Kinderfeeste gehad, meute weg, tijd om weer een mooi horloge om de pols te slingeren.
Slinger ik wat later mn pols tegen het granieten blad van het kookeiland…
Je hoort en voelt die tik.
Je weet het al, foute bingo!
Je wilt niet kijken. Maar het moet. Ontkennen en negeren heeft geen zin.
Dan de horror… daar gaat de zaratsu.
Ja ik vloekte wel flink… half uur flink chagrijnig.
Maar horloges zijn gebruiksvoorwerpen met het risico op beschadigen.
Het is zonde maar kan als gewenst gerepareerd/vervangen worden.
Ik denk bij mij m’n two tone GMT master die op de bodem van het Gardameer ligt. Denk een push pin die sneuvelde op de jetski. Die had ik met box en papieren gekocht voor €2950 trouwens, niet meer voor te stellen.
Nouja, er zit wel een verschil in een hilarisch ongelukje met een kras tot gevolg, of het verliezen van een Rolex op het gardameer. Wat een nachtmerrie is dat.
Ik was 16 en had in tegenstelling tot wat klasgenoten geen brommer. Niet getreurd, je mocht altijd aanhaken bij iemand die bij jou uit het dorp kwam. Dat ging vaak goed tot die keer dat onze sturen elkaar raakte, ik over het mijne gelanceerd werd met 50 km/h en m’n in 1980 aangeschafte Casio over het asfalt ging.
Dat foto’s kunnen vertekenen blijkt hieronder. Je ziet de schade aan het venster (m.n. van boven) waar kunststof ontbreekt, de vrij diepe krassen vallen niet echt op. De laatste tijd overweeg ik deze op te knappen, nu heb ik alleen één keer wat Polywatch gebruikt waardoor de doorzichbaarheid/helderheid enorm is verbeterd. Anderzijds maken de krassen ook onderdeel uit van z’n geschiedenis, zoals ik op m’n hand ook nog de littekens heb van deze valpartij.