Al een aantal jaar heb ik de Omiwatari op het oog. Het spring drive systeem, de golvende wijzerplaat en vooral de perfecte afmetingen voor mijn pols haha. Het horloge bleef uiteindelijk langer in mijn hoofd spoken dan de andere interessante horloges bij elkaar.
Nu, een aantal jaar nadat ik hem voor het eerst om de pols had, was het spaarpotje eindelijk voldoende gevuld. *De eerste foto hieronder is trouwens nog van een paar jaar geleden in Londen.
Ik was afgelopen weekend eigenlijk helemaal niet van plan om een horloge te kopen. Ik liep toevallig langs S&C in Den Haag en zag hem in de etalage staan. Mijn eerste gedachte was “nee, niet doen”. Mijn tweede gedachte was “ik zie er veeeel te casual uit om hier naar binnen te lopen.” Dus ben ik maar weer doorgelopen.
Vervolgens mijn vriendin gebeld met de vraag: “Heb je zin om mee te gaan naar S&C? Ik durf niet alleen naar binnen, ik zie er echt niet uit.” Gelukkig wilde ze graag met mij mee!
Eenmaal binnen hem om de pols gedaan en eigenlijk was het meteen weer hetzelfde gevoel als een paar jaar geleden. Nog even kort overleg met mijn vriendin (die mij trouwens volledig support in de hobby) en uiteindelijk de knoop doorgehakt. Met nog een leuke korting mocht hij mee naar huis!
En ja, de originele band is erg mooi, maar gezien mijn kleine polsen vind ik het altijd verschrikkelijk lelijk hoe veel band je nog over hebt, dus een andere erop gezet. Daarnaast hou ik van suède bandjes.
Ik blij, vriendin blij dat ik blij ben. Beter kan eigenlijk niet!
Dit is een geweldig mooie Grand Seiko, gefeliciteerd!
Wel jammer van die band. Kon de dealer geen maatje S regelen. Vaak staan ze standaard op een grotere maat en zijn de kleinere maten beschikbaar.
Wat een gave comi op de zachte tint van de suede band. Gewaagde keuze vanaf de orriginele band, maar het staat haar zo goed! De dial is een eindbaas zou de jeugd zeggen
