Als Yehudi, Jan-Hein, Gerald of welke advocaat dan ook mij boze mails aan het sturen is, hebben zij geen âlastâ van mijn korte broek als ik thuis die mails aan het beantwoorden ben.
Ik werk in de GGZ. Eveneens een stichting zonder winstoogmerk.
Draag letterlijk vanalles. Van een vintage GS tot een datejust.
Het overgrote merendeel kent JLC niet en zou het Rolex eveneens niet herkennen, behalve als je de er op wijst.
De enige uitzondering zijn de mede liefhebbers. Zo heb ik 5 rechtstreekse collegas die eveneens horloge gek zijn, waarvan 3 voornamelijk Rolex en 1 heeft een omega, een Tudor en kijkt momenteel naar een Doxa en de laatste heeft Rolex maar ook bijvoorbeeld Damasco en Sinn.
Niet zo druk maken. Draag wat je wil. Mensen hebben altijd wat te mekkeren en dat zegt meer over de mekkeraar dan over jou.
Jongens de wereld draai niet alleen maar om advocaten en banken. Die faciliteren alleen maar.
Daar waar zaken gedaan worden boeit het niet, zolang je je maar aan de omgeving aanpast en respect hebt.
Als in corporate de korte broek niet gewenst is doe je dat niet. Maar als de grootse klant van die coporate wel in korte broek komt is er niks aan het handje.
Nee. Ik draag mijn horloges voor mijzelf.
En als ik je verhaal zo lees kun je er zelf ook al uit afleiden dat als er een bepaald stigma op voorkomen heerst, dan haal ik maar even het dragen van een chino aan, het plat gezegd geen donder uitmaakt wat je voor horloge kiest.
Misschien overdrijf ik omdat ik niet de volledige situatie kan inschatten maar ik zou mij eerder zorgen maken oven de sfeer die er op de werkvloer heerst.
Dus koop vooral iets waar jij je senang bij voelt!
Volgens mij hebben maar relatief weinig mensen ĂŒberhaupt oog voor horloges en nog minder mensen hebben een idee wat een horloge dan is en/of kost.
Toch doe ik op mijn werk bij bepaalde klanten geen Rolex maar wat simpels, met name in de (semi) publieke sector. Als ik gewoon op ons eigen kantoor zit doe ik dat niet.
Een horloge koop ik voor mezelf. Wat een ander daarvan vindt, ligt bij hen en neem ik niet mee in mân overweging.
Ja, dit herken ik wel. De dualiteit van de medemens: zo heb ik een collega die in geuren en kleuren kan uitwijden over haar jaarlijkse, vier weekse, intercontinentale familie trips naar verweggistan. Het liefst naar landen die alleen te bereiken zijn op een lading kerosine waar een middelgrote stad een jaartje op kan teren en waar er minstens twee bevolkingsgroepen structureel en stelselmatig onderdrukt worden. Dit alles onder het mom van culturele zelfverrijking (= zich volstouwen onder toeziend oog van door met armoede geplaagde resort bedienden) en spirituele verbreding (= selfies met religieuze standbeelden), uiteraard.
Maar wanneer ze zich geconfronteerd voelt met mijn laatste horloge aankoop (let wel: door haar eigen opmerkzaamheid, ik deel zoiets niet), is de wereld te klein. âWat een protserige materialisme.â
Ik stem er mijn zoektocht niet op af, maar ik hou er wel rekening mee wanneer ik een horloge aan doe 's morgens.
Wordt het een âveld-dagâ, dan toch 1 van de 2 beaters. Gewoon om schade te vermijden.
Wordt het een dag met vakbondsonderhandelingen of een presentatie voor een groep arbeiders, dan blijven de Breitling en Seiko thuis wegens te bling. Rolex zou ik op zoân dag ook niet dragen als ik er een had.
Na 41 jaar Defensie heb ik alleen bij sport en in Bosnië een korte broek gedragen.
Nu, 2 dagen per week als vrachtwagenchauffeur draag ik nooit een korte broek.
Een horloge moet altijd lomp genoeg zijn tijdens het werk.