Hoewel ik de charme van vintage absoluut waardeer, ga ik in praktijk toch vaak voor retro/reissue of youngtimer, idd vanwege het
Het zit gewoon wat degelijker in elkaar, meestal en dat maakt ze, voor mij, beter zorgeloos, dagelijks draagbaar. 
(TAG) Heuer, Squale en H.G.P…
Mis je wel de bakelieten bezel insert natuurlijk.
Overigens is die van Fate meer een 80s reissue, die Rolex indices kwamen pas midden jaren 80 op de Superman. Nog altijd spijt dat ik die heb weggedaan.
En ja, deze zijn niet waterdicht…
Eens.
Het moderne spul, hoe getrouw ook, is het altijd nèt niet… 
Tja. Ik vind het ook wel een kl*te hoor. Als bv 3 horloges tegelijk (op 6) kuren vertonen. Maar ja, hoort er ook bij.
Als je de charme mooi vindt, koop gewoon een nieuw horloge met retro looks. Daar is niets mis mee, maar het is geen vintage.
Een goed onderhouden kwalitatief vintage exemplaar loopt ook gewoon lekker bij dagelijks gebruik, dus als dat is wat je wil, kan dat ook gewoon.
Ik draag jaren ‘40 tot ‘60 horloges gewoon mee in de rotatie zonder problemen.
Met niet afgedichte kasten houd ik natuurlijk rekening met water.
Ik lees een enorm onderbelicht punt.
Een vintage exemplaar is vaak veel mooier. Mits in goede staat. Juist door de bakelite inlay, of juist door het plexi glaasje, of juist omdat de afmetingen net iets subtieler zijn.
Daar kan eigenlijk nooit saffier glas of moderne afmetingen e.d. tegenop.
Of het nou yema is of dat het nou Patek is.
Maar dat zie je natuurlijk pas side by side en irl.
Dat klopt 100%.
Heruitgaven zijn het vaak ‘net niet’.
Neem nu zelfs Rolex. De huidige cataloog heeft enkele hele mooie modellen, maar een moderne sub en een goede vintage sub hebben een heel andere vibe.
Maar als je een retro-geinspireerde baltic, furlan marri, longines of wat dan ook mooi vindt, gewoon doen. Maar dat is dan een nieuw horloge.
De hele heisa rond “faux patina” van enkele jaren terug boeit me ook niet zo. Voor mij is dat gewoon een kleurkeuze.
Is het vintage?
Nee.
100 procent waar.
De afweging is daarom gemak, bedrijfszekerheid, waterdichtheid, verkrijgbaarheid van onderdelen vs. unieke schoonheid…
Moeilijk, moeilijk. 
Vandaag een èchte vintage om de pols.
Ongepolijste jaren zeventig Favré-Leuba Shark I met de originele NSA bracelet
(weet het natuurlijk niet zeker maar denk dat ik de enige ben hiermee)
Kijk hoe de indices overeenkomen met de bracelet. 
Caliber is ook bijzonder:
De kroon kun je indrukken voor datumverzet.
Het caliber FL1152 is tot stand gekomen door een samenwerking tussen Doxa, Eberhard, Favré-Leuba, Girard-Perregaux en Zodiac.
Ding werd in 1974 gekopieerd door Sicura dus zal uit begin jaren ‘zeventig zijn…
Al dit soort leuke feitjes heb je toch vooral/alleen maar met vintage.
Argos catalogus 1974
Ik ben helemaal fan van echte vintage horloges en vind retro heruitgaven iets als Senseo versus echte koffie of laminaat versus een echt eikenhouten vloer. Je moet wel een bovengemiddelde relatie hebben met een (goede) horlogemaker. Maar ook dat is een onderdeel van de liefde. Je kan natuurlijk ook zelf in de leer als horlogemaker.
Nee, ‘nieuw vintage’ bestaat niet. Dan is het inderdaad ‘retro’ of ‘vintage vibe’.Vintage is ook gewoon ‘oud’ en (tenzij het écht ‘new old stock’ is) en ‘tweedehands’. Kun je geen gebruikssporen verdragen, dan moet je niet aan vintage beginnen.
Vintage is wat mij betreft geen streven op zich, maar ik heb om verschillende redenen wel vaak een voorkeur voor oud. Vaak heeft het dan ‘historie’ of een verhaal. Ook heeft het iets bijzonders en onderscheidends. Je kunt iets dragen wat de meeste anderen niet hebben.
Soms heeft het zeldzaamheid. Dan is vintage meer voor verzamelaars. Als je per se een specifiek model wilt dat al lang niet meer wordt gemaakt móet je wel vintage kopen. Soms betaal je daardoor dan veel meer dan een vergelijkbaar horloge nieuw zou hoeven kosten. Daar kies je dan zelf voor.
Maar vintage kán ook juist goedkoper zijn dan nieuw, waardoor het bereikbaar is als nieuw te duur is. Veel beginnende liefhebbers zullen zich nog geen nieuwe Omega kunnen veroorloven, maar wel een Seamaster uit de sixties voor een paar honderd euro.
Heel veel geweldig uitziende horloges van andere merken uit de jaren '50, '60 en '70 zijn zelfs voor onder de 100 euro te koop en tóch vintage. Denk aan de 10-euro-bakken op de Rikketikbeurs. Ik heb daar meerdere leuke vintage exemplaren uitgehaald die gewoon liepen en compleet waren. Beetje oppoetsen, bandje er aan en dragen. Dan hoef je voor het mijnenveld waar altijd voor gewaarschuwd wordt niet druk te maken. Als hij stopt met lopen koop je gewoon een andere en toch draag je vintage.
Vintage is vaak wel kwetsbaarder, maar daar kun je rekening houden en wat voorzichtiger door zijn. Als je dat niet wilt, maar het je alleen om de stijl en de vibe gaat hoef je daar ook niet per se kapitalen voor uit te geven, maar kun je ook een Seiko 5, Timex, Vostok of iets dergelijks kopen met retro stijl of vintage vibe. Die horen echter niet thuis op het bruine deel van het forum als ze nog geen 25 jaar oud zijn.
Mijn vintage horloges zijn allemaal erfstukken en daarom ben ik extra gemotiveerd ze in ere te houden. En ik vind ze ook gewoon heel mooi en vooral heel comfortabel dragen.
Als ik een dag risico loop op veel werken in de buurt van water draag ik wel iets moderns.
Ik heb een paar vintage stukken gekregen / geërfd. Daar ben ik heel blij mee. De Seiko is helaas in slechte staat zelfs na een beurt. Dat betreur ik enorm omdat het een mooi horloge is, maar deze is heel intensief gebruikt door m’n vader en loopt gewoon slecht nu. De stalen band is ook te klein voor mij. Dit horloge staat nu in een display kastje mooi te wezen.
De Rodania is een erfstuk dat ik sporadisch draag.
Onderstaande horloge is nieuw en heb ik gekocht omdat ik het design mooi vind. Denk dat de kleinere maten en deze look weer een beetje terug is gekomen wellicht.
mag je imho in de overgrote meerderheid van de gevallen één op één vervangen door “ouwe meuk”.
Ik zou altijd kiezen voor
want er is voor mij geen enkele correlatie tussen
als het om voorwerpen gaat.
Is de allerbelangrijkste afweging voor mij.
Dat gezegd hebbende heb ik wel enkele toffe gouden erfstukjes (JLC, Longines, Omega) uit de 50’s en 60’s die ik me bij gelegenheid wel zie dragen. Ik heb begrepen dat een grondige technische revisie door een niet-beun ongeveer evenveel zou kosten als de goudwaarde van zo’n horloge. Daar moet ik nog even over nadenken. 
Rechts: moderne tudor die het “gewoon doet” en duizendmaal strakker en beter is gewoon door de voortschrijding van de techniek. Links: een rattige omega die ik voor twee kwartje vijftig van marktplaats heb geplukt. Loopt denk ik ok-ish want binnen de marge van een tweehander zonder secondewijzer en minutenindices, een ratelband waar me toch een partij zooi uit kwam en een glaasje dat bijna niet meer leesbaar was door alle krassen. Raad eens welke ik eigenlijk leuker vind… het hobbyen met de imperfecte meuk van vroeger is de halve pret.
Eerder dit jaar had ik trouwens ook een modern horloge met vintage vibes, onder meer door fauxtina lume. Doet het voor mij: gewoon net niet.
Dus: vintage voor de leuk, modern als ik ergens echt op tijd moet zijn en reinterpretaties lekker laten liggen.
Oe! Die seiko met integrated bracelet vind ik gaaf!!
Dit is een Bulova Accutron Spaceview. uit 1966 .
Prachtige band!
Liever naakt dan namaak.
reïssue = mooi woord voor counterfeith,namaak, jatwerk,copyrightovertreder,fantasieloze ontwerper enz.
Wel of geen erfstuk maakt voor mij een groot verschil bij vintage horloges.
Bij erfstukken heb ik het er voor over ook al zijn de revisie kosten vaak onevenredig hoog.
Ook als de fabrikant zèlf een re issue uitbrengt?
