Mijn horlogeverhaal begon met deze Zwitserse TiQ, die ik kreeg voor mijn communie. Een jaar of 8 was ik dus. Toen ik naar de middelbare school ging kreeg ik een platte Prisma quartz, titaniumkleur met goudkleurige wijzers en indices en een stalen band. Daar was ik erg trots op, al vond ik het soms wel een erg serieuze uitstraling hebben voor mijn leeftijd.
Het ging mis toen ik na de wende
in Praag een 24 uurs Raketa kocht. 
Haha. Ik vind het nog steeds een gave Omega hoor 
Dit is de gene die bij mij het startsein heeft gegeven.
Pas geleden na een hele lange tijd weer een nieuw batterijtje in laten zeten, en hij loopt weer perfect!
Deze gaat er altijd blijven
Na wat gshocks en swatches in mijn jeugdjaren. Eerste liefde op duur gebied (maar niet als eerste op duur gebied gekocht) was een Nomos - Orion.
Ik sluit niet uit dat die er ooit weer bij komt…
Een kwartshorloge van Timex, met stopwatch functie. Rond 1984.
Was toch een leuk eerste horloge … helaas al geruime tijd overleden
Van mijn ouders kado gekregen, een cerruti, voor mijn afstuderen aan het secundair onderwijs. Het is lange tijd mijn enige horloge geweest.
Ik was een jaar of 8, dus rond 1977, dat ik dit horloge kreeg van mijn ouders. Het loopt nog steeds redelijk.
Ik mis een paar bezels.
Klopt; die zijn eraf gegaan, maar die heb ik nog steeds.
Heb jij dan ook leren tijdlezen met deze kinderlip?Ik wel ( en samen met mij de helft van Frankrijk)
haha zou best wel kunnen ik heb hier nog een schooltoto waar we met heel de klas opstaan .
Ik zat op de eerste rij met mijn mijn pols naar de camera gericht in de hoop dat het horloge goed in
beeld kwam 
was er dus best wel trots op denk ik
De ellende is begonnen toen ik 7 jaar oud was en ik in die dikke Otto/Wehkamp boeken aan het bladeren was. Daarin zag je al die horloges. En ik wilde ze allemaal hebben, dus wat deed ik…ik knipte ze uit het boek en deed ze om mijn pols.
Toen was ik schijnbaar al zo gek als een deur.
Het eerste horloge dat ik ooit zelf koos was een Rodania zoals op de foto hieronder.
Weliswaar met een gele ‘lederen’ band en niet met deze bracelet.
Mijn stiefzoon heeft die jaren geleden nog heel even gedragen tot het horloge definitief de geest gaf. Ligt hier nog wel ergens. Ik herinner me nog heel levendig dat ik van een border control agent in de US een compliment kreeg over dit horloge. Ongeveer het enige compliment dat ik ooit over een horloge kreeg. Vreemd.
Edit: ik was 16 of 17 denk ik.
