De Certina spookt nog steeds door m’n hoofd. De plaat, de rode seconde wijzer, de band. Er was een klik. De Omega ook: de magie van een horloge omdoen en dat 'ie dan tot leven komt door te gaan lopen vind ik mooi. De Omega voelt wat volwassener - maar had ook wat meer gebruikersporen. En de plaat van de Certina vond ik net wat meer hebben.
En natuurlijk was er een prijsverschil. Omgerekend zo’n 300,- voor de Certina en 800,- voor de Omega.
En als ik de checklist langsloop klopt het dat ik niets heb gekocht: ik heb namelijk geen idee:
De staat was misschien iets te gebruikt?
Ik ken de types, modellen, varianten niet.
Keek ik naar kwaliteit? of alleen een leuke wijzerplaat?
Herkomst onbekend,
verkoper onbekend, dwz: een man die volgens mij weinig kennis had over de horloges, waar best wat mee valt te marchanderen maar die daar ook gewoon staat om z’n geld te verdrienen.
Nee, ik geloof niet dat er mee is gerommeld. Maar wederom, ik heb geen idee.
Ja, beide horloges zijn goed gebruikt.
Nou is dit artikel allicht niet gericht op mij die op een marktje een Certina van 300,- ziet liggen, noch de doelgroep Omega van 800,-
Maar ik kan me goed voorstellen dat deze principes wel universeel gelden.
Hoe doen jullie dat? Welke overwegen en gedachten krijgen jullie bij het lezen van dit topic en kunnen jullie mij meegeven?
Hoe duurder iets is, hoe kritischer ik ben. Want mocht je er vanaf willen dan is het veeeeel makkelijker verkopen als je weet dat het klopt.
Daarnaast vind IK originele horloges leuk, en redials niet. Voor zover ik met deze aardappelfoto kan zien kloppen deze platen, maar deze horloges zijn niet mijn expertise gebied. Veel funky kleuren worden in India verzonnen maar in de jaren 70 komen dit soort kleuren ook in zwitserland wel voor.
Staat is leuk voor verzamelobjecten. ALs je ze gewoon wilt dragen is een krasje meer of minder niet het einde van de wereld. Zeker niet als de prijs ernaar is. Je moet niet de hoofdprijs betalen voor een horloge die niet de hoofdprijs verdiend.
Ik heb zo’n certina met blauwe bullseye plaat gehad, en verkocht voor 125 of 150 euro. 300 euro lijkt mij ambitieus.
Sommige standhouders op een rommelmarkt denken dat ze een chique antiekwinkel hebben in plaats van een plekje tussen aan de ene kant tweedehands tupperware bakjes en aan de andere kant imitatie Pokémon kaarten.
Er wordt door een terugkerende standhouder in mijn stad al jaren een vintage Omega aangeboden voor een paar K. Soms vraag ik voor de lol nog eens naar de prijs.
Alsof iemand dat bedrag wil aftikken zonder enige referentie of garantie.
Buy the seller, lees ik hier wel eens. Dan houd ik het op rommelmarkten bij knakenwerk en een lekker bakje frites.
Die standhouders kunnen toch ook een antiekzaak hebben? Dat had mijn opa ook stond op de markt en had een antiek zaak in het centrum van Den Haag, dus ja dat kan gewoon.
ALS ik op een markt een oud horloge wil kopen met oud uurwerk vraag ik altijd even te passen, maak ik een foto en wind ik het horloge op, dan kom ik na een uur terug. Als het horloge ‘prima’ loopt heeft hij met een uur geen afwijking. Heeft hij dat wil koop ik hem niet.
het is natuurlijk geen echte test, maar je weet wel dat als hij na een uur al niet meer goed loopt het echt een ‘frikandel’ is…
