ook bij mij is vintage ouder dan 25 jaar,
in het begin van de hobby ben ook ik los gegaan op vintage, veel in korte tijd binnen gehaald, maar toch moeten vaststellen dat er later bij elk horloge nog servicekosten bij kwamen.
en dan zaten er zoals gewoonlijk ook gebruikerssporen op, bij sommigen meer dan bij anderen, en dat begon mij toch wel te irriteren.
daarom ook zijn er toen weer velen terug vertrokken en ben ik meer op “jacht” gegaan naar de “mint vintage” stukken.
natuurlijk hebben deze ook op tijd en stond een servicebeurt nodig (trouwens nieuwe modellen ook hoor) maar dan heb je een vintage die er echt nog goed uit ziet, zonder krassen, deuken en dergelijke
dit is nu zo een van de mint vintage in de collectie:
Ik ben zelf heel erg weg van (echte) vintage horloges ca. jaren 60 tot en met jaren 80. Ik heb er dan ook een flink aantal gehad. Ik hoor veel mensen altijd zeggen dat je beter geen vintage horloges kunt kopen omdat je vaak een miskoop doet of omdat ze slecht of niet lopen zonder service, maar ik heb daar zelf eigenlijk nooit echt last van gehad. Al mijn vintage aankopen, met uitzondering van een paar projectjes die ik voor een prikkie had gekocht, deden en doen het nog steeds hartstikke goed.
Ik vind dat bij vintage horloges de geschiedenis, de krassen, en soms de euvels/eigenaardigheden juist onderdeel uitmaken van het aantrekkelijke karakter. Een moderne reissue is wat mij betreft dan een mooi stuk ontwerp, wat ik ook zeker kan waarderen, maar ook niet meer dan dat.
Ik heb zelf bijvoorbeeld deze Seiko Presage “Style60s”. Een mooi ontwerp geïnspireerd door (skin)divers uit de jaren 60 (zoals de naam al suggereert), maar ik zie het niet als een vintage horloge.
Ik heb echt niks met reissues. Het enige wat die mij doen is me meer laten verlangen naar het vintage origineel. Ik heb ook wel moderne horloges, maar dan graag ook van een modern ontwerp.
Reissues zijn eigenlijk altijd slappe aftreksels van het origineel met weer zo’n stomme te dikke standaard eta erin waar ik uurwerktechnisch helemaal niet warm voor loop en waardoor die reissues meestal ook veel te lomp zijn. Ik wil gewoon ook die mooie oude handwinder uit die tijd erin.
Verder hoort bij vintage ook de jacht naar een mooi exemplaar, het gevoel dat je een stukje historie hebt dat je niet zomaar ergens kunt kopen maar waar je jarenlang naar op zoek moet.
Ik heb moderne en vintage horloges die het momenteel allemaal heel goed doen.
Tevens 2 remakes de Certina DS-2 Powermatic en de Timex Q 1978 day-date reissue.
Gewoon omdat ik dit mooi vind en er toch nog steeds heel erg blij mee ben.
De vintage is ook heel mooi en doen het ook fantastisch.
Maar omdat ik zelf geen sleutelaar ben en er geen verstand van heb is het lastiger want als er problemen mee zijn vind ik het niet fijn en lastig om er anderen mee lastig te vallen.
En dan bedoel ik de gerespecteerde en bekwame sleutelaars op HF.
Ik heb een penanker Ingersoll heel leuk en mooi maar die vertikte het om door te tikken.
Ze liep 5 stappen en stopte dan weer.
Dan wordt het voor mij toch wel lastig om iemand te vragen om me te helpen ermee.
Dat is voor mij toch wel een dingetje.
Gelukkig doet ze het weer fantastisch door de vakkennis en hulp van 2 super HF ers
Maar vintage is heel mooi en ik vind modern ook prachtig.
En nieuwe horloges met een oude vintage look ook dus gelukkig kun je overal genoeg vinden er is keus zat.
En de vintage horloges draag ik ook echt en heb ik niet om naar te kijken in de box want daar koop ik het niet voor.
Zelf heb ik 2 vintage horloges en er zouden er best meer kunnen komen. Waarom vintage? De charme van iets wat al 50 jaar oud is? Omdat ze mooi zijn, omdat de afmetingen beter bij mijn kleine polsje passen?
Verder niet onbelangrijk, ik hou niet van de grote, te shiny horloges. Bij juweliers in de etalage vind ik horloges vaak speelgoedachtig eruit zien.
Wat kosten/betrouwbaarheid gesproken. Mijn eerste vintage heb ik via marktplaats gekocht (blijkt een lid van dit forum te zijn) opgeknapt/geserviced en loopt als een tiet. Mijn 2e via catawiki, opgeknapt en geserviced, loopt ook perfect. De verkoper had veel goede recensies. Of het een frankenhorloge is? Geen idee, maakt me ook niet heel veel uit als dit zo is.
Wat kosten betreft, de eerste was 100 euro, mijn King Seiko uit 1971 was inclusief verzend op opgelden 578 euro. Koop daar maar eens een nieuwe reissue voor.
De benaming “Vintage” dekt naar mijn gevoel hele oude horloges,hoe oud daar zijn wel richtlijnen over veronderstel ik,zelf beschik ik over mijn communie horloge en een horloge van grootvader, beiden hebben service nodig,maar ik heb ze niet in roulatie.
En dan heb ikzelf een omega seamaster uit 1960 gekocht die helemaal naar nieuw is hersteld en recent service heeft ondergaan,movement is origineel in-house caliber 268,daar heb ik nog jaren plezier van,dit is voor mij ook vintage,zonder krassen of mankementen,mint conditie,ben geen waarde vintage verzamelaar,maar liefhebber,de kleine diameter van 35 mm vindt ik wel te klein.
O.k., hier haal je verschillende begrippen doorelkaar.
Counterfeit = een namaakproduct is een ongeoorloofde kopie die de reputatie van het oorspronkelijke merk misbruikt. Dit is gewoon verboden en wordt hier op HF ook niet getolereerd.
Ik denk dan ook dat jij bedoelt de (ook op HF vaak misbruikte) term hommage = In tegenstelling tot illegale replica’s (namaakhorloges), proberen hommage horloges niet het originele merk te imiteren qua branding, maar wel qua esthetiek en ontwerp. Ze hebben hun eigen merknaam op de wijzerplaat.
Dan zijn er idd nog reissues: is een horloge dat door het oorspronkelijke merk opnieuw op de markt wordt gebracht als een getrouwe reproductie van een historisch model uit hun eigen collectie. Het is een officiële heruitgave, vaak met moderne updates.
En van die laatste groep zijn echt ontelbare varianten, waarnaar heel veel vraag is en die ook volkomen geaccepteerd zijn, in de horloge(hobby)wereld. Ook als jij ze persoonlijk kut vindt. Technisch gezien hebben we het over een reissue als er op z’n minst enige tijd zit tussen het (historische) origineel en de nieuwe versie (van hetzelfde merk, dus), met (veel) kenmerken van het origineel. Maar eigenlijk zijn heel veel of bijna alle onder liefhebbers populaire modellen voorborduursels op een ouder model. Denk aan de Submariner en Speedmaster.
Interessant topic. Centrale vraag wat mij betreft: Wat versta je onder vintage?
Is het iets authentieks dat uit een specifieke stijlperiode stamt, van goede kwaliteit en met ‘een verhaal’? Of bedoel je ‘retro’, wat dus nieuw is, maar in oude stijl? Hoe zit het met de tijdloze modellen, die vrijwel ongewijzigd nog steeds worden geproduceerd?
Een mooi voorbeeld zijn de Flieger horloges van de Luftwaffe. De echte uit WO2 zijn lastig te vinden, maar het naoorlogse aanbod is reuze, maar deze zijn wel aangepast wat formaat en kwaliteit betreft. Zelf zoek ik bijvoorbeeld iets dat dicht bij het origineel ligt, maar op formaat zal ik wel iets kleiners willen dan 55 mm. Laco heeft een ‘Erbstück’ lijn, die horloges zijn kunstmatig verouderd, waardoor deze de uitstraling van een schuurvondst hebben. Dat gaat mij te ver.
Een echte vintage in mijn collectie is de 18 karaat gouden Certina die mijn opa eerste helft jaren 70 als jubileumcadeau kreeg. Echt vintage in mijn ogen. Helaas met 34 mm wel te klein in diameter voor mijn pols. Ook loopt deze ondanks een servicebeurt niet meer op tijd. Dus een bewaarexemplaar.
Dat zit in je hoofd, niet in je pols.
Er zijn hier op het forum horlogemakers zat die met graagte je erfstuk onder handen nemen als dat nog enigszins technisch kan.
Mag ik reclame maken voor @Serge2 ?
Er was hier nog iemand die me super geholpen heeft met iets uit een erfenis, maar kan z’n bericht en naam niet meer direct voor de geest halen…
Technisch gezien hebben we het over een reissue als er op z’n minst enige tijd zit tussen het (historische) origineel en de nieuwe versie (van hetzelfde merk, dus), met (veel) kenmerken van het origineel. Maar eigenlijk zijn heel veel of bijna alle onder liefhebbers populaire modellen voorborduursels op een ouder model. Denk aan de Submariner en Speedmaster.
