Dag F,
Er zijn een paar deel vragen/elementen die mij bezig houden, sta me toe om die op een rijtje te zetten zodat we daar verder over van gedachten kunnen wisselen:
- het merk, het ene merk (en type) is het andere niet, een geel gouden Frank Müller is geen Rolex Daytona en schrijft dus anders af/neemt anders toe in waarde. Daarnaast is er van een aantal type horloges al gezegd dat ze zelfs onder de 33% list worden verkocht (Maurice Lacroix, Romaine Jerome etc.) terwijl patek Philippe, Rolex en Richard Mille een ander spel is. Dit zou wat beter helpen om het normale - pre corona- speelveld te schetsen…
Verder is de handel van roofkunst van joden in de tweede wereldoorlog niet te vergelijken met deze situatie. De omstandigheden waren anders (op de vlucht en geld verwerven voor de vlucht, of erger - de bezetter die geroofde kunst van een omgebracht iemand verkoopt-) of quarantaine met voldoende liquiditeit in de markt maar niemand die er op uit kan/mag gaan om wat te kopen gecombineerd met angst voor wat komen gaat.
Ik hink nogal op twee poten (daarom is het zo een leuk ethisch dilemma), aan de ene kant zou je iemand kunnen “helpen” met liquiditeit - ter herinnering, zelfs schaap en Citroën stond bijna op omvallen in 2008 en een grijze tussenhandelaar schoot hem te hulp - want niemand anders kocht horloges-, die opgebouwde relatie is hen later weliswaar duur komen te staan maar dat is een ander verhaal. In het beste geval heeft hij zijn inkoop terug, in het slechtste geval verlies.
Aan de andere kant, en ik merk op dat je met hetzelfde dillemma worstelt, pre Corona was de mail al de deur uit geweest met de verwachting dat ze niet zouden reageren omdat het niet rendabel is, mochten ze - noodgedwongen- jouw bod accepteren, ontneem je ze dan de kans om in een later stadium wel een hoger bod te krijgen en een betere marge te maken (of geen verlies)? Of staat de bank al voor de deur en voorkom je met jouw 10k een veiling?
In hoeverre gaat ene transactie via het anonieme internet nog over ethiek, was het je buurman geweest die toevallig in horloges handelde, dan was het een ander verhaal geweest dan een anonieme dealer in Italië, maar toch maken we deel uit van dezelfde gemeenschap, wat voor een dealer is het? Levert hij regelmatig interessante bijdragen? Geeft hij voorlichting over hoe goede vintage te herkennen, de historie van merken, levert hij op een andere manier bijdragen aan de gemeenschap (open dagen) - iets in de trend als Amsterdam vintage watches, die door zijn virtuele bijdragen al meer op onze buurman begint te lijken - of is hij een zolderkamer dealer die nooit wat bijdraagt, aan de gemeenschap of aan de waarde?
Een andere factor, wat wil je zelf met het horloge doen? Houden, flippen, investering, volgende generatie?
Kortom, er zijn nog wel wat vragen te beantwoorden voor je (Zelf) kan beoordelen of het ongepast is. Het kan en mag nml zeker, dat zonder twijfel (het is nu nml nog steeds een vrije markt zonder dwang).
Wat mij betreft zijn er twee standaarden, de zilveren: “behandel iemand niet hoe je zelf ook niet behandeld wilt worden” en de gouden “behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden”. Je zult zelf de afweging moeten maken welke standaard bij deze dealer van toepassing is. Succes met de overweging. Uiteraard ben ik erg benieuwd welk horloge het is en of de transactie plaats heeft kunnen vinden.
Cheers. M
P.s. misschien kan je hem gewoon bellen en je dilemma uitleggen 
zorgt vaak voor een boel goodwill!
