Nou, over de titel heb ik even moeten nadenken. Maar het is gelukt. En het is inmiddels een tijd geleden dat ik een epistel over een nieuwe aanwinst heb geschreven, terwijl er toch wel het één en ander is gepasseerd.
Om daar maar op door te gaan, de andere soort wetmatigheid is dat met de regelmaat van de klok bij horlogeliefhebbers de drang naar wat anders ook de kop weer opsteekt. Of om praktische redenen iets anders gewenst, dat kan ook.
In ieder geval, het is weer zover. En jammer genoeg heeft mijn Grand Seiko SBGH299 na zeven plezierige maanden uiteindelijk tóch verloren.
De dikte van de meeste automatische Grand Seikos en het gebrek aan lume op de modellen die ik het liefst zou hebben nekt ze telkens voor mij weer.
Enfin, @daffie is er dan weer, terecht, superblij mee. En bij deze nog van harte met die aanwinst David!
Verder helpt ook niet dat ik al tijden een kleine voorliefde heb voor Worldtimers. Dus geen horloge met een GMT complicatie/wijzer, maar met een “tijdzone stedenring”.
Het horloge wat ik het langste in bezit heb, is niet voor niets mijn youngtimer Tissot Worldtimer uit 1994.
Niet dat ik voor het werk nog veel reis, integendeel. Periodiek een vakantie binnen Europa is het wel zo’n beetje en vanuit mijn werk heb ik geen internationale connecties waar ik rekening mee moet houden.
Ik heb dus die tweede tijdzone of wereldtijden helemaal niet nodig.
Maar goed, “er was eens”, zo begint een verhaal meestal. Oo ook hier. Ergens tijdens een vakantie in 2016 als ik me goed herinner, iets met een horlogewalhalla in het voormalig Oost-Duitsland. Een klein plaatsje wat Glashütte heet.
Naast wat andere horloges, Glashütte Original bijvoorbeeld, werd ik in het Glashütte Uhrenmuseum getriggerd door de Nomos Zürich Weltzeit. Een worldtimer, die in 2010 al werd geïntroduceerd met een redelijk bijzondere layout én een in-house uurwerk.
Met dank aan het interwebs / hodinkee.
Fascinerend vanwege de techniek, maar in het wit maakte het me nog niet heel warm.
Op het forum zie je ze ook zelden en zeker de nachtblauwe al helemaal niet, die ik beter vind, maar toch nog aan de drukke kant.
Laag op de prioriteitenlijst dus, maar wel latent in gedachten.
Tot, je zult het net zien, vorig jaar Nomos hun nieuwe worldtimer introduceerden. Ik was verkocht, maar ik heb dat verdrongen, want ja, nét natuurlijk een pracht van een GS gekocht, na een zoektocht naar wat “specialers”.
Het gaat toch altijd weer anders en uiteindelijk kwam ik bij @WristCandy de nieuwe (non-limited) tegen. De Limiteds zijn me wat te wild dus ik moest toch weer geduld hebben.
Een zekere goed afleesbare, chique-sobere distinctie ligt me meer.
Na een paar weken voor mezelf om de hete brij heen draaien heb ik toch de knoop doorgehakt en presenteer ik! 
O, wacht.
Over die soberheid en Duitse zakelijkheid gesproken, eerst een soort van un-boxing. Je betaalt in ieder geval niet voor de verpakking. Niet dat daar wat mis mee is bij andere merken, maar toch.
Daarom nog een keer:
Hierbij mijn nieuwe aanwinst!
De Nomos Club Sport neomatik Worldtimer!
Geen poes-pas in de doos, anders dan de garantiepas, een degelijke tool om de hometime in te stellen, een poetsdoek in een reisetui in het doosje, meer is het niet. Maar het is ruim voldoende en scheelt een hoop opbergruimte.
Tsja, wat vind ik er nou zo bijzonder aan?
Om te beginnen, Deutsche Gründlichkeit. Het voelt gewoon super-degelijk. Punt.
Maar vooral de dikte, of het gebrek daaraan en daarmee het draagcomfort.
Een in-house uurwerk wat er voor zorgt dat het horloge ook niet dikker is geworden dan een hele whopping 9,9mm en dat bij een diameter van 40mm. Vergelijk dat met de gegane Grand Seiko, die zonder complicaties al ruim 14mm dik is. Niks mis mee, maar ik stoor me er blijkbaar voor een dagelijks horloge toch erg aan.
Mooi meegenomen is dat het uurwerk ook nog goed is afgewerkt.
Het horloge heeft relatief lange lugs, maar omdat ik best platte polsen heb geeft het een voor mij betere “fit” en valt gewoon mooier op de pols.
En dan, verrassend, de vouwsluiting sluit “verkeerd om” en hoe gek dat ook moge klinken, voor mij vormt de band daardoor vele malen beter om de pols dan heel veel andere vouwsluitingen. Daarmee is het vaak passen en meten, maar hier dus niet.
Draagcomfort dus. Ik had het niet helemaal verwacht maar dat is echt waar dit horloge in uitblinkt.
Over de die degelijkheid en toch ook functionaliteit gesproken, een quick-change systeem op de banden is gewoon handig, banden verwisselen is een fluitje van een cent, en je weet af fabriek dat je de juiste pushpin diameter hebt.
Daarnaast is een micro verstelling op de band natuurlijk fijn. Natuurlijk kan het mooier in plaats van zo’n rij gaatjes, in de sluiting, maar aan de andere kant, functioneel. Wat wel erg handig is dat er geen fancy glidelock, schuif systeem, whatever is gebruik, maar wél gewoon functioneel een een quick-change systeem op de band. Nah. Je gebruikt het zelden, maar als het nodig is, geen gepiel met pinnetjes en wegschietende pushpins.
Alleen even zorgen dat je nagels niet te kort zijn. 
Verder is met de afwerking he-le-maal niets mis. Glashütte heeft een naam op de houden. En Nomos ook.
De verdieping van de wijzerplaat. 
Zomaar even wat fotootjes.
Overigens de 24-uurs indicator is tegelijkertijd de home-time.
Door middel van de pusher wordt de urenwijzer verzet en verspringt ook de tijdzone automatisch mee. Een, denk ik, innovatief systeem.
Ook de “KLAK” waarmee pusher reageert en de de steden-schijf instant verspringt voelt top. Degelijk. Strak.
Om het af te ronden: Een waterdichtheid van 100m, ook nog eens goede lume en goed uitgelijnde subdials. “What’s not to like?”, in goed Frans.
Daarom nog wat fotootjes om het af te ronden. Bedankt voor het lezen!
Ik is blij!
. Fantastisch fotowerk 