Ik vind een vrij taps toelopende band ook sjieker ogen, als het even kan heeft het m’n voorkeur. Maar het is niet bepalend voor een beslissing tot aankoop.
Dat is een volledig diskwalificerende factor, behalve bij twee horloges op deze wereld, de Credor Locomotive en de IWC Ingenieur in titaan die je hier toont. Geïntegreerde band-horloges zijn door de bank genomen gewoon een vette non-starter in mijn ogen.
Overigens is de Santos de Cartier niet geïntegreerd, en draag ik 'm het meest op leer.
De AP’s die je toont geven me dus ook nare oprispingen, ik heb daar zo’n aversie tegen dat ik bijna een fysieke reactie heb op die ontwerpen.
Nee, die hebben een agressieve taper.
Grand Seiko heeft helaas vaak maar een taper van één hooguit twee millimeter. Dus van 20 naar 18 of 19 of zo, maar dat ervaar ik als te weinig. Ik heb het liefste 20-16, 19-16/15, 18-15/14 (anders wordt het iel).
Banden die bij de kast breder zijn dan 20mm? Diskwalificerende factor. Het is of lomp, of het hele horloge is lomp. Banden die bij de kast smaller zijn dan 18mm … Ook liever niet, dat is te rank. Bij een 18mm band die niet taps toeloopt heb ik er minder moeite mee, want dat is sowieso al rank genoeg.
Helaas is het zo dat veruit de meeste Rolex horloges niet mooi zijn naar mijn smaak, en maar uiterst matig afgewerkt bovendien. Al met al prevaleert een in mijn ogen mooi ontwerp dus met gemak over een millimeter meer of minder taps toelopende banden.
PCL. Weer een diskwalificerende factor. Als ik ooit zo’n ding koop gaat er direct een schuurspons over de middenschakels om een uniforme brush te krijgen. Brrr. Yuck.
Smaken lijken dus sterk te verschillen. En de bandbreedte voor wat ik zelf mooi vind wordt per jaar smaller. Dat is uitstekend, want als alles toch afvalt koop je ook niks meer. 
Gelukkig maar
een taperende band dus voor de M40 