Zoals de titel al verklapt ben ik eigenlijk helemaal niet van de chronograaf horloges, maar soms, heel soms, komt er iets voorbij waarvan ik denk; ja, dit bekoort mij wel.
Als ik aan een chronograaf denk, dan komt bij mij de Omega Speedmaster als eerste omhoog. Alleen is de Speedmaster eigenlijk een horloge waar ik doorgaans weinig mee heb. Enerzijds omdat het een chrono is, maar vooral ook omdat van de tientallen uitvoeringen er gewoon heel veel modellen mij weinig tot niets doen. Natuurlijk ken ik ze niet allemaal én natuurlijk zijn er ook een paar die ik wel mooi vind. Zoals de 311.32.42.30.01.001 met z’n reversed panda dial.
Maar ja, er zit ook wel een prijskaartje aan een nette Speedmaster én ga je zo veel geld uitgeven voor een type horloge dat je niet helemaal ligt? En daarbij komt dat mijn polsen met alles boven de 39mm niet matcht. Dus ja, wat doe je dan? Mijn conclusie; niet verder naar chrono’s omkijken, want er is zoveel anders leuks te vinden.
Tot ik een aantal weken geleden een nieuwe video van The Urban Gentry in mijn abonnementen pagina verscheen met de prikkelende titel: “Seiko is finally back! The best new $400 Omega Speedmaster & Rolex Daytona Killer (SSB477/SSB479)”.
Zoals bij elke video van hem, klikte ik deze natuurlijk aan, want mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld. Het duurde niet lang tot ik wat kriebels voelde opkomen vanwege de Omega Speedmaster én de vintage vibes plus de 38,5mm maat. 
Een dag later had ik een etentje in Utrecht en ben daarvoor even snel de Bijenkorf en een andere juwelier ingelopen om het horloge te passen. Het was haastwerk, maar eerste gedachten: mooi model, lekker licht, viel goed om de pols en de vintage vibes waren erg aantrekkelijk. Maar ja; een chrono, is dat wel wat voor mij? 
Ik plof na een gezellige avond in bed, open HF en wat zie ik: de zwarte versie (SSB479) had zojuist ’ het mooiste horloge onder 500,- verkiezing’ op het forum gewonnen heeft. Met dit nieuws vers in het hoofd gingen de oogjes dicht, maar drie keer raden wat één van de eerste dingen was waar ik aan dacht nadat de wekker ging…
Dus ik met mijn vriendin richting de stad en bij Langerak (Haarlem) stonden alle drie de uitvoeringen (zwart, donker blauw en groen/goud) in de vitrine. Alle drie de horloges om de pols en de conclusie was unaniem: de zwarte was duidelijk de favoriet.
Om niet te impulsief te handelen, hanteer ik bij horloges de volgende vuistregel: als ik er over twee weken nog dagelijks over nadenk, koop ik het pas.
Nou dat was twee weken geleden…en nu heb ik een lekker vintage uitziende chronograaf in de collectie 
Plaatjes bij deze lange praatjes:
Nu draagt het standaard bandje lekker licht, maar ik denk dat het horloge nog meer tot z’n recht komt, ook qua diversiteit in mijn collectie, met een ander bandje. Zoals een zwarte sailcloth misschien?
Ik ontvang graag jullie tips voor een mooie zwarte sailcloth van jullie. En andere band opties, ontvang ik ook graag 
beter dan staal.
