Ik zat er al een tijdje naar te loeren, maar ik wilde al erg lang een bronzen horloge. Ik houd van dat materiaal, en de manier waarop het ouder wordt.
Mijn oma besloot een paar weken terug voor haar verjaardag alle kleinkinderen wat toe te stoppen. Met het plat Brabantse teksten in de trant van: ‘Ik maak het toch niet meer op’ of ‘Liever met een warme hand hè’, dacht ik: ‘Misschien is het leuk om daar iets aan te kopen ter herinnering, en brons is wat mij betreft dan een mooi materiaal dat met je mee oudert’. Ik heb hem even laten zien, en ze vond hem zelf gelukkig ook erg mooi: ‘Stik mooi dat goud’ …
Zo gezegd, zo gedaan: ik ben gegaan voor de Venezianico Redentore Bronzo. Een merk dat me sowieso erg opvalt de laatste tijd, en ik vind dit toch wel een prachtig horloge. De tijd aflezen vanwege de ontbrekende indices is daarentegen wat minder precies te doen, maar dat mag de pret niet drukken. Daar heb ik andere horloges voor.
De kast is 40 mm, en 10 mm dik. Voor mij een mooi formaat. Hij loopt op een Miyota 9039. Er is een niet standaard type brons gebruikt, dat minder snel oud wordt, en dus waarschijnlijk ook niet zomaar groen wordt. Hierdoor krijg je wel dat doffe en de wat warmere amberachtige tint, maar heb je niet het idee dat je horloge 3 weken op de zeebodem heeft gelegen.
De dial is van messing, en dit en de handen vangen het licht prachtig.
Oftewel: ik ben in mijn nopjes, en dat voor zo’n 500 euro. MSRP ligt wat hoger, maar met wat zoeken op Chrono kom je wel in die richting. Ik ben benieuwd hoe het horloge gaat patineren, en zal af en toe misschien een update plaatsen.
Zou ik nog wat veranderen? Nou ja: het bandje voelt degelijk, maar ik had er wat meer bruintinten in verwacht. Misschien dat ik deze nog eens vervang voor een donkerbruin bandje. Verder? De achterkant is prachtig gegraveerd, maar ik had liever een zichtbodem gehad. Ik ben geen groot fan van dit soort gravures.
Hieronder wat foto’s:
