Het idee is leuk, het resultaat ook wel maar niet in deze klasse.
Zou je niet iest kunnen maken met een donkere plaat met soort van sunburst achtig iets of meerdere lagen die groenig oplicht zodat je een idee krijgt van het noorderlicht wat mee beweegt afhankelijk van de invalshoek.
Dat is een beetje het ding met deze vorm van oxidatie. Dit is redelijk oncontroleerbaar vandaar het oneven resultaat. De andere grijze wijzerplaat van mij is ook geoxideerd, maar dat is een goed controleerbaar proces met een constant resultaat.
Misschien wat ver gegrepen en compleet buiten mijn expertise, maar zou het controleerbaarder worden als het in een zuurstofarme omgeving wordt uitgevoerd? Of komt de oxide gewoon van het zuur?
Het is juist de combinatie met zuurstof wat voor de oxidatie zorgt. Ik ga de test wijzerplaat morgen weer eens opnieuw oxideren, kijken of ik het iets strakker krijg. Dan ga ik deze wijzerplaat tijdelijk monteren in mijn horloge, kijken of het mooi blijft of snel verveeld.
Dat lijkt mij ook. In een zuurstofarme omgeving (niet zuurstofloos) zou de reactie dan langzamer moeten gaan. En langzamer is over het algemeen beter controleerbaar.
+1 voor emaille. Die oxidatie technieken lijken met allemaal ietwat ‘ruw’ en ‘vaal’ te blijven, met emaille kun je van die hele diepe kleuren krijgen die meer passen bij mijn beeld van een luxe horloge. Vind het toevoegen van kleur op de originele rechterfoto best gaaf om te zien, in de full frontal iets minder.
Ik zal morgen weer eens voor een nieuwe poging gaan. Je moet toch iets in de vakantie
Dan zal ik de wijzerplaat en ring los van elkaar etsen. Verder vernevel ik met een spuitje de amoniak in combinatie met zout er op. Kijken of dit een beter resultaat geeft.
Met kopernitraat/ sulfaat en je horlogemateriaal eerst tot 100 graden verwarmen .
Dan is al het vocht verdampt en kan het materiaal de oplossing beter en gelijkmatiger opnemen