Er is op dit forum, met name in de “Show je collectie op één foto” topics, veel te doen over “side collecties”, maar er is nog nooit een topic geweest over het hoe en waarom.
Zoals ik er naar kijk: There’s no such thing. Ik heb een verzamelingetje horloges, en daar zitten lievelingen bij en wat zwakkere broeders, maar het is gewoon een verzameling. Ik kan van elk horloge ook vertellen hoe het er is gekomen, waarom ik het heb of nog steeds heb, en wat ik er van vind.
Daarom vind ik eerlijk gezegd van die foto’s van zes horloges die gepresenteerd worden als “de collectie” terwijl er nog een stuk of 20 gewoon genegeerd worden gewoon ergerlijk. Je bent in principe een PR verhaaltje aan het posten wat opgepoetst is om alleen het coolste van het coolste te laten zien. Ik denk wel eens dat dat een ziekte is van de moderne tijd, waar iedereen steeds alles doet voor de likes of de publieke perceptie.
Er zullen genoeg mensen zijn die het hartgrondig oneens zijn met die uitspraken, dus kom maar op! Laat je “side collectie” zien, en leg en passant even uit waarom ik het mis heb.
Voordat iemand gaat zeuren dat ik eens een fatsoenlijke doos moet kopen… Daar is het geld inderdaad niet in gaan zitten. Komen gewoon van Ali. Hoe dan ook heb ik gewoon één verzameling van 18 stuks, en zitten er twee erg zwakke broeders bij, uiterst links in de kleine doos.
De onderste quartz doe ik niet weg omdat hij geen stuiver waard is en ik 'm al sinds 2007 of 2008 heb, de Aristocrat er boven is grootvader’s horloge wat volgens mij ook geen stuiver waard is, en wat ik ook meh vind. Bij die laatste heb ik geen gevoel behalve dan “waarom heb ik dat ding ooit meegenomen?”.
Om Fratello te citeren: Let us know your thoughts in the comments.
Net als jij heb ik geen side collectie. Ik ben blij met- en trots op alle horloges die ik heb, van de goedkoopste tot de duurste en draag ze dus ook allemaal. Ik post ook foto’s van allemaal, echter nooit tegelijk op één foto. “Ik loop er niet mee te koop” is al jaren mijn motto.
Ach, de quartz die ik in 2007 of 2008 kocht is absoluut niet meer m’n stijl. Das war einmal. Ik voel ook geen trots, in die zin. De enige waar ik wel trots op ben is deze:
Vier jaar genegeerd wegens duur en vervolgens moeilijk te krijgen, vervolgens een exemplaar gevonden in Japan en richting Nederland besteld, en na allerlei ongelukken, omwegen, vertragingen, en miscommunicaties het horloge nu dan toch in bezit. Dat was niet zomaar een traject waarin ik een horloge kocht, zeg maar.
Dat neemt niet weg dat ik, het erfstuk van m’n grootvader daargelaten, een soort band heb met alle horloges die ik heb. En ergerlijk genoeg met sommige horloges die ik niet meer heb. Dat zijn wel overwegend (Grand) Seiko’s.
Ik heb dat ook bij al mijn horloges, een stuk of 20
bij de ene is de band wat sterker dan bij de ander.
Denk aan gekocht bij geboorte, 1e echte salaris, gekregen van een vriend etc.
ik koop ook wel eens wat impulsief , vaak op HF, en die blijven dus niet altijd, maar de rest wel.
Tja, blijven, blijven… Omdat ik op een gegeven moment 28 horloges had en het de spuigaten uit liep heb ik een knalharde “kill your darlings” strategie bedacht. Eentje er in betekent eentje of zelfs meerdere er uit. Dan hou je op een gegeven moment ook wel op met verzamelen omdat je op een punt aan komt dat je niet of nauwelijks nog iets weg wilt doen van wat je hebt.
Er zijn hier de laatste tien jaar zo’n 80 horloges gekomen en gegaan, denk ik zo.
Is ook al een aantal jaren mijn credo en dat bevalt goed. Collectie was ooit zo’n 15 stuks, nu heb ik voor mezelf een maximum van 10 gesteld. Op dit moment 9 stuks……
Ik heb maar 1 verzameling. Wel onderverdeeld in dozen. Deze doos voor zes heet “Allerlei”. Dus geen warts. Ook deze zijn me dierbaar. Alle drie gekocht hier van HF leden. Spotgoedkoop.
Een Mondaine M-Watch chrono, een Hanowa Grenadier en een TW Steel dual time. Zie je zelden. En dat zal een reden hebben. Kan mij niks schelen. Ik vind ze mooi.
En er is nog plek voor drie! Een plek is al besproken voor deze:
Een Trans Continents. Een JDM modemerk met Citizen uurwerk. Deze was niet spotgoedkoop. Sterker nog: by far mijn duurste horloge. Gaat toch mooi in het doosje “Allerlei”. Want ze horen er allemaal bij.
Ik heb een Seiko die ik om heb tijdens mijn werk, gekocht toen ik toevallig langs de winkel liep en zag dat het een leuke aanbieding betrof.
Er zijn namelijk ook mensen die niet de hele dag op kantoor zitten of bij een klant achter een computer hun kunstjes vertonen en de kans op beschadiging van het horloge erg groot is tijdens hun dagelijkse activiteiten. En er zijn zelfs mensen die in een omgeving werken waar een mobiele telefoon in principe verboden is.
Maar goed, de Seiko een leuk ding en niet echt mooi maar ook op mijn werk vind ik het zo nu en dan fijn om te weten hoe laat het is. En mocht hij kapot gaan dan koop ik een andere en met een beetje geluk weer een leuke aanbieding.
Dit horloge is geen deel van mijn verzameling, zoals ik ook de muntjes, die ik soms tussen de kussens van mijn bank vind, niet tot een muntverzameling vind horen.
Hetzelfde voor de kinderpostzegels 2023, die ik onlangs in een lade vond, deze zou ik ook niet als deel van een postzegelverzameling zien.
Dan blijven er zes horloges over waar ik weken, soms maanden over heb gedaan om ze te kopen.
Filmpjes kijken, reviews lezen, passen, twijfelen en uiteindelijk een beetje zenuwachtig kopen. Niet kunnen wachten tot je thuis bent om hem om te doen en als je hem meteen hebt omgedaan meer op je pols letten dan op de weg.
Deze horloges doen iets met me als ik ze om doe, deze zes vormen de verzameling.
Er zijn trouwens ook zat omgevingen waarin horloges streng verboden zijn vanwege hygiëne of het risico om jou in een machine met enge tanden te sleuren, enzo.
Of jou in het geheel zo hard in de rondte laten draaien dat je een soort van roze nevel wordt.
Vind ik ook, voor een horloge dat niet bij je collectie hoort zeker!
Heel erg mooi spul! 4/6 zou ik zelf ook graag willen hebben
Je zou mijn doos met twaalf horloges mijn collectie kunnen noemen. De laatste tijd was het daar te krap, maar die tijd is voorbij. Van de opbrengst van de verkochte horloges koop ik een paar chique bandjes. Dat levert geen ruimtegebrek op.
De twaalf overgebleven horloges zijn niet allemaal essentieel. Dus als ik een horlogewens in vervulling wil laten gaan dan mag er ook weer één weg uit de doos. Omdat het zich in één doos bevindt, noem ik het geen side collectie.
Hiernaast heb ik knutselmateriaal. Handwinders in verschillende staten van ontbinding. Ik ben op de één op andere manier beter in het demonteren van een uurwerk dan in het monteren. Vreemd
En een plaatje dan maar. Wat zouden we zijn zonder plaatjes. Ik kan niet wachten om deze te ontleden.
Tja, ik zou m’n dagelijkse betrouwbare werkpaard waar ik de hele tijd m’n werk mee deed zeer zeker niet als van buiten de verzameling zien. Dat ding dient je zo trouw dat het ergens meer respect verdient dan dat. En ja, ik antropomorfiseer soms objecten.
Waarom zou je dingen als “side collectie” betitelen? Dat is wat ik wil begrijpen. Ik zou dat als deelverzamelingen zien, zoals ik een deel “rechthoekigen” heb, en een deel “Japans”, zeg maar, en niet als stiefkinderen.
Nou, allemaal. Alles wat je het op één of andere manier niet waard vindt om in het “hele verzameling op één foto” te tonen.
Zoals ik al zei, ergens heb ik het idee dat die deelverzamelingen meer liefde verdienen dan ze krijgen. En het zou zomaar eens interessante verhalen of horloges op kunnen leveren.
De Longines is mossel noch vis, kan niet volgen met het echte werk, en nu ook niet direct een strandhorloge. Maar blijft als herinnering aan een mooie dag. Af en toe draag ik hem als ik daar zin in heb.
De Garmin was 2j mijn hoofdhorloge, omdat mijn twee toenmalige automaten uit dienst waren. Maar uiteindelijk miste ik toch de ziel van een mechanisch horloge. Wordt nu enkel nog gedragen bij lopen/wandelen/skieen/…
En nog een side collectie met twee duikers die ik kocht vlak na de geboortes van mijn twee zoons. Draag ik heel sporadisch in huis maar ik hou ze nieuw tot de jongens wat ouder zijn.
op de seconde wijzer
.
