Ik ben gewend om zowat elke dag van de week een ander horloge te dragen. De laatste tijd begon het me steeds meer de keel uit te hangen om haast elke dag weer datum en tijd in te stellen. Ook ergert het me steeds weer dat je bij automaten vaak niet écht weet hoe nauwkeurig ze zijn, zeker als je ze niet dagelijks draagt. Ik ben een paar dagen per week trein-forens, en dan doet een minuut er soms echt toe. Telkens je telefoon pakken omdat je de tijd van je horloge niet vertrouwt wordt ergerlijk. Daarom ben ik wat automaten aan het verkopen, om er “HAQ”-quartz horloges voor in de plaats te kopen. Onlangs heb ik al een Certina DS-8 gekocht met het ETA Precidrive uurwerk, een temperatuur-gecompenseerd quartz uurwerk met een nauwkeurigheid van max. +/- 10 seconden per jaar en een batterijduur van 5,5 jaar. Ik vind het gewoon erg handig dat je dat ding gewoon een paar dagen of weken kunt laten slingeren en hem dan zomaar kunt pakken, en dat hij dan gewoon op de seconde nauwkeurig goed staat. Heerlijk.
Maar het moeten natuurlijk wel horloges zijn die ik óf gewoon heel mooi vind (zoals die Certina, het is niks aparts, maar ik vind hem echt prachtig en goed gemaakt), óf waar je op de één of andere manier een klik mee hebt. In de laatste categorie valt mijn nieuwe aanwinst: ook met hetzelfde ETA Precidrive/Powerdrive uurwerk, en wel de Pitzmann Overture “Dawn”.
Zuid-Koreaanse microbrand dat nog maar een paar jaar bestaat; dit is hun vierde model en hij is in een paar varianten beschikbaar, waarvan deze (in drie verschillende kleurstellingen maar hetzelfde ontwerp) met afstand de wildste is.
Een horloge van fantastische bouwkwaliteit, heel mooi afgewerkt met fantastisch fijntjes geborstelde oppervlakken, afgewisseld met hoog gepolijste accenten op de bezel en de band. Grand Seiko-achtig, hoekig model, heel dun met 8,35MM en een ongelofelijk vlakke kastdeksel, waardoor het horloge perfect vlak op de pols ligt. Verder is de kast 120 meter waterdicht (wie verzint nou zoiets), en heeft hij een mooi gesigneerde, geschroefde kroon.
De wijzerplaat is echt van de categorie “love it or hate it”. In eerste instantie vond ik het niks, maar toch bleef ik ernaar kijken en leerde ik er als het ware de lol van inzien, en nu vind ik hem in één woord FANTASTISCH. De stippen en strepen verbeelden zogenaamd de lichtjes van een grote stad in de schemering, gezien door regendruppels op een ruit. Wat je er ook van vindt, de wijzerplaat is echt ongelofelijk secuur en vakkundig gemaakt. De stippen en strepen liggen er als het ware “bol” op, als spetters olieverf die op een glad oppervlak gemorst zijn, en steken glanzend af tegen de wat mattere achtergrond. Er zit echt een glans op alsof het natte verfdruppels zijn, echt heel apart. De indexen zijn mooi dik opgelegd, met een heel shiny gepolijste rand en gevuld met bakken vol lume. Het vlakke saffier heeft een fantastische ontspiegeling, waardoor al die details in de wijzerplaat ook echt goed tot hun recht komen. Vaak zie je het glas gewoonweg niet en springen de stippen en strepen haast op je af.
De band heeft ook dat hoekige, met merkwaardig afgeschuinde links die hoogglans gepolijst zijn; de schakels zijn dus geborsteld, met aan weerszijden een gepolijste schuine kant naar de volgende schakel toe. Apart ontwerp, maar het licht speelt wel heel mooi met al die hoeken en verschillen tussen geborsteld en gepolijst. Tot slot heeft de band een nogal bijzondere “on the fly adjustment”, met een knop die je de sluiting in moet drukken om de fijnafstelling te ontgrendelen. Voordeel is dat je hem even wat langer kunt stellen zonder het horloge zelfs maar van de pols te halen en dat de sluiting heel kort is, nadeel is dat de sluiting daardoor wel wat dikker uitvalt. De band en de sluiting zijn heel zwaar en degelijk uitgevoerd, de sluiting is ook geheel massief.
Valt er dan niks te mekkeren? Natuurlijk wel, dat is er altijd. Zo noemen alle reviewers als verbeterpunt dat de kast aan de onderkant nogal scherpe randen heeft. Dat klopt wel, die hadden wat meer afgerond mogen wezen. Verder raakt de secondewijzer de indexen echt niet mooi vol. Jammer, want het kan wel degelijk, ik heb diverse quartz-horloges van Seiko (echt waar), Citizen en Certina met perfect uitgelijnde secondewijzers, maar deze zit telkens net vóór het streepje. Daar zou ik me normaal gesproken aan ergeren, maar vreemd genoeg valt het bij dit horloge nauwelijks op doordat het strepen- en stippenpatroon tot de bezel doorloopt en zelfs over de index-streepjes heen valt. Als je erop let zie je het wel, maar als je er niet speciaal op let heb je het niet in de gaten; ik ze dat maar als het voordeel van zo’n drukke wijzerplaat.
Al met al een bijzonder ontwerp; het is natuurlijk een raar en een beetje niche geval en ik snap volkomen dat de meeste mensen het helemaal niks zullen vinden. Maar ik ben er verliefd op geworden en ik denk dat ik hem met veel plezier heel veel ga dragen. En dan nu tijd voor foto’s.
De bodem:
De sluiting:
En tot slot een foto waarop je goed kunt zien hoe de “druppels” als glanzende, bolle verfspetters op de wijzerplaat liggen:
