Na de twee super leuke edities van 2024 en 2025 stond Salon Exceptional Watches in Praag al maanden op voorhand muurvast gebetonneerd in mijn kalender.
De locatie is gekend, het Žofín Palác op het Slovanské Ostrov-eiland, in de Vltava waar die de oude binnenstad van Praag doorsnijdt. Met Yoda de trip van mijn gat in Moravië naar de hoofdstad doen, dat zat er niet in, omwille van
- Yoda die geen autosnelwegvignet heeft, want…
- … die haalt met voet plat op de plank, wind in de rug, bergaf en Weh zu Heim hoogstens 130kph, en als ik dat moet doen…
- … twee uur aan een stuk, want zo ver is het stuk snelweg naar Praag, plus nog eens een uur buiten de snelweg…
- … in een wannabe refurbished 1980s Koreaanse leger-jeep met het confort van de Belgische derde-klasse treinwagons met stalen wielen en houten zitbanken, dan ben ik geradbraakt nog voor ik uitstap.
Dus, treinen maar! 15 minuutjes tot het dichtstbijzijnde treinstation, en dan een kleine drie uur een boekje lezen tot de aankomst in Praha Hlavní Nádraží. Dan 20 minuutjes wandelen, en Praag in de zon is geen straf. Jiři Schmitzer ook niet.
De brug naar het eiland over, en het kasteeltje komt in zicht.
De auto-vertegenwoordiging gaat wel in dalende lijn. In 2024 stond er nog Rolls Royce en Aston Martin, in 2025 een paar Audi RSen en een verloren gelopen Cybertruck, deze keer…
… een Volkswagen ID.3. Het is crisis mensen, we kunnen het niet meer ontkennen.
Naar binnen dan maar, en tijd om rond te snuffelen.
De eerste stand was Maurice Lacroix. Nu heb ik een ingebakken afkeer van de merknaam - volledig onafhankelijk van wat ze maken; ik heb het met Frédérique Constant ook, en Christopher Ward, en en en - maar kom, hun horloges zien er echt niet slecht uit.
En een vriendelijke meneer die met plezier alles liet bepotelen en passen. De groene chrono zat, ondanks de op papier grote maat, eigenlijk best goed. Heel leuke afwisseling van brushed en gepolijst, wafelplaat: niks mis mee. En mijn opmerking dat de groene dag/datumschijf een mooi detail was deed meneer helemaal blinken, want bij veel merken houden ze dat inderdaad gewoon wit of zwart.
Hun geschifte pronkstuk stond opnieuw uitgestald. En ik maakte er vorig jaar al een filmpje van, maar sorry not sorry, ik plak het nog eens: wat een ongelofelijk vrolijk zicht. 
Een beetje verder staat Fortis. Een hele vriendelijke meneer babbelt honderduit over “zijn” horloges. Het duurt een minuutje voor mijn Koruna valt dat dit gewoon Philipp Jupp is, de CEO en eigenaar van het merk 
Hij is verschrikkelijk trots op een wat understated horloge: de Vagabond. Met excuses voor de rozige schijn van de lampen rondom, het is echt wel zilver hoor.
En om de pols snap ik meteen waarom. Het is een echt business-man horloge, gemaakt naar wat hij zelf wil. Een compacte, gedrongen kast: groot genoeg om te passen op brede polsen, korte L2L om prima te werken op smalle. Niet te opvallend, kan op leer onder een overhemd, maar op staal toch sportief. Een 24 uurs GMT, in te stellen terwijl het uurwerk verder loopt. Wijzers die met een klik per uur verspringen.
En een detail waarvoor ik hem een gigantische pluim geef: de 24 uurs sector is in wit goud. Quote: “Want dat is voor jezelf - niemand gaat dat opmerken. Maar die 24 uurs band geeft het uur bij jou thuis weer, en thuis, dát is belangrijk. Dáár zit het goud. Niet in de standaard aanduiding van je business trip”. Chapeau. 
Beaubleu is er opnieuw bij. Die zwevende seconde is best leuk.
Shorokhoff voor de kleur. Niet mijn smaak, wel tof gedaan.
Ik blijf zoeken naar de reden waarom G-Shock iets te zoeken heeft op een beurs met “Exceptional Watches” in de naam, tenzij via een “Exceptionally Hideous” omweg. Ieuw.
Maar kijk, ik spendeer er toch maar mooi drie foto’s aan! Elke reklame is goeie reklame, nietwaar. 
Vorig jaar nomineerde ik de creaties van meneer Strom - niet te verwarren met Armin Strom; een ander bedrijf, al delen ze wel een geschiedenis: Strom watches is opgericht door de zoon van meneer Armin Strom die zijn eigen bedrijf in 2006 aan twee werknemers verkocht - tot meest lelijke creaties ooit. Ben ik van gedacht veranderd? Eigenlijk niet echt, ik vind ze nog altijd verschrikkelijk.
Maar meneer Strom himself was erbij, en hij vertelde honderduit over hoe het ontwerp dat ik in m’n handen kreeg tot stand kwam. Een pak verschillende, karakteristieke onderdelen van iconische auto’s van vroeger. Ferrari, Alfa, Bentley, Bugatti. Fenders, hubcaps, grille, enzovoorts. Samen gebracht in één groot, handgemaakt blok staal. Iets voor keiharde race fans die blind zijn.
Je zou me nog altijd een smak centen moeten betalen om met zoiets over straat te lopen, maar hee - toch ruim minder dan vorig jaar. De designtaal spreekt me voor geen meter aan maar het feit dat iemand het met een visie en passie gemaakt heeft compenseert toch een pak.
Verrassing van de dag: Prim heeft een nieuw kaliber uit, en gebruikt dit in een nieuwe limited edition met maanfase. Ook meteen de eerste maanfase uit hun geschiedenis die nochtans wel al een jaar of 70 meegaat.
Er worden slechts 8 stuks gemaakt in goud. De andere uitvoering was logischerwijs meer maar nog altijd minder dan 100 - het effectieve cijfer ontschiet mij. Die gaan dus voor belachelijke prijzen gaan, wetende hoeveel Prim nog altijd kost ondanks dat het een klein lokaal merk is.
Het detail op die maan.
Er was een hele grote Rado stand, maar wat ze voor ogen hadden is mij niet duidelijk. Er stonden een pak te grote of skeletonized lelijkaards…
… hun inzending voor “Watch of the Year”, die eruitziet alsof iemand een cruciale productiestap is vergeten…
… welgeteld één Diastar in standaard maat, een eveneens lelijke skeletonized editie, en dan deze hele leuke damesuitvoering die toch wat kleur bracht in de woestenij van opengewerkt en grijs.
Er waren twee Captain Cooks die ik wel had willen passen maar veel te druk dus hield ik het maar vrolijk bij mijn eigen Rado om de pols. Beetje jammer.
Union Glashütte wint de prijs voor “Meest Jammerlijk Geplaatste Datumvenster”. Maar afgezien daarvan was het wel een toffe chrono.
En dat kleurtje op de meer sportieve versie, potverdikke, dat spatte eraf. Moeilijk op foto weer te geven.
Arnold & Son stonden er weer met een joekel van een stand met drie minuscule vitrines, en één horloge per vitrine, die 50% van de tijd er uitgehaald was om aan een potentiële klant te laten zien.
Maar potverdorie, die stop-second is toch een plaatje kijk maar eens:
Tussendoortje: hetzelfde kleine vitrinetje van elk jaar, bomvol oude zakhorloges in verschillende stadia van verval. Zoals altijd grotendeels tientjesrommel, maar ook weer een paar knappe dingen.
Ik had de vorige jaren al met interesse staan kijken naar Robot watches, een lokaal Tsjechisch merk (dat - hoe is het mogelijk - op één kilometer rechte lijn gevestigd is van de granddaddy van de CZ horlogerie, Prim, in een slaperig stadje in het noorden).
Feitje tussenduur, en waarom die naam: het woord robot komt origineel uit het Tsjechisch. Het werd in 1920 voor het eerst in de huidige context opgevoerd door Karel Čapek in zijn iconische sci-fi toneelstuk R.U.R. Het komt oorspronkelijk uit het Slavische robota wat slavernij of lijfeigenschap betekende. In moderner Tsjechisch is het dwangarbeid. Dit even terzijde. 
Vorige edities nooit de kans gehad door drukte, maar nu ruim tijd gehad om een praatje te maken met de vertegenwoordiger. Dé blikvanger van hun vitrine: de nieuwe eigenzinnige chrono. Meteen ook de eerste lokale chrono ooit - Prim heeft er wel, maar koopt die binnenwerken in - gemaakt in samenwerking met LJP.
En zo leuk als ik ze vond, nu vind ik ze des te leuker. De asymmetrische, gehoekte kast, uit één massief blok 904L staal gemaakt. Radiale brushing, en rechte brushing op de sunburst wijzerplaat. Twee radicaal verschillende pushers om bij de kast te passen en het ontwerp nóg meer in de schijnwerper te zetten.
Ik ben er helemaal gek van. En kers op de taart: dit is helemaal handwerk. De kast wordt met de hand uit een blok staal geslepen en afgewerkt. Alle brushing wordt manueel aangebracht. Ze maken slechts 250 horloges per jaar, en hoewel ze dat willen verhogen naar een 1000tal, hebben ze geen intentie om massaproductie te doen.
De prijs is er dan ook naar natuurlijk. 8000 euro, het is geen zakgeld.
In een rustiger hoekje van de zaal stonden een paar speciale creaties van Xiivi. Brons, hout en andere natuurmaterialen, ietwat ruw en onverfijnd. Interessant, maar de meneer van de stand zat urenlang op z’n telefoon te scrollen in de leren zetel achterin dus niet veel over vernomen.
Hee, Mido stond er begot. De chrono-broer van mijn Big Date, met wijzers/indices die er op foto meer oranje uitkomen dan in het echt, en de nieuwe wafel-wijzerplaat.
De disco-commander. Vrolijk ding, dat wel.
Maar de leukste is toch de Dias de los Muertes Big Date, met botjes voor cijfer 1.
In een andere hoek een oude bekende: Ondřej Berkus, de rockstar-horloge-artiest. Beetje staan mee kletsen, eerst 5 minuten over hoe hij pas na de zomer voor het eerst met een CNC machine is beginnen werken - daarvoor was alles met de hand gefreesd. Daarna over zijn emigratie naar Italië, hoe zijn regio “het Alabama van Europa” is, over zijn Ferrari waarmee hij de nodige fratsen presteerde, en over Yoda die hij meteen de zegen gaf.
Een paar werkstukken tentoon, met centraal zijn “rise to fame” exemplaar dat al lang verkocht is, maar de eigenaar leent t bij elke beurs uit en komt gewoon mee “voor te ouwehoeren en de gratis drank”. 
Hij vermeldt langs zijn neus dat hij tot nu toe ongeveer 10 horloges per jaar maakte, maar dat hij dat wil afbouwen naar ongeveer 5. Want met gemiddeld een maand per horloge haalt hij niet altijd het niveau dat hem tevreden stelt, en hij houdt niet van dingen afleveren waar hij zelf niet tevreden over is.
De zuiderburen (Slovakije, niet België 
) waren er ook met Molnar fabry. Oorspronkelijk juweliers, daarna zoetjesaan in de horloges gegaan. Voorlopig nog altijd met ingekochte uurwerken die ze dan compleet kapotmodden en graveren en skeletonizen; een eigen uurwerk zit er in de toekomst wel in - maar ze maken er geen geheim van dat dat geen simpel driejarenplannetje is, en dat ze daar rustig de tijd gaan voor nemen.
Wat ze maken zou ik @rorymoer zo zien posten in “Wat had je willen dragen vandaag”. 
Tijd voor de Sad Trombone van de dag: Longines. Ook zij hadden een hele grote stand, met meerdere vitrines, en elke vitrine boordevol met… saaie dingen. Geeuwopwekkend saai. Te kleine uurwerken in te grote, saaie kasten. Lompe dingen. Zeventien variaties op hetzelfde dameshorloge. Hartverscheurend bijna, want ik heb Longines door hun vintage heritage echt wel hoog zitten, en mevrouw heeft twee prachtige vooroorlogse kleine zilveren juweeltjes van horloges die ze uithaalt op speciale gelegenheden, maar dit… man, wat een teleurstelling.
De enige twee lichtpuntjes waren de tweeling chronos, waarvan er eentje onbegrijpelijk géén opgelegd logo heeft maar een door het reliëf van de wijzerplaat wazige opdruk - ik had die willen passen, maar alle personeel had er evenmin veel zin in en hield zich bezig met allerlei zaken behalve de geïnteresseerden…
… en een pracht van een zakhorloge dat weggemoffeld stond achteraan. Die ene Chronométro Medical had meer klasse dan de hele vitrine die 'm uit het zicht hield samen.
Herbelin, met een budget Ingenieur, niet eens lelijk, en een maanfase die ik zelfs oprecht mooi zou noemen ware het niet voor dat $%#@*& datumvenster.
Sinn kan mij normaalgezien zelden bekoren maar ze hadden een paar heel goed uitziende horloges in een ongewoon normale maat - 38, 39mm - en die gegolfde roze-koperen chrono was écht leuk.
En ook Vulcain was er weer. Om niet weer de Cricket te proberen (die ik nog altijd verschrikkelijk leuk vind), de vintage stijl monopusher gevraagd. Perfecte maat, heerlijke wijzerplaat, en de kleur van de indices ruikt wel wat naar faux-patina maar hee, het klopt gewoon.
Ik ben een sucker voor 1940s chronos en dit is als een extra zacht wattenstaafje in mijn horloge-oorgang. Hnnnnnnggggg. 
Helemaal de andere kant op dan? Chronoswiss doet hele, hele funky dingen. Een nieuwe jump hour uitbrengen, in een rechthoekige kast, met een laser-geëtste wijzerplaat en daar dan een funky kleurtje met lichte glitter op? Ja, potverdorie.
Voor mij eigenlijk te groot, maar dat kon de pret niet drukken. Doen ze daar goed hoor.
Maar hun nog geschiftere blikvanger was toch wel deze: een metallic, gegolfde wijzerplaat. Een retrograde 30-second wijzer.
De indices zijn massieve cilinders van super luminova, waarvan je de diepte pas ziet vanuit een hoek.
In gewoon (niet-UV) licht iets minder flashy, maar desalniettemin geen incognito verschijning.
Hamilton had een erg lelijk, gigantisch ding mee, en ook een paar non-standard skeletons.
Er was Cuervo y Sobrinos met een hele vriendelijke meneer die met plezier het verhaal achter hun verschillende chronos uit de doeken deed. Een nieuwe reeks is gebaseerd op de Grand Prix van Cuba, en het hele verhaal van Fangio die gekidnapt werd de avond voor de grote race.
Een minder gewone complicatie: een dubbele maanfase, want eens je de evenaar oversteekt klopt je maanfase niet meer. Deze dus wel. Nodig? Jezus nee. Leuk gevonden? Ja, eigenlijk wel. Drang om te kopen, wetende dat ze 40% korting gaven op de beurs? Nee, toch niet.
Erg blij terugzien ook met de heren van Prokop & Brož. Lokaal merk, keihard custom op alle vlak. Retrogrades, subdials overal, noem maar op. Smullen.
Mijn persoonlijke favoriet staat er opnieuw, dus nog maar eens een closeupje.
Deze was opnieuw een one-off design voor een klant die een horloge wou dat een vorige-eeuwse Ampèremeter als inspiratie heeft. Heerlijk. Moesten ze hun horloges nu godverse eens in 2-3mm kleiner maken…
Chaikin stond er met de gekende extravagantie.
Maar als je die dan eens van dichtbij bekijkt, is dat verdorie indrukwekkend vakwerk.
Er is echt níks standaard aan dit horloge. Het hartje van de secondenwijzer volgt een hele lange uitgerekte ellips rond de mond.
Orient Star kende ik niet, maar blijkt dus de “premium” lijn van Orient te zijn. Ze claimen een in-house uurwerk, en voor 800 euro list is dat toch niet gek.
Onder een minder roze licht ziet het er beter uit. 
“Jezus, WTF” van de dag: Edox met hun chrono pusher groot genoeg om een rondje op te kaarten.
Kennen we Bell & Ross nog? Vorig jaar stond er de funky satelliet…
… dit jaar waren er twee broertjes bij.
Niet dat ik snap dat iemand dit zou willen dragen.
Om af te sluiten, het duurste stuk van de beurs: de nieuwe jump hour van Czapek. Een hommage aan de zakhorloges voor ruiters uit vervlogen tijden, met een venstertje zodat je op je paard dat deksel niet moest openklikken. Draagbaar? Nauwelijks, ondanks de erg goede maat en het in-house uurwerk van een luttele 3mm dik. Maar echt wel mooi.
En toen was het alweer tijd om de voettocht richting trein aan te zetten. Valavond, altijd mooi.
Algemene evaluatie - derde keer, goeie keer? Ik weet het niet. Er waren veel watches, maar het percentage exceptional watches was minder dan vorige edities. Er was geen enkele klokkenmaker aanwezig, enkel polshorloges. Er waren maar een aantal echte handwerk-artiesten aanwezig - geen Benzinger, geen Kudoke, Ludovic Ballouard, Voutilainen, Sartory Billard, Lang & Heyne. Dat de mainstream merken die er wel waren ontgoochelden helpt ook niet.
Volgend jaar vierde keer, goeie keer dan maar? We zullen zien 
verslag!
welja, smaken en kleuren… Ik heb foto’s van wat ik wel mooi vind, speciaal vind (niet noodzakelijk mooi) of lelijk genoeg vind om te delen. Heel veel andere dingen vind ik de moeite niet om te fotograferen, al zit het er dik in dat vele HF leden er meer zouden aan vinden dan ikzelf. Maar ik ga voor mijn eigen vertier uiteindelijk