Vandaag is mijn selectie de eerste drie albums van Falco. Mijn vader (die nu 60 is) had altijd al een liefde voor âDer Kommisarâ en ikzelf vond dat ook wel een goed nummer. Laatst ben ik voor de grap eens verder gaan luisteren en zo heb ik dus 4 CDâs van 'm aangeschaft. Het was echt een goede popster, die van origine een bassist was, zo zonde dat ie op de te vroege leeftijd van 40 is omgekomen bij een aanrijding.
Om mân pols zit een Diesel horloge, dat ik nu bijna 3 jaar geleden heb gekregen voor mijn 19e verjaardag van mijn ouders. De batterij heb ik vorig weekend vervangen, het bleek om een LR621 te gaan, best indrukwekkend dat zoân klein knoopcelletje een hele chronograaf kan aansturen.
Ik weet dat het niet aangemoedigd wordt om dit soort horloges een podium te geven op dit forum, maar deze is met liefde voor mij uitgekozen, dus daarom ben ik er zeer trots op!
Toen ik na het overlijden van mijn vader voor het eerst weer ging werken bij de MediaMarkt, liep ik langs de vinylbak. Helemaal vooraan lag deze plaat: Simple Minds â Live in the City of Diamonds, opgenomen in de Ziggo Dome in 2024.
Precies het concert waar ik een jaar eerder samen met mijn vader en zijn beste vriend naartoe ben geweest.
Er waren inmiddels 3 dagen verstreken totdat ik weer ging werken en liep ik weer langs de bak en ja hoor: daar lag hij weer. Weer helemaal vooraan. Dus iemand had er duidelijk doorheen gekeken, maar hem niet meegenomen.
Vandaag dus Simple Minds op de draaitafel, met mijn TAG Heuer Aquaracer om de pols. In de kast zit een gravering voor mijn vader, waardoor dit horloge voor mij extra betekenis heeft gekregen.
Weet je wat, speciaal voor jou nog een plaatje erachteraan. Roxy Music/Bryan Ferry op een cassettebandje. Laatst vanuit Engeland ontvangen met de post met nog een hoop andere cassettebandjes.
Dit weekend begint de astrologische lente. De dagen lengen, de natuur krijgt weer kleur en de temperatuur wordt steeds aangenamer. Om dat te vieren, en omdat ze geweldige muziek maakten, vandaag Mark Hollis en zijn mannen uit de kast getrokken.
âStation to stationâ is het 10e album van David Bowie en zijn laatste voor de zgn Berlijnse Trilogie (âLowâ, âHeroesâ en âLodgerâ). Ik vind het ook het laatste album van hem dat helemaal goed is. Die volgende drie hadden wel een aantal goede nummers, maar ook een aantal die je het liefst oversloeg zoals een paar van die instrumentale nummers op "Lowâ en âHeroesâ, en âLodgerâ had ook wat mindere nummers. Maar âStation to stationâ is van het begin tot het eind goed. Hoogtepunten vind ik het heerlijk lange titelnummer en het allerlaatste nummer, âWild is the windâ.
