Vandaag is mijn selectie de eerste drie albums van Falco. Mijn vader (die nu 60 is) had altijd al een liefde voor “Der Kommisar” en ikzelf vond dat ook wel een goed nummer. Laatst ben ik voor de grap eens verder gaan luisteren en zo heb ik dus 4 CD’s van 'm aangeschaft. Het was echt een goede popster, die van origine een bassist was, zo zonde dat ie op de te vroege leeftijd van 40 is omgekomen bij een aanrijding.
Om m’n pols zit een Diesel horloge, dat ik nu bijna 3 jaar geleden heb gekregen voor mijn 19e verjaardag van mijn ouders. De batterij heb ik vorig weekend vervangen, het bleek om een LR621 te gaan, best indrukwekkend dat zo’n klein knoopcelletje een hele chronograaf kan aansturen.
Ik weet dat het niet aangemoedigd wordt om dit soort horloges een podium te geven op dit forum, maar deze is met liefde voor mij uitgekozen, dus daarom ben ik er zeer trots op!
Toen ik na het overlijden van mijn vader voor het eerst weer ging werken bij de MediaMarkt, liep ik langs de vinylbak. Helemaal vooraan lag deze plaat: Simple Minds – Live in the City of Diamonds, opgenomen in de Ziggo Dome in 2024.
Precies het concert waar ik een jaar eerder samen met mijn vader en zijn beste vriend naartoe ben geweest.
Het moment dat ik die plaat daar zag liggen, voelde bijna onwerkelijk. Alsof ik er even weer middenin zat. Toch kon ik het nog niet aan om hem meteen mee te nemen. Dus heb ik hem laten liggen… maar wel stiekem ergens tussen andere platen verstopt, in de hoop dat hij er de volgende werkdag misschien nog zou liggen als ik er wél klaar voor was.
Er waren inmiddels 3 dagen verstreken totdat ik weer ging werken en liep ik weer langs de bak en ja hoor: daar lag hij weer. Weer helemaal vooraan. Dus iemand had er duidelijk doorheen gekeken, maar hem niet meegenomen.
Toen dacht ik: oké, dit is het moment. Deze plaat moet blijkbaar toch met me mee.
Vandaag dus Simple Minds op de draaitafel, met mijn TAG Heuer Aquaracer om de pols. In de kast zit een gravering voor mijn vader, waardoor dit horloge voor mij extra betekenis heeft gekregen.
Ik geloof normaal niet zo in tekens of spiritualiteit, maar dit voelde toch wel héél toevallig.
Weet je wat, speciaal voor jou nog een plaatje erachteraan. Roxy Music/Bryan Ferry op een cassettebandje. Laatst vanuit Engeland ontvangen met de post met nog een hoop andere cassettebandjes.
Dit weekend begint de astrologische lente. De dagen lengen, de natuur krijgt weer kleur en de temperatuur wordt steeds aangenamer. Om dat te vieren, en omdat ze geweldige muziek maakten, vandaag Mark Hollis en zijn mannen uit de kast getrokken.
“Station to station” is het 10e album van David Bowie en zijn laatste voor de zgn Berlijnse Trilogie (“Low”, “Heroes” en “Lodger”). Ik vind het ook het laatste album van hem dat helemaal goed is. Die volgende drie hadden wel een aantal goede nummers, maar ook een aantal die je het liefst oversloeg zoals een paar van die instrumentale nummers op "Low” en “Heroes”, en “Lodger” had ook wat mindere nummers. Maar “Station to station” is van het begin tot het eind goed. Hoogtepunten vind ik het heerlijk lange titelnummer en het allerlaatste nummer, “Wild is the wind”.
