst roodgoud, terwijl het bij de Mt Iwate blasted geelgoud is:
Het uurwerk, daar is verder niks vreemds mee aan de hand. Ik zal het nooit gaan zien, want het ligt achter een stalen schroefbodem met het bekende GS leeuwenlogo, maar in wezen is het hetzelfde handopwindertje als in mijn SBGW231, met een tikgetal van 28.800 slagen per uur, een accuratesse van -3 tot +5 seconden per dag, en een gangreserve van drie etmalen.
De kastbodem:
En het uurwerk wat er onder ligt:
Ik ben erg in m’n nopjes met deze vondst. Er is weliswaar geen dopje, maar een paar punten zijn naar mijn smaak beter geregeld dan op de Shunbun: De gepolijste wijzers en indices, en het minder Kirazuri patroon op de wijzerplaat maken 'm erg rustig ogend en afleesbaar, en erg mooi in balans. En hij was mint mint minty fresh. Man, wat een staat zeg.
I have been Chris, and I approve of this watch.
draag hem in goede gezondheid!
