Freese Watches, gemaakt door Simon Freese, lijkt misschien een budding micro of indie te zijn. Voorheen hield hij zich voornamelijk bezig met vintage restauraties.
Een goed getimed strandkleurtje in de teaser van het Belgische Perilleux. Dat gezegd, de post is goed getimed, maar volgens mij is het horloge nog altijd niet verkrijgbaar.
Dik 2k voor een sw200 hand en 41mm (dikte en WR zie ik zo snel niet).
Wel mooi minimalistisch.
Ja, ik vermoed veel handgemaakt. Mijn ding is dit sowieso al niet. Als iemand dan veel met de hand doet, heb ik daar andere verwachtingen bij.
Audoin is Frans uit Berlijn en micro before the brand. Nu ja, het zou gaan om een hobbyproject dat zichzelf in leven houdt middels het verkopen van wat extra geproduceerde stukken. De Stromlinie is de tweede creatie, naar het schijnt. De eerste heb ik niet nagezocht. Het ontwerp is zeker geen allemansvriend. In de huidige uitvoering niet voor mij, maar ik kan me voorstellen dat het nog weleens iets kan worden. Dan moet Florian misschien wel van het idee af dat het puur voor zelfbedruiping is en er een merk van maken. De website is er al, het horloge uitverkocht, en dat suggereert een toekomst.
Alexander Alboum RippL. Vroeg stadium, maar nog wel te bestellen. 850USD koopt je hier een bijzonder ontwerp. De lume zit zelfs in gekleurde groeven aan de buitenkant van de kast. Ach, ik kan wel begrijpen waarom mensen naar dat soort kunstgrepen grijpen, maar het voelt toch een tikkeltje overdreven en nutteloos. De opgezette pootjes vind ik dan wel weer leuk, en de hele geschijfde wijzerplaat, aangedreven door de geüpsellde Hangzhou 5000A, heeft de hoog experimenteel braille-gehalte. Er is hier een hoop te beleven, maar je moet je vertrouwen wel in renders en 3D prints plaatsen. Overigens zijn de afmetingen zeer pedestrian: 40x46 met 20 tussen de beentjes en 10 bmi (hetgeen nog maar eens benadrukt dat die Hangzhou wel een microrotor heeft, maar kennelijk niet echt heel dunne bouw lijkt toe te staan).
Het is wel weer een nachtje van nieuwtjes… 30 zullen er komen van deze Ref 802 van Trematic. Collector’s Edition noemen ze dat. Net als voorheen druipt de vintage herkomst van het ontwerp. Dat had de voorgaande duiker juist minder, waardoor deze niet vergelijkbaar fris voor de dag komt. Het is ouderwets druk te noemen (en niet zo elegant als de KS van Arcange). Het gaat om een complete calendar met moonphase, en eerlijk gezegd is het toch best prima gelukt? Maar als ik een collector was zou ik het lekker bij hun time only release houden. Die vind ik stukken aantrekkelijker om te zien. Over 6 dagen mag je ze laten weten of jij wél een van hun collectors wordt.
Nog een gevalletje preorder. Acizem Enygmah. Tja, het logo vind ik zo lelijk als de naam en het ontwerp probeert zo origineel te zijn als de spelling van enigma. Misschien ontgaat mij de charme van het heersende gevoel voor stijl in Ottawa, want ik vind dit op zijn zachtst gezegd trying too hard. Je moet ook redelijke houthakkerspolsen hebben voor de 42x49 op 13,5mm dik, hoewel die hoogte misschien nog redelijk proportioneel is op 42mm diameter. Vervolgens is de insteek juist vooral dressy en als je dit zou miniaturiseren zou ik het misschien nog haast in een jaren 80 vrouwencollectie kunnen voorstellen. Voor een relatief zacht prijsje mag je alle elementen samen uitproberen. Ik hoor graag een hands-on rapport van wie het aandurft. (Over vele andere specs hoef je overigens niet te twijfelen, want die hebben ze mooi op de wijzerplaat vastgeponst.)
Doet u mij maar Echo Neutra ![]()
De Rivanera is wel een heel ander type horloge. Ik zie ruimte voor beide.
Mooi strak
Tevreden mee?
Zeker. Het is een dresser maar dan rock en minder klassiek. Erg mooi afgewerkt en lekker minimal. Gaat mee op vakantie.
Ongeveer even dik als een Miyota 9015, iets minder dan 4 mm dus. Er zijn dunnere micro-rotor binnenwerken maar ook dikkere. Ik zie het vooral als een interessant alternatief ten opzichte van het zoveelste horloge met een Miyota of Seiko uurwerk.
Ik kan meekomen met dit perspectief. In mijn motivatie speelt echter zelden mee dat ik een specifiek uurwerk aan de collectie wil toevoegen. Tot nu toe lijkt de Hangzhou best betrouwbaar en het goed te doen, maar het voordeel van de microrotor setup, naar mijn beleving, is toch zeker ook dat je dunner zou moeten kunnen bouwen dan een gebruikelijk automaat. Tweede voordeel kan zijn dat je speciaal wilt decoreren, want dan biedt het ook meer canvas en beter zicht. Nu is het geen lelijk uurwerk onder de zeer betaalbare opties, maar vind ik een horloge dunner maken meer impact hebben. Het valt mij op dat ik geen (of misschien iets vergeten) horloges ken die echt overtuigend onder de 10mm duiken met dit uurwerk. We hebben echter het hier recent er nog over gehad dat om een leuke kleine seconde plaatsing te implementeren, je bij Miyota aan de 8-series vast zit (ik heb de dikte daarvan niet nagezocht). Tegelijkertijd bestaan er wel horloges die onder de 10mm dik zijn met een Miyota 9.
10 mm is perfect aanvaardbaar, imo.
Onder de 8 wordt wel écht dun, dat komt met z’n eigen consequenties en randvoorwaarden om er goed uit te zien.
De mooiste oplossing is voor mij een handwinder, maar de microrotor van de Hangzhou bevalt best goed so far.
Ik ben echt dus steeds meer gaan waarderen, dus die 10mm wordt dan bijna een eis. Dan reageer je dus toch een tikkeltje minzaam op slechts 10mm bij gebruik van een microrotor uurwerk. Daar tegenover staat dat ik minder van de handwinders ben. Ik tolereer het soms, maar het is vrijwel altijd een lichte ergernis. Een automaat hoef je feitelijk niet op te winden, maar vooral opwinden als de tijd al gezet is en om zeker te zijn dat de tijd niet stilvalt gedurende de dag of nacht vind ik irritant. Ik haal niets extra’s uit dat gepruts met dat ding dat om mijn pols hoort.
Gewoon iedere morgen even tot aan de stop.
Leuke interactie met dat mechanisch kleinood.
Ik heb 1 superplatte gehad en die lag raar op de pols.
10 mm trek ik lekker.

























